Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Pagina 3, 4….en…..5……

Written By: Anita - mrt• 08•17

Pagina 3, 4 en….5……..

 

Mijn vorige blog was er één van inzichten en openbaringen. Als een weerlicht flitste alles door me heen en werd ik overvallen door een bijna spirituele ervaring die ik fysiek ervaarde door een enorme trilling in mijn lijf. Ik ben daarop uit mijn bed gestapt, naar kantoor gelopen en gaan typen en zo is mijn blog in krap een half uurtje in elkaar gesmeed.

 

Nu zit ik 2 dagen later om 05.00 uur met een beker warme melk en daarin een lepel overheerlijke Ooostenrijkse honing omdat ik weer aan het denken ben geslagen, nadat ik wakker werd. En aangezien ik inmiddels weet dat die creaties mij niet verder helpen, ben ik uit bed gegaan, heb de open haard aan gemaakt en laat ik mijn gedachten en gevoelens mijn Mac instromen.

 

Ik ben afgelopen maandag namelijk naar de huisarts geweest, omdat ik een oorontsteking heb aan mijn ‘slechte’ oor, het oor dat al sinds bijna 25 jaar onrustig is en ontstekingen veroorzaakt. ik kom in aanmerking voor een nieuw trommelvlies, maar de garantie dat ik na 6 weken totaal niets doen van mijn klachten af ben, kan de KNO arts niet garanderen. Ook mijn gehoor zal er waarschijnlijk niet beter op worden dus is de oogst voor mij te klein om die ingreep te laten doen.

Maar waarom is mijn oor zo onrustig? Al heel lang had ik ernstige oorpijnen en door een middenoorontsteking die door mijn trommelvlies heen klapte, is dat kapot gegaan en altijd latent blijven ontsteken, met regelmatig opvlammende momenten.

 

In de alternatieve geneeswijze weet ik dat er dan gezegd zou worden: luister dan naar wat je eigen lichaam je aangeeft en luister naar jezelf……….

Uhm…..ja, daar heb je het weer. Want zoals ik heel goed weet wat ik ervaar en voel en heel goed kan benoemen wat dat is, presteer ik het tegelijkertijd om te ‘bedenken’ wat ik daar wel en niet mee wil. En zoals ieder mens verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen gezondheid, ben ik dat natuurlijk ook. Niets menselijks is mij vreemd.

 

En als ik dan goed luister naar mijn lichaam, dan verteld het mij, dat ik doordender. Dan verteld mijn lichaam dat ik niet goed voor mezelf zorg en geeft mij regelmatig pijn- en vermoeidheidsklachten die ik stelselmatig negeer, omdat ik daar geen tijd en/of geen zin in heb. Want het komt niet uit of past niet in mijn schema. En als de klachten zo erg zijn dat ik eigenlijk niet meer door kan (moet) gaan dan stond ik mezelf een half uurtje op de bank liggen toe. Mooi opgelost toch? Ik had naar mijn lichaam geluisterd en vervolgens vond ik dat mijn lichaam dan ook op moest houden met zeuren.

 

Zo werkt het dus blijkbaar niet! Ik heb mijn lichaam en geest zo ver uitgeput dat ik sinds maandag me officieel overspannen mag noemen. Zo, die is eruit…… Alles wat ik ooit geleerd heb, om maar niet aan zwakte, ziekte of andere ongemakken toe te geven, heeft me uiteindelijk genekt. En nu moet ik toegeven dat het me ondanks een strijd van vele tientallen jaren niet gelukt is om mijn lichaam en geest te overwinnen met mijn denkwijze.

 

En hoe voelt dat nou???? Nou, verbazingwekkend goed eigenlijk. Want eindelijk heb ik toegegeven aan mijn ‘zwakte’ door niets meer te onderdrukken, waarvan ik altijd heb gedacht dat het mijn kracht en sterkte was. Na mijn gesprek met de huisarts, die ik mijn vers geproduceerde blog had laten lezen, kreeg ik van hem de opdracht om pagina 3 en 4 te gaan schrijven. Zoals jullie al begrijpen, zit je die dus nu te lezen.

 

Wat behelst mijn opdracht? Hij constateerde dat ik perfect doorhad wat er in mijn leven gebeurt en hij kent mij en een gedeelte van mijn familie, dus kent ook de roots waarvan ik afstam.

Maar wat hij miste in mijn blog, waren de oplossingen die ik had, om te gaan doen wat ik eigenlijk wilde. Tjeetje, heb je net een gouden ei gelegd, met een diamanten randje en dan vraagt iemand om er gelijk nog één te produceren, maar dan in een andere samenstelling…… Maar ik snapte precies wat hij bedoeld, want daar sloot ik pagina 2 ook mee af: stoer geschreven, maar nu ook nog gaan doen…..

En zijn was terecht: “ En hoe denk je dit te gaan doen en uit te voeren”? Een zeer terechte vraag van hem uit en ik kon hem daar geen antwoord op geven, omdat ik nog in de flow van mijn inzicht zat. Dat vond ik al heel wat, maar inderdaad moest er nog meer gebeuren.

 

Samen waren we het er wel mee eens, dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Het heeft totaal geen zin, en ik heb er ook geen zin in om iemand te worden, waar ik zelf niet meer in geloof. Zorgen zit in mijn genen en mijn bloed, maar het mag ook een tandje minder ( of soms een heel gebit :-) ). Wat wil ik en hoe wil ik dat gaan bewerkstelligen? Dat was de gerede vraag en hij gaf me het advies om het ijzer te smeden als het heet is. “Je zit nu in dit gevoel en ga vandaar uit werken”, zei hij. En hier zit ik dan om mijn wensenlijstje te maken. Want na een dag bijgetankt te hebben en letterlijk even de warboel de boel te laten weet ik al heel lang wat ik eigenlijk wil, maar heb er niet (voldoende) aan toe gegeven.

Foodie

–           Samen genieten in het land waar ik me zo thuis voel, dus een toekomst creëren in Griekenland voor Jan en mij.

–           Ietsje simpeler uit te voeren: gewoon een boek lezen, ondanks dat er stof en was ligt en ik alles eerst opgeruimd heb, voordat dat ‘mag’.

Want dan blijkt in de praktijk, dat ik nooit aan een boek toekom, behalve op vakantie.

–           Af en toe niks doen…… Lijkt heel gemakkelijk, maar mijn insteek is dan dat ik daar geen schuldgevoel over moet krijgen of me ga bedenken dat ik eigenlijk nog zo veel te doen heb.

–           Nog bewuster met mijn lichaam omgaan, het lijf wat al zo veel jaren aangeeft dat het eigenlijk niet in dit tempo mee kan, maar waar ik niet naar luisterde.

Dat lichaam weer gaan voeden met gezonde voeding, maar ook lekkere dingen. Het maakt niet uit wat ik bewust in mijn lichaam stop, als ik er maar van geniet en het zo goed mogelijk ga onderhouden.

Ik hoop dat dit lichaam me nog veel jaren wil ‘ bedienen’ zodat Jan en ik nog fijne dingen samen kunnen doen: wandelen, paardrijden, fietsen.

–           Mijn geest voeden met goede voeding! Geen gepieker, geen bedenkingen van allerlei aard, maar weer eens wat cursussen en/of workshops volgen die je aanvullen in je leven.

Die openbaringen geven en patronen helder maken. Die je bewust maken van de wereld waarin je leeft en hoe daar mee om te gaan, op diverse manieren.

Ik wil niet star zijn, maar flexibel en af en toe met redelijk gelijkgestemde zielen daar lekker zweverig over wauwelen. Kan het mij wat schelen!

–           Af en toe een aantal dagen of misschien wel een week gaan sapkuren, in retraite, yoga of mindfullnes gaan doen.

Op een bijzonder bewuste manier dingen beleven en daar rijker van worden in lichaam en geest.

–           Nee zeggen, als iets echt te veel wordt. Een drukke agenda, te veel dingen tegelijkertijd proberen te doen en duidelijk aanvoelen dat het eigenlijk niet meer kan en toch door blijven gaan.

Dus eigenlijk duidelijker mijn grenzen stellen en aangeven dat bij mij een grens is bereikt en ik niet verder kan of dat iemand anders te ver over mijn grens heen komt en ik daar niet happy mee ben.

–           Dierbare vriendschappen en familiebanden onderhouden, maar wel met een insteek dat als ik te moe ben of ik me niet goed voel, dat ik “nu even niet” ga zeggen.

Of misschien wel “Nee, dat wil ik niet (meer)”. En dan weer vanuit het feit dat ik hen, waar ik vaak zoveel om geef, geen pijn wil doen, maar wel voor mezelf moet zorgen op dat moment.

 

Waar bovenstaande in resulteert, nu ik het zo opschrijf, is dat ik mijn resterende kostbare tijd en energie wil steken in mensen, dieren, ervaringen en belevingen die ik de moeite waard vind. Positieve energie ga ik voeden, negatieve energie ga ik bewust afscheid van nemen. Dat geeft wrijving en onrust, waar ik niet meer op zit te wachten. Vind ik dat ik daar over moet communiceren dan zal ik het gesprek aangaan, en als ik het wel best vind zo, dan laat ik het voor wat het is.

 

Zo! Als ik niet oplet wordt zelfs pagina 5 geboren….. Weet niet of daar iemand op zit te wachten, maar mijn insteek is gelukt en dokter, ik heb mijn ‘huiswerk’ klaar. Dit is mijn ‘to-do lijstje’ en daar kan ik voorlopig wel mee vooruit. Met vallen en opstaan, met beurse plekken en warme knuffels. Met geluksmomenten en met pijn. Het mag er allemaal zijn.

Er zijn een aantal spreuken die ik regelmatig gebruik, maar deze is mijn favoriete omdat ik altijd weer ervaar dat er ergens goed voor mij gezorgd word en ik altijd beter uit de “ strijd” kom:

Het kan nooit zo verkeerd zijn, of het is ergens goed voor!

 

Dus hartelijk dank aan iedereen om mij heen die me tot dit punt hebben gebracht, zowel positief als negatief. Want zonder jullie en alles wat ik daar zelf over bedacht of ervaren heb, had ik nooit op dit keerpunt in mijn leven gekomen. De kruising waar ik opsta ervaar ik als bijzonder positief omdat het nu aan mij is welke weg/wegen ik wil bewandelen. En dat meen ik van uit mijn hart en ziel! DANK

Waarom is het voor veel mensen gemakkelijker om veel van een ander te houden en niet van jezelf?

Written By: Anita - mrt• 06•17

Waarom is het voor veel mensen gemakkelijker om veel van een ander te houden en niet van jezelf?

Het afgelopen jaar is voor mij er één geweest, waarin een aantal levenslessen zich toespitste op ons familieleven. Mijn vader is anderhalf jaar geleden getroffen door een hersenbloeding en heeft daar een hersenbeschadiging aan over gehouden. Daardoor is hij via het ziekenhuis en revalidatietraject in De Herbergier gekomen, om daar onder goede begeleiding en zorg verder te kunnen leven.

Die afgelopen tijd heeft mijn broer met zijn gezin en Jan en mij doen veranderen van kinderen tot zorgende kinderen en ik noem het wel eens “moederen” over mijn vader.

De ‘zorgstand’ waar ik in heb gestaan is er een van proberen om het beste uit de zorg en omgeving te halen wat voor mijn vader goed zou zijn. Daarbij kregen Jan en ik ook nog ‘zorgen’ om zijn gezondheid en die namen ook de nodige tijd en stress in beslag. Maar zoals we zijn, gaan we altijd alles positief aan en hopen dat iedereen uiteindelijk blij uit de strijd komt en wij tevreden kunnen zijn over het resultaat.

Maar is dat wel aan ons? En mijn cruciale vraag op exact dit moment is: is dat wel aan mij? Ben ik capabel om te beslissen wat goed is voor de ander? Ben ik wel bij machte om alles “goed’ te regelen. Mag ik dat eigenlijk wel? Kan ik dat eigenlijk wel? En vooral…..wat doet dat dan voor mij?

Naar aanleiding van een aantal recente gebeurtenissen ben ik daar enorm mee geplaagd, vooral in mijn hoofd. Nou is stress sowieso niet zo’n geweldige drijfveer, maar het is wel een hormoon die je doet overleven: vechten, vlucht, bevriezen. Zo gebeurt het in de dierenwereld nog steeds, alleen de mens heeft geleerd om zich letterlijk en figuurlijk te bedenken. Nou, en denken heb ik tot een kunst verheven, alleen vind ik mijn eigen creaties niet altijd mooi.

Waarom lig ik vanmorgen dus in mijn bed te bedenken wat ik denk dat goed is? Omdat ik er geen reet van snap(te). Want wat je als mens ook doet, er is altijd wel iemand die daar iets van vindt en een oordeel over velt. En waarom is het dan zooooo moeilijk, om gewoon te gaan doen wat je zelf wil? Omdat je bang bent voor het oordeel van die ander? Nee, voor mij is het omdat ik dan bang ben dat ik diegene, waar ik van houd, pijn doe. Omdat ik ‘denk’ dat dat beter is….

En daar ga ik weer, die zelfde cirkel gaat weer draaien. En laat ik deze gedachten-gang los op alles wat ik doe, wat heb ik dan nog te bieden? Want zelfs goed zorgen voor mijn vader, is eigenlijk iets doen, wat een ander misschien helemaal niet gelukkig maakt!

Als een weerlicht schoot het vanmorgen binnen en ik ben er zelf helemaal ondersteboven van…..Houd op met zorgen! Houd op met te denken dat je weet wat goed is! Houd op met je overal mee te bemoeien en ga in Godsnaam je eigen leven leiden! Leef! Ga zelf doen wat je leuk vind en laat anderen dat ook doen. Houd van de mensen om je heen met hart en ziel, maar laat ze hun eigen keuzes maken en bemoei je niet met wat je ‘denkt’ dat ze moeten doen.

img_0592.jpg

Maar de valkuil is dat ik meer van die andere mensen houdt, dan van mezelf…. En dat gaat de grootste uitdaging worden van mijn hele leven. Want het is tijd om ook eens goed voor mezelf te gaan zorgen. En lees nou niet dat ik van alles te kort kom, want dat is zeker niet het geval! Ik ben gezegend met een schat van een man, die samen met mij levenslessen oppakt, met vallen en opstaan.

Ik ben gezegend met een vader die altijd voor ons gezin en voor mij heeft gezorgd en me mede gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Ik ben gezegend met geweldige dieren die onvoorwaardelijk van me (hebben) (ge)houden en waar ik nog altijd zo van kan genieten. Ik ben gezegend met oude en nieuwe vrienden die op mijn pad komen en een aanvulling zijn in mijn leven. Ik zie mensen om me heen leven waar ik enorm respect voor heb en waardeer. Ik leef mee met mensen die lijden, maar kan hun lijden niet verzachten.

Ik zie mensen winnen en verliezen, maar ook dat is goed. Want wat ik vandaag geleerd heb, is dat verliezen ook winnen is!! IK BEN GEEN KIND MEER. Ik ben verantwoordelijk voor alles wat ik zelf doe en als ik niet gelukkig ben, dan ligt dat aan mezelf en moet IK veranderen. Als ik moe ben, moet ik zorgen dat ik aan rust toe kom, Als ik iets wil, dan moet ik handelen. En als ik iets niet wil, moet ik het niet doen. En niet om die ander pijn te doen, maar “gewoon” omdat ik het niet wil. Niet vanuit mijn hart en niet van uit mijn ziel. En is dat verkeerd??

Weet je, vanaf vandaag ga ik me dat niet meer ‘bedenken’, maar het vanuit mijn hart en ziel doen. En mocht er iemand zijn die mijn keuze niet begrijpt, dan is dat jammer, maar het is en blijft mijn keuze. En het fijne van alles is, dat ik mezelf goed genoeg ken, dat als ik uiteindelijk me niet prettig voel bij die keuze, ik diegene ben, die mijn keuze bij mag/kan stellen. Ik ben verantwoordelijk van mijn eigen doen en laten en houd zelf patronen in stand. Maar mag die patronen ook loslaten als die niet goed voor me blijken te zijn. Fijn toch?

Heel stoer geschreven, vind ik zelf, alleen moet ik het nu nog gaan doen…..

 

Wens me maar veel succes en bij voorbaat dank daarvoor XXX

Dankbaarheid?

Written By: Anita - jan• 31•17

Imiddels is het iedereen duidelijk aan het worden. Gezondheid is geen vast gegeven. Genetisch bepaald en energetisch niet te sturen. En dan blijkt dat je kwetsbaarder bent, dan je had gedacht en gooien we onze privacy in het ‘publiek’. En de reacties…….zijn ongeloofelijk! Dank jullie wel allemaal! Het is hartverwarmend om deze welgemeende beterschapswensen zo te mogen ervaren! Gesterkt en vol goede moed gaan we het proces in. Gezondheid, geluk, rust, liefde en leven zijn sleutelwoorden geworden voor ons. Het gaat niet vanzelf…… Emoties en gevoelens spelen een grote rol! En steeds helderder worden de lijnen van mensen die ook kristalhelder ons leven ‘aanraken’. Liefde is een zelfstandig naamwoord, maar voor mijn gevoel gelinkt aan het werkwoord ‘houden van’. Het geeft energie, maakt je blij en geeft je spirituele groei. Natuurlijk ben ik fysiek moe, natuurlijk wil ik dat iedereen gelukkig en gezond wordt! Natuurlijk wil ik rust…… Maar wat mij het meeste raakt en energie geeft is het feit, dat er mensen zijn die ook in ‘mindere tijden’………en dat blijken uiteindelijk heldere tijden te zijn, rotsvast te blijven in hun liefde voor ons. Geen dubbele bodem, geen dubbele agenda, maar puur mens zijn! En……. hoe mooi is dat❤.Iedereen mag discussiëren over het feit dat ze het met ons eens zijn of niet. Maar mijn insteek in het leven is geworden, dat we geen dag verliezen, alles eruit halen wat erin zit, of dat nu rust is of actie, dat bepaal je zelf. Mooie voorbeelden hebben ons netvlies, onze harten en ons leven getriggerd, om daar te komen, waar we willen zijn……

Vind je het hoogdravend? Vind je het te spiritueel, Vind je het te ‘zweverig’?…… Dat mag! Maar ik ben geraakt door de warmhartige reacties, de liefde en de eerlijkheid van de reacties! Met tranen in mijn ogen typ ik deze blog. Ik ga nu slapen en hoop dat mijn “mannen” nog lang een onderdeel van mijn leven uit mogen maken. Want ‘liefde is een fanclub van 2 personen’, zei iemand ooit. Maar in mijn ogen is de fanclub een stuk groter en als de hele wereld dit gevoel gaat ervaren, wat ik nu ervaar in “tijden van nood”, dan geloof ik dat alles goed gaat komen.

Ik weet inmiddels dat ieder huisje, zijn eigen kruisje heeft. Achter iedere voordeur schuilt verdriet, maar ook plezier! Laat je niet leiden door kortzichtige beslissingen, maar kijk naar wat een mens beroert, beweegt en wat hem/haar dwingt om in actie te komen, voor wat hem/haar drijft. En oordeel nooit, totdat je in de schoenen van diegene gestaan hebt en zijn lijden, last en lusten gekend hebt.

DANK!

Loslaten is een werkwoord, dus aan het werk…

Written By: Anita - nov• 09•16

Daar ben ik weer. Ruim een half jaar niet geblogd en ik schreef het in de vorige blog al, de tijd glipt uit onze handen. We zitten alles behalve stil en leven ons leven ten volle! Maar er gebeurt zo veel, zowel in de wereld maar ook in ons leven.

Als ik dit typ, worden in het nieuws van half acht uitgebreid de resultaten besproken van de Amerikaanse verkiezingen en hebben we een gekozen president in de persoon van Donald Trump…….. De democratie is een feit en daar zijn dan ook de verkiezingen voor, maar het is een gegeven dat Trump niet de meest charismatische kandidaat is en dat is mild uitgedrukt. Ik heb het gevoel dat de mensen een soort van proteststem hebben gegeven, maar intussen zit hij straks wel aan de knoppenkast van de wereld. Zorgwekkend om te zien dat zo een machtig man zo bot reageert op de wereld en hij verdeeld iedereen met zijn meningen en uitspraken. Het zal in de toekomst blijken wat hij van plan is en wat er van zijn beloften uit gaat komen.

De verkiezingen die volgend jaar gehouden worden in ons land, zouden een zelfde protest kunnen laten zien. Jammer genoeg zijn politici niet geloofwaardig. Het verkiezingsprogramma is altijd duidelijk, totdat de verkiezingen zijn geweest en dan overtuigen de politici ons van het belang van schikken en schuiven ze de kiezersbeloften meteen aan de kant om toch mee te mogen spelen in het spel van regeren of kritiek geven op de tegenpartij. What’s new…..

Is politiek mijn grootste zorg op dit moment? Nee, niet echt. Maar natuurlijk ben ik globaal genoeg ingesteld om te weten dat mijn kleine persoontje niet het verschil maakt in de politiek…., maar wel in ons eigen leven.

We hebben een paar bizarre jaren achter de rug waarin vreugde en verdriet zich afwisselden. Natuurlijk ben ik me bewust van het feit dat iedereen in zijn of haar leven het nodige meemaakt in blije en verdrietige tijden. Maar ik kan alleen voor mezelf spreken en heb geen recht om over andere mensen hun keuzes een oordeel te vellen. Dat probeer ik ook niet te doen, maar niets menselijks is mij vreemd.

Want soms moet je keuzes maken in het leven die een soort van “kiezen uit twee kwaden” is en soms biedt een keuze een legio aan nieuwe kansen en opties. En wanneer doe je het goed? Dat weet je altijd achteraf pas…..jammer hè. Dus gaan Jan en ik in goed overleg vooral ons gevoel na en kiezen vaak voor hetgeen wat het dichts bij onze emoties en intuïtie ligt. En daarvan hebben we de laatste jaren nogal eens uit onze bronnen moeten putten.

Want we hebben ook het afgelopen jaar een aantal zaken op ons bordje gehad, die onze aanpak vereisten. Zoals onze droom verwezenlijken om een huis in Griekenland te kopen. Maar er bleek niets naar onze wens te staan dus hebben we besloten om een prachtig stukje grond aan te kopen om ons droomhuisje zelf te gaan ontwerpen en laten bouwen. Dit is al 20 jaar een wens en na een heleboel dingen van te voren te regelen ligt deze droom op dit moment dus echt binnen handbereik. We zijn ons goed bewust van de cultuurverschillen en het feit dat, zoals dat zo mooi gezegd wordt: ” de Griek anders is dan wij”. Dat klopt! En daarom willen we er graag meer tijd door gaan brengen. Omdat ze hartelijk zijn en als vrienden voor je klaar staan, om je te helpen. En ze mogen hun eigen mening, normen en waarden hebben. Die hebben wij toch ook? Ze hebben ten slotte hun eigen eeuwenoude cultuur, waar ze meer dan trots op zijn.

Wij vinden dat geen probleem, al is het ook voor ons wel eens wennen, om het Nederlandse tempo los te laten en te leren dat Grieken niet in onze tijdspanne werken. Dus moeten we maar vast integreren en wennen aan het mediterraan tempo waar we zo van houden op vakantie…. Wordt ook een leuke uitdaging :-).

Hebben we alleen leuke uitdagingen? Nee, niet bepaald. Wat is realiteit?…. Want zolang we elkaar hebben en onze beestjes happy en healthy rond ons heen speelden hadden we een redelijk mooi eigen wereldje om ons heen, bijna een soort coconnetje. Maar wij worden ouder en dan begint ook het loslaten. Zo gingen Juwel, Macho, Moortje, Tijgetje, Blekkie, kleine Chicky, de kippen, haan Daan 1 en natuurlijk als laatste ons Fritsje naar de eeuwige jachtvelden. Ieder in hun eigen wezen, met hun eigen-aardigheden maar vooral met eigen karakter. Wat hielden we van ze en houden we graag de herinneringen in leven!

Maar loslaten heeft/had ook nog andere betekenissen. Mijn vader die door een hersenbloeding afhankelijk wordt van zorg en van een super zelfstandige en zorgzame man verandert in iemand waar voor gezorgd wordt. Dat hij daar zelf aan moet wennen, dat hoeven we niet uit te leggen. Maar ook mijn sterke, hardwerkende vader is nu een man waar mijn broer Bert en zijn gezin en Jan en ik voor zorgen en proberen hem zoveel mogelijk kwalitatief leven te geven samen met zijn vriendin Mien, ondanks zijn verblijf in de Herbergier in Boxtel.

Ziekte is geen keuze, maar het overkomt je…. En mijn aanvullende regel is dat je nooit alleen ziek bent, maar dat het altijd direct effect heeft op de partner en/of gezin van de zieke. Dan is de uitdaging om er zo goed mogelijk door te komen en in het leven te laveren tussen wat kan en wat niet kan. Inspanning en ontspanning moeten in balans zijn en dan is kans op een fijn leven geen garantie maar wel een basisregel om verder te komen en te proberen er uit te halen wat erin zit. En dan mag je nog blij zijn als de ziekte niet levensbedreigend is.

De bewustwording komt op het moment dat er tegen je verteld wordt, dat er goed en slecht bericht is…… Jan kreeg na maanden verkoudheid en kwakkelen een uitslag van het bloedprikken te horen dat zijn PSA verhoogd was en doorgestuurd zou worden naar de uroloog. Na een echografie bleek zijn prostaat een verharding te hebben en na biopten bleek er dus kanker aanwezig te zijn. Dat was het slechte bericht…… Het goede nieuws (gelukkig) was dat alle behandelingen tegen prostaatkanker voor ons open liggen, maar dan moet je wel gaan kiezen.

Via mijn vriendin Nicky werden we attent gemaakt op de site: www.opererenzondersnijden.nl  en we hebben onze aanvraag om informatie ingediend om te kijken of deze vernieuwende en vaak experimentele manieren van behandelingen iets zou kunnen zijn voor Jan. Experimenteel betekent dus dat er geen informatie is om het verloop van de behandeling aan te kunnen geven over een verloop van 15-20 jaar. Maar in onze optiek is dat ook in de reguliere geneeskunde niet te doen. Ieder mens is nu eenmaal uniek.

En dus werden we getriggerd om hier verder in te duiken en kregen een uitnodiging vanuit het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen om het gesprek aan te gaan en werden voorzien van informatie en uitleg over een nieuwe techniek met ultra-sound geluidsgolven in de vorm van de Tulsa Pro. We moesten sowieso 24 uur wachten tot we definitief mochten kiezen, maar dat werden 3 dagen, waarin we met elkaar de voor- en tegens hebben afgewogen. Maar eigenlijk wist Jan het meteen al…. Deze methode blijkt namelijk minder naweeën te hebben voor de incontinentie- en impotentieklachten die kunnen ontstaan na behandeling van prostaatkanker.

Jan zal halfweg januari 2017 de eerste zijn die in Nederland deze behandeling ondergaat, en zal behandeld worden door een arts uit Canada, waar ze al langer met deze apparatuur werken. Ook in Amerika en Duitsland zijn ze al verder maar het staat nog steeds als experimenteel te boek. Is het slim? Is het safe? Is het een goede keuze? Dat weet je altijd pas achteraf……. Maar we hebben vertrouwen in het feit dat de artsen in het Radboud zich willen specialiseren in een techniek die mannen zo weinig mogelijk gevolgen geeft van een prostaatbehandeling. We geloven in een goede afloop en hopen daarna ons leven weer op te mogen pakken en onze droom te kunnen uitvoeren en nog vele jaren in geluk en gezondheid te mogen leven samen, zowel in Nederland als in Griekenland. Garantie tot de deur…… Maar als we blijven geloven in het goede van de mens, dat we verantwoordelijk blijven voor onze eigen keuzes in het leven en ons omringen met mensen die van harte met ons meeleven, dan moet het goed komen. Dan laten we los en krijgen ruimte voor nieuwe avonturen en indrukken. Een zeer bewuste keuze….. En daar gaan we samen voor!

 

Time is like the wind……

Written By: Anita - mrt• 27•16

 

Ik weet al bijna niet meer hoe het moet: een blog schrijven. Er is sinds mijn laatste blog zoveel gebeurd, dat ik dat ook niet in één blog kan opschrijven en niemand zit volgens mij op onze uitgebreide meer dan half jaarlijkse belevenissen te wachten. Want we hebben in een soort van rollercoaster gezeten met ons huis, Jan zijn nieuwe zus Cisca die in ons leven kwam, geheel onverwacht en de andere prioriteit die zich aandiende, was mijn vader die na zijn hersenbloeding op 20 oktober, vanuit het ziekenhuis in een revalidatiecentrum terechtkwam. Van daaruit hebben we een permanent tehuis voor hem gezocht, omdat vrij snel duidelijk werd dat hij niet meer zelfstandig zou kunnen wonen in zijn eigen huis, ons ouderlijke (t)huis. op 6 maart is hij verhuisd naar de Herbergier in Boxtel, een nieuw project met een concept wat mijn broer en zijn vrouw, maar ook Jan en mij bijzonder aansprak. Persoonlijk, warm, verzorging gericht op de gasten en vooral proberen om mensen mee naar buiten te nemen en dingen te laten doen of beleven die zij fijn en leuk vinden.

Op 12 maart hebben we de sleutel van ‘ ons thuis ‘ ingeleverd en dan is er in één keer een zorg (lees adres) minder. Iedereen is zoveel mogelijk via WhatsApp of Facebook/Messenger op de hoogte gebracht en de rest heeft een verhuisberichtje ontvangen. En dan is het allerbelangrijkste punt daar: krijgt ons pap “ d’n aard “?

Je kunt nog zoveel hopen dat iemand ziet, wat jij voor ogen hebt gehad, maar zijn/haar gevoel kun je niet forceren en dat hoeft ook niet. Maar opeens moeten wij als kinderen wel beslissen over het welzijn van je ouder. Dat is de omgekeerde wereld en niet fijn, omdat je als kind gewend bent dat je ouders voor jou zorgen.

Maar die tijd is voorbij……voorgoed….. Mijn vader, die altijd zo zelfstandig en behulpzaam is geweest, heeft nu zelf 24-uurs zorg nodig. Maar door zijn kracht en optimisme is het hem wel gelukt weer te gaan lopen, zijn linkerhand weer te kunnen gebruiken en zijn optimisme en humor heeft hij in ieder geval zeker behouden. Maar zijn ziekte heeft ook met zich meegebracht dat hij zijn oriëntatie van tijd en plaats af en toe kwijt is. Dat maakt hem angstig en dan is hij in paniek. Heel begrijpelijk, want dat zouden we allemaal zijn als we niet weten waar we zijn, maar dan ook zeker niet weten waar we naartoe moeten…..

Bij de Herbergier is hij binnen no-time de populaire gast, evenals in het Revalidatiecentrum Laverhof St. Barbara, waar alle verzorgende dames en een enkele heer graag met hem te doen hebben. Hij is en blijft recht door zee en eerlijk, maar heeft het vaak ook moeilijk met alle veranderingen die zich aandienen in zijn leven, en waar hij zeker niet op zat te wachten. Hij had graag nog even zorgeloos met Mien door het leven gegaan, samen van elkaar genietend op hun eigen wijze en met elkaar in gezelschap de dagen en avonden slijtend.

Hij werkte nog iedere dag op zijn landje, bij Paulus die bij hem zijn pensioen doorbracht. “Moppie” werd Paulus liefdevol genoemd door mijn vader en hij was beretrots op zijn paard, kippetjes en zijn landgoed, wat er weer zo prachtig bij lag. Je kon zien dat hij weer goed in zijn vel zat, totdat het noodlot toesloeg en hem voorgoed uit zijn vertrouwde wereld haalde.

En dan zit hij daar….. We hebben met man en macht gewerkt om hem toch zijn vertrouwde omgeving terug te geven en bij de Herbergier een kamer voor hem in kunnen richten met zijn eigen spullen, foto’s, meubels, plantjes en dat in een omgeving waar hij de gehele dag wordt gestimuleerd om dingen mee te doen maar ook zijn rustmomenten te pakken. We hopen allemaal zo dat hij die rust ook kan vinden, want hij geeft zelf zo mooi op z’n plat Brabants aan dat het lichamelijk allemaal wel gaat maar het in “ zunne tebbes” een rommeltje is waar hij niet veel mee kan. En toch heeft hij ook zijn bijzondere heldere momenten, waarin hij ‘als van ouds is’ en je heerlijk van zijn humor geniet en een prachtig en diepgaand gesprek met hem aan kunt gaan. Hij is  emotioneler geworden, maar dat ben ik volgens mij ook :-). Echt een kind van mijn vader, zullen we maar zeggen…..

Jan en ik hebben na onze verhuizing bij mijn vader ingewoond en waren op zoek naar een huis. Na het overlijden van Jan zijn moeder, viel dat huis in onze schoot en zijn we begonnen met verbouwen, met enorme inzet van iedereen die daaraan mee gewerkt heeft om het klaar te krijgen voor kerst. En op 24 december zaten we erin! Gashaardje aan en airco mee laten verwarmen, want de vloerverwarming mocht nog niet aan. Frits op het prinsessenkussen ervoor en Macho als wakend oog erboven. Allemaal thuis!

De ticket die we al geboekt hadden voor onze vakantie naar Griekenland om op 30 oktober te vertrekken, hadden we al verzet naar 25 februari 2016. Toen kreeg mijn vader de sleutel op de 23e dus hebben we onze ticket nog maar een keer verzet. Zoals we eigenlijk op 13 maart terug zouden keren naar Holland, vertrokken we deze keer naar Griekenland. Bijzonder spannend voor mijn vader, maar ook voor mij. Want na al die zorg, moesten we elkaar in één keer loslaten…… Maar zoals mijn vader dan met tranen in zijn ogen zegt, maar ook met de nodige humor: Daar moeten we dan allebei maar doorheen, toch??? Kanjer!

En hier zit ik dan. In het Bristol Hotel in Thessaloniki, alweer een paar dagen voor we weer huiswaarts keren. Het was moeilijk om te gaan, maar ook fijn om even niet te hoeven zorgen. We werden ontvangen in een warm bad van vriendschap, want iedereen wist waarom we onze ticket 3 keer hebben verzet. Iedereen leeft mee en ik heb af en toe ook nog wel een traantje geplengd, omdat het ook voor mijn best heftig is om geliefden achter te laten, zowel ons pap, als ons Fritske en de paardjes. Maar alles en iedereen werd perfect verzorgd en ik leer hier weer uit dat de wereld ook doordraait, zonder dat ik er ben. Dank jullie wel allemaal! <3.

 

Het is een vruchtbare reis geweest, misschien niet qua uitrusten, maar wel ons vizier weer open zetten naar de toekomst. Een toekomst die toch gericht is op vaker naar ons geliefde Griekenland, maar ook thuis in Nederland, waar een mooi huis op ons wacht en we wat meer tijd gaan vrijmaken voor de paarden, genieten en heen en weer reizen. Dinsdagmiddag landen we op Schiphol en zorgen we dat we de 4 puppies die we begeleiden in onze vlucht veilig in goede handen komen. Eindelijk kunnen we onze belofte voor de Lefkas Dog Rescue waarmaken en die kleintjes naar hun nieuwe thuis laten reizen. Maar als ik daarna thuis kom gaan we eerst ons Fritsje mee ophalen, samen met haar naar Opi (Jeanne heeft dat ook al gedaan tijdens onze vakantie :-) ) en dan mijn vader ongelooflijk knuffelen. Want, zo zegt hij door de telefoon: Het is toch anders as gij d’r nie bent. Luf Joe Daddio!

Griekenland 2015: terugblik

Written By: Anita - jul• 08•15

Donderdag 21-05-2015: We horen de omroepdienst van de boot in (meestal onverstaanbaar) diverse talen vermelden dat het self-service  restaurant voor het ontbijt in 15 minuten zal gaan sluiten….. Hè?? Hebben we zolang geslapen? Het monotone geluid en de lichte trilling van het schip wiegen je in slaap. Ik slaap redelijk onrustig en heb diverse keren liggen draaien maar om dan vervolgens toch weer meteen weg te doezelen.

Ons Fritske ligt tussen ons in op haar Burberry fleece dekentje, geheel tevreden na een avond kluiven op het bot van een beenhammetje, als zijnde onderdeel van mijn diner. We wandelen met haar naar buiten en ze loopt over het dek met het neusje in de wind. Dan blijkt al gauw, dat we bijna in Igoumenitsa zijn en gaan we snel onze koffertjes pakken en begeven ons naar het garagedek, waar we nog niet in mogen omdat tijdens het varen die dekken afgesloten worden.

Als we eindelijk naar de auto kunnen moeten we nog bijna een uur wachten voor we de boot kunnen verlaten maar dan is het ook gelijk wel een beetje “thuiskomen”. Jaren lang maakten we deze zelfde trip met de caravan, soms 2 x per jaar. We kunnen de route dromen en iedere keer zijn we toch weer verrast door de schoonheid van dit stuk Griekenland. Het is er groener dan aan de oostkust, omdat het meer regen vangt vanuit het westen. Dat heeft zijn nadelen, maar zo ook zijn voordelen. We rijden naar het prachtige plaatsje Syvotha – Thesprothia en drinken op het terras bij onze oude bekende Andreas een uitstekende cappuccino. De bries van zee is aangenaam, het water kristalhelder en de zon straalt zoals we dat gewend zijn bij een aangename temperatuur van 25 graden. Love it!

Wel dragen we op dit moment het droevige bericht met ons mee, dat mijn ome Marinus is overleden. De man die 14 dagen ervoor nog het middelpunt was van zijn verrassingsfeest…… Zo fijn dat we dat nog met z’n allen hebben kunnen vieren en een markant man is overleden. De laatste van mijn moeders kant. Daadwerkelijk aan zijn hemelvaart begonnen. R.I.P.

Dan gaan we richting ons doel, Lefkas. Het schiereiland aan de westkust, wat vele jaren geleden al ons hart gestolen heeft. Binnen een paar uur zijn we daar aangekomen en worden net voor de afslag naar ons hotel, begroet door Ingrid en haar man Frits die ons op de scooter voorgaan. Vrienden die we via Griekenland hebben leren kennen, maar grappig genoeg uit de buurt kwamen.

Het Hotel Menes is nieuw en de receptie nog niet geheel af, maar dat mag de pret niet drukken. We krijgen een stuk of 6 kamers te zien en we mogen kiezen wat we willen, want wij zijn in het nieuwe gedeelte de eerste gasten. Dus gaan we voor rust en gemak en installeren ons in de kamer waar ons hondje in haar kussen ploft en alvast een siësta doet. De familie Sklaventis is warmhartig, gastvrij, specialisten in locale gerechten en het ontbijt is vers, we hoeven het maar te bestellen. Qua inrichting en aankleding mag er nog best wat gebeuren, maar grappig genoeg is dat ook weer Grieks en daar zijn we toch voor gekomen, niet dan?

Die avond gaan we heerlijk uit eten met Yvonne en Peter die de boot in Sivotha liggen. Grapig genoeg hebben we hetzelfde favoriete restaurant en het is een super avond. Zij varen die dag erna terug richting Lefkas stad en wij gaan aan onze vakantie beginnen.

De eerste week is Genieten met een grote G. Heerlijk zwemmen, wat luieren, we wandelen samen door de omgeving, wat prachtige vergezichten oplevert omdat we af en toe fiks moeten klimmen en komen toe aan lezen (!) eindelijk weer eens. Op een koelere dag maken we een wandeling van 3 uur met Ingrid en Frits van het bergdorp Poros terug naar onze camping. PRACHTIG!

Gedeelte foto’s Griekenland 2015

En dan…….dan krijgen we op zaterdag 30 mei in de vroege middag een telefoontje dat Jan zijn moeder op 93 jarige leeftijd, eigenlijk toch nog onverwacht is overleden. We besluiten om de alarmcentrale te bellen en in overleg gaan we naar huis. Frits en Ingrid gaan voor ons hondje zorgen en gelukkig gaat dat super samen met hun lease-hondje Buca, die eigelijk van de buren is. Op maandag ochtend brengt Frits ons naar het vliegveld en vanaf Preveza vliegen we met een fikse tussenstop in Praag door naar Amsterdam. Daar nemen we de trein naar Den Bosch en Jan zijn broer Theo wacht ons daar op.

En dan brengt het leven je in een stroomversnelling, als de dood ermee gemoeid is. Veel is al geregeld door Jan zijn broers, zus en hun partners. Wij nemen taken over of helpen mee om het goed mee te laten verlopen. Het afscheid van Dora is waardig en het doet goed om met z’n allen zorg te dragen en elkaar tot steun te zijn. Iedereen beleeft dit op zijn/haar eigen manier maar er is voor een gezin toch een grote verandering in de thuissituatie gekomen. Dat is altijd wennen en hier moet ook iedereen weer een weg in vinden…….

Op 04-06-2015, Jan zijn verjaardag, wordt de dienst gehouden in de kerk van Den Dungen en pastoor van Beurden maakt er mooie dienst van, ondersteund door het gemengd koor waar mijn schoonzus Jeanne al heel lang lid van is. Na het definitieve afscheid en de koffietafel (wat een droevige aanleiding is maar toch een soort van reünie is) gaan we nog even napraten en bezoeken het kerkhof. 93 Jaar is een mooie leeftijd, maar er is altijd een aards gemis wat overblijft. R.I.P. Dora, eindelijk weer bij Grard….

Jan en ik regelen vrijdag nog een aantal dingen die we af willen hebben voor ons vertrek en zaterdag om 02.00 uur brengt Theo ons terug naar Schiphol. Nogmaals dank!

Om 08.00 uur zijn we al weer op Preveza-Aktion in Griekenland en om half tien zitten we aan de koffie in het hotel. Het is fijn om ons Fritsje weer bij ons te hebben. Er is meer dan uitstekend voor gezorgd en ome Frits is wel heeeel erg lief, door speciaal voor de hondjes een souvlaki te bakken ’s avonds J. Toch blijkt ze ons wel gemist te hebben in de nachtelijke uren, iets wat we eigenlijk niet verwacht hadden. Ons hondje is gewend voor zichzelf te zorgen en is door haar verleden redelijk getekend daarin. Eten is prioriteit nummero Uno en wij dachten altijd dat ze ons daarin wel “makkelijk” vond. Na bijna 15 jaar leren wij dan ook weer dat we meer voor haar betekenen, dan we zelf dachten…. Ook hier weer een speciale dank voor de spoedopvang van ons hondenkind!

Vlicho Bay Prachtig Poros Beach, waar we Fritsie vonden Meganisi Jan bezichtigd de ruïne Doorkijkje Baaitje

 

We vervolgen onze vakantie waarin we veel uitzoeken en ons oor te luisteren leggen. Luisteren naar de Grieken zelf, luisteren naar de stemmingen die er heersen en ons ook storen aan de stemmingmakerij van de media en de kranten. Natuurlijk heeft Griekenland een probleem, diverse problemen zelfs. Natuurlijk moeten er dingen veranderen en weten we allemaal dat belasting betalen er bij hoort. Doen wij dat graag…. Nee! Maar we weten ook dat dit geld (als het goed is!) besteed wordt aan dingen die we met z’n allen nodig hebben in de maatschappij. Maar wat in volgens mij bijna alle landen gebeurt, gebeurt hier ook in Griekenland. De kleine man wordt gepakt op alles en de grote heren beslissen daarover, zonder dat zij ook maar ergens iets inleveren. Komt jullie dat ook zo bekend voor??

Ik heb een duidelijke voorliefde voor Griekenland omdat de mensen zijn zoals ze zijn. Ze zijn anders, hebben een andere cultuur en hun eigen-aardigheden. En dat is wat ik soms niet snap, maar ook wel weer boeiend vind. Doen wij het in Nederland dan altijd goed? Is ons gestructureerde en overbetuttelde leven dan zo fijn? De burn-outs en stress die ik overal om mij heen hoor en zie, verteld mij dat er in basis ook iets niet goed is als mensen nooit geen tijd meer ergens voor hebben. En ook ik steek hand in eigen boezem….en die is niks te klein.

Daarom willen wij graag leren van het ‘ach het komt wel’ gevoel. Zal nog best wel ff wennen zijn voor zo’n regelnicht als en ik en ook voor mijn Janneman die minimaal 8 van de 10 grassprieten dezelfde kant op wil delegeren J. Maar ik kan andere culturen er ook om waarderen en weet wel dat mensen niet vanuit een financiële luchtbel kunnen blijven leven. In veel (Europese) landen is gebleken dat we aan veranderingen onderhevig zijn en de wereld heeft nog nooit stil gestaan en zal hopelijk ook nog lang blijven draaien. Maar dat de meest armlastigen dan de klos worden, is een eeuwenoud patroon en daaruit kunnen we wel concluderen dat de mensheid weinig heeft bijgeleerd als het op geld en macht aankomt.

Medemenselijkheid is een groot goed. Begrip en respect voor andere mensen, culturen, smaken of voorkeuren is alleen maar aan te bevelen. Ik heb in mijn vorige blog geschreven dat ik de beste biefstuk in Oostenrijk heb gegeten, maar de lekkerste paëlla eet je nog steeds in Spanje, sangria blijft toch het lekkerst als je in de Spaanse zon zit, net zoals ouzo lekkerder smaakt als je voor het azuurblauwe water van de Ionische zee zit bijvoorbeeld. Struisvogelbiefstuk is het lekkerst als je op safari bent en over de kleine Karoo in Zuid-Afrika kijkt. Maar wat vooral belangrijk is, dat toerisme vaak de grootste bron van inkomsten is voor veel families. Promoot dat dan in plaats van dat je dat kapot schrijft! En als er werkelijk chaos uitbreekt in Griekenland, dan is de bevolking zo vriendelijk dat ze zelfs het laatste brood nog met je zullen delen! Want dat zit ze in de natuur, al eeuwen lang. Dat krijg je er (gelukkig) niet zo maar uit. En als je alle berichten leest, maar dan bedoel ik ook echt alle…… niet alleen de ultra rechtse of links versies en vandaar uit je eigen nuchtere verstand laat werken dan weten we allemaal dat de ‘gewone’ burger vaak dingen door de strot krijgt geduwd van de overheid, die we niet willen en vaak blijkt na jaren dat het ook klopt en niet goed is (gegaan). Wilden wij in Nederland destijds de euro zo graag? Is ons leven niet aanzienlijk duurder geworden?

En wie heeft er destijds naar ons geluisterd en is voor ons opgekomen? Ik kan zo geen naam noemen….. Jullie wel?

Wanneer “oordeel” je goed en weet je echt alle ins en outs?? Weten we alle achterkamer bekonkelingen en onderhandse afspraken tussen landen en politici? Griekenland met haar hartelijke inwoners verdiend een kans en ze zullen zeker nog moeilijke tijden krijgen. Schijnbaar is chaos het begin van een nieuw tijdperk. En hopelijk gaan belastingplichtigen hun geld afdragen voor het sociale stelsel. Draagkracht maken voor- en met elkaar. Maar de hogere machten hebben soms hun eigen plan….

Ti na kanoume…..wat kunnen we doen???????????

Waar zal ik beginnen…..

Written By: Anita - jun• 29•15

Door gebrek aan tijd en internet, worden deze en de volgende blog nu pas geplaatst.

Waar zal ik beginnen met deze blog. De vorige eindigde met het feit dat we nu officieel inwoners zijn van de gemeente Schijndel en dat ik samen met mijn Jan terug ben op het ouderlijke nest. Die blog schreef ik terwijl we al volop voorbereidingen aan het treffen waren voor onze vakantietrip naar Griekenland. We hadden best een enerverende tijd achter de rug en zagen er naar uit, om daar tot rust te komen en ook al eens voorzichtig naar huizen te gaan snuffelen.

De weken voor onze vakantie hadden we een aantal bijzondere feestelijkheden in onze agenda’s staan. Twee gouden bruiloften, mijn oom Marinus die 91 werd op hemelvaart en natuurlijk ook in Nederland al hier en daar informatie inwinnen en rondkijken voor een eigen stekkie. We zijn bijzonder blij dat we bij mijn vader in mogen wonen, maar het is toch de bedoeling dat kinderen ook een keer op eigen benen leren te staan ;-).

Het was nog een strijd tegen de klok om alles netjes af te werken voordat we een maand richting het zuiden zouden rijden. Omdat we al aan zagen komen dat onze werkzaamheden niet afgerond konden worden, besloten we om een dag later aan te rijden. Ook omdat we ons Fritske haar paspoort met inentingen e.d. ergens in de verhuizing kwijt waren geraakt. We hebben ook nog zonder resultaat gezocht op 3 plekken. Gelukkig hadden we nu de tijd en gelegenheid om alles met de dierenartsenpraktijk te regelen. Dat was fijn en gaf meteen meer lucht. Dus reden we zaterdag ochtend heel vroeg aan, met 3 paspoorten en voorzien van alles wat we dachten nodig te hebben onderweg.

De rit verliep voorspoedig en met wat plaspauzes tussendoor, vooral voor Fritsie en mij, kwamen we aan in Oostenrijk, waar we richting Truus en Hannie togen, die we leerden kennen op onze paardenvakanties bij www.ervebruggert.nl. Na jaren is het eindelijk gelukt om hun prachtige huis in Oostenrijk te bezoeken! Net over de Duitse grens ligt hun paradijs op een plek waar je je meteen thuis voelt. Dat overkwam ons ook en grappig genoeg zei ik 15 jaar geleden al eens tegen Jan, als we door Oostenrijk reden:”Wat is dit een mooi en schoon land, ik zou hier ook best op zo’n berg kunnen wonen met een goed gevulde bibliotheek voor in de winter”.

De uitzichten die we hebben gezien, waren zo geweldig mooi!! We hebben in de (helaas) korte tijd dat we er waren leuke tripjes gemaakt en ik mag met recht zeggen, dat we daar de lekkerste biefstuk ooit hebben gegeten! Toen we op een middag thuiskwamen zag Hannie dat er een bijenvolk van hem in de boom hing. Hoogstwaarschijnlijk omdat er een nieuwe koningin was uitgevlogen die ook weer haar eigen werkvolk meeneemt. Een nieuw bijenvolk is geboren….maar hoe houd je die bij je?? We waren getuige van een bijzonder fenomeen. Hannie heeft het bijenvolk in een kast “geklopt” en ik heb deze video opgenomen en gelijk op Facebook geplaatst. Het is geen ongevaarlijke klus en de bijen zoemen totdat ze weten dat als de koningin in de kast zit, zij een nieuw (t)huis hebben en gaan dan weer volop zorg dragen voor hare koninklijke hoogheid.

Werk... Visvijver1 Visvijver Straatje Prachtige bergen Mooie muurschilderingen Kunst! HET PLEIN Hannie in imkerkleding Gerookt spek... FONTEIN Doorkijkje De lekkerste biefstuk ooit..... De imker Bijenzwerm Bijenvolk in aanmaak

 

Het landschap is groen in vele tinten door bomen en gras en alpenweiden, blauwe luchten, witte wolken en wij hadden echt heerlijk warm weer in die dagen. Heerlijk genoten ook van de uitstekende Oostenrijkse wijnen en de Grüne Veltliner was Topfavoriet. De buurman kon een goed glas wijn ook wel waarderen en zo leerden we weer eens een totaal andere cultuur met ins en outs kennen. Superleuk en erg gezellig! Zeker met dat heerlijke zonnetje op onze witte huidjes. Die zon blijken we naderhand meegenomen te hebben naar Griekenland, want het is bar gaan regenen daar. Het regende al toen we bij Truus en Hannie vertrokken maar hoe verder we richting Italië reden, hoe strakker de lucht weer blauw werd en goed en wel de grens over ging de temperatuur omhoog en werd het 28 graden tot we in Ancona aankwamen. Dat bevordert de vakantiestemming nog meer.

We checkten in bij het Ego Hotel in Ancona. Dat had ik via een website geboekt: www.dogsincluded.nl. Speciaal voor mensen die hun hond mee willen nemen op vakantie, een vakantiehuis willen boeken of op doorreis zijn met hun huisdier. Fritsie werd verwelkomd en wij mochten bij haar op de kamer slapen, zo leek het wel hahaha. Terwijl ze daar de trap op klauterde, vliegt er al een goed uitziende Italiaan op haar af en begint ‘ohhh ciao bella’ tegen haar te gillen. Nou is ons meiske al een paar jaar zowat stokdoof, maar de knuffels liet ze zich wel gevallen. Ik stond hoopvol naast het riempje dat Jan vast hield, maar helaas…..hij viel echt op oudere vrouwen, denk ik  :-). Afijn, geweldig hotel verder! Fritsje mocht mee in het restaurant en op haar dekentje gelegen, laat ze zich alles welgevallen, zolang ze maar wat te snaaien krijgt, water te drinken heeft en op tijd haar rondje mag snuffelen. Voorbeeldhond, nog steeds!

De volgende dag gaan we in de heuvels van Ancona met haar wandelen en laten haar lekker haar ding doen, want om 12.00 uur moeten we inchecken bij Minoan Lines om vanuit Ancona naar Igoumenitsa te varen. Bij de check-inn krijg ik te horen dat er een security onderzoek is op de boot en we een vertraging krijgen en om 20.00 uur af zullen varen. Slik, dat is jammer van de tijd. Maar ik snap dat veiligheid voorop staat in alle gevallen en niemand is het ongeluk van de ANEK-boot al vergeten, dus ben je blij dat er (beter) op gecontroleerd wordt.

We wandelen nog wat rond met Fritsie, dutten met z’n drieën heerlijk weg, terwijl we onder de schaduw van de brug een koel windje door de auto voelen gaan. De Duitsers die naast ons dutten, hebben ook een hondje bij en we houden elkaar op de hoogte van de ontwikkelingen. Om een uur of drie tikt hij op ons raampje en verteld dat er reuring is in de haven en hij die kant op wil rijden, om te kijken of we al aan boord kunnen. Wij besluiten met hen mee te rijden en sluiten in de bedoelde rij aan en wachten in het zonnetje af. Hooguit een half uur daarna beginnen de fluitjes van de medewerkers van Minoan volop te snerpen en jawel, we mogen aan boord. Altijd hectisch en ze zetten de auto’s, caravans, campers en vrachtwagens vaak millimeters kort bij elkaar. Plaats is geld.

We verzamelen onze spullen voor een nachtje varen en installeren ons in de cabine. Fritsie eet wat brokjes en vlees, wij gaan naar het restaurant en eten onze eerste tzatziki, Griekse boerensalade en drinken er natuurlijk een Griekse wijn bij. Terwijl de kapitein en zijn bemanning verder voor ons zorgt, gaan wij na een laatste wandeling met onze Fritsie naar bed en leveren ons over aan Klaas Vaak. Greece here we come!

Terug op het honk.

Written By: Anita - apr• 24•15

Het is een kwart eeuw geleden dat ik Schijndel verliet vanuit mijn ouderlijke huis. Ik ben geboren in de Voortstraat op nummer 22 en toen ik een jaar oud was, gingen mijn ouders in de Michiel de Ruijterstraat 24 wonen. Hier groeide ik op met mijn broer Bert en mijn neefs Albert, Arie, Ton en mijn nicht Annemieke en hun ouders Jaan en Toon waren altijd in onze nabijheid. Zij woonden zo’n 500 meter van ons af en we waren veel bij elkaar te vinden. Onze moeders waren zusjes en onze vaders broers. Genetisch lagen we dus dicht bij elkaar.

Vanuit de kleuterschool, waar ik bij juffrouw Mart in de klas zat (de moeder van Bart en schoonmoeder van Marjolein) stroomde ik door naar de lagere school als eerste in een gemengde klas. Vanuit de Mariaschool ging ik naar het Skinle-college, nu beter bekend als het Elde College. Het uitgaansleven was erg leuk in Schijndel en ik mag met recht zeggen dat ik menig aangename uurtjes heb doorgebracht bij “Cup de Graaf”, De Corona, De Crazy Horse, Het Stuupke en het Grifke. De dansvloer werd onveilig gemaakt door de meisjes en de jongens speelden tafelvoetbal. We ontmoeten daar onze andere neefs, nichten en vrienden. Altijd gezellig, altijd leut!

Toen ik 24 was ben ik in Sint-Michielsgestel gaan wonen in een mooi appartement. Helaas werd ik vrij kort daarna ziek en omdat ik maar luchtwegontstekingen bleef houden kreeg ik een stootkuur prednison waardoor ik beter zou moeten worden. Jammer….de natuur had andere plannen met mijn lijf en ik bleek overgevoelig te zijn voor het goedje. Mijn stofwisseling en hormoonhuishouding werden ernstig verstoord en het is nooit meer helemaal goed gekomen. Dat heeft me jaren van mijn leven gekost, maar heeft me ook gevormd en doen beseffen dat niets zomaar voor niets is. En dat je van de ene op de andere dag je “leven” even kwijt kan zijn.

Ik heb mijn appartement nog enige tijd aangehouden, toen ik bij Jan ging wonen omdat we qua leeftijd niet lang hoefden te wachten, maar 3 dagen verkering nou ook niet echt zoveel is dat je de vierde dag je huis gedag zegt ;-). We woonden aan de Spekstraat in Den Dungen, waar Jan een palletbedrijf had. Uiteindelijk verkocht hij het bedrijf aan zijn compagnon en betrokken we een penthouse in Berlicum, midden in het centrum. Prachtige luchten hebben we voorbij zien komen en ik heb de Nederlandse wolken, kleuren en weersomstandigheden leren waarderen door ze van 4 hoog op ons af te zien komen of voorbij te zien trekken. Het appartement gaf ons de vrijheid om te reizen en we hebben met de caravan mooie tochten afgelegd richting Griekenland, maar ook Frankrijk, Polen, Spanje enz. Genoten hebben we en we bleken het goed te kunnen vinden met elkaar, zelfs op een paar vierkante meters.

Als we thuis kwamen gingen we als eerste naar onze paarden. Die stonden op meerdere plaatsen gestald en uiteindelijk besloten we om een boerderij te kopen en onze paardjes aan huis te zetten. We zochten op diverse plaatsen maar nooit was het een match. Toen we in Griekenland op vakantie waren kregen we op vrijdag avond een sms van Jan en Annie. De Braakveldhoeve stond te koop, bijna 2 ha. land en een snoeppie van een huis! Vlak bij onze familie en vrienden en alles waar we van droomden. Dus kochten we het huis, waar we al jaren langs reden en dan tegen elkaar zeiden: “wat zitten die mensen hier toch mooi te wonen”…..

En toen….woonden wij er. Het huis was 250 jaar oud en iedere vezel, steen en hout ademt sfeer. Prachtig is het. Er waren kleine veranderingen nodig en we plaatsten een nieuwe keuken. Buiten gingen we aan de slag met de stal, weiden, en de rijbak. De tuin lag er altijd strak bij en voor mij was het gras maaien een soort van zen-moment. Jan en ik genoten van onze paarden door onder het zadel te rijden of aangespannen. Heerlijke tijden met de menclub,rijles door Wim v.d. Oetelaar, shows met Phaidra, , of lekker op de bonnefooi richting Oirschot met koffie, broodjes en zonnig weer, soms in gezelschap van mijn vader met zijn ponies…. Bijzondere tijden!

En altijd als we thuis kwamen, was ik me bewust van het feit, dat het een lust was om daar te mogen wonen. De energie die er heerst in en rond het huis, was echt bijzonder. Hoe aards kun je het hebben! Het kostte ook veel inspanning om het zo mooi in stand te houden, maar het is en blijft een plek, waar iedereen zich meteen “thuis” voelde. De vogels fluiten, de wind door de bomen, de zonsopkomst…..hoe vaak heb ik geen foto’s gepost om die plaatjes te delen nadat ik door de kleuren gepakt werd.

We zullen die uitzichten missen, de kleuren, de geuren, de geluiden, het kraaien van onze Daan en het tokken van de kippetjes. We gaan ze missen, onze buurtjes waar we altijd zo gezellig mee konden kletsen en lachen. Lekker eten en BBQ houden bij ons, of bij anderen in de tuin. Zo veel plezier hebben we er gehad! Wat hebben we genoten van alles, maar het was ook niet altijd gemakkelijk om de lange uren van werk met de boerderij te combineren. Lange dagen maakten we en zeker Jan bleek een onuitputtelijke energie te hebben. En toch bleef het reizen trekken en droomden we samen van een huisje in Griekenland. Waar we van de warmte wilden genieten en weer eens een boek kunnen lezen. Waar andere kleuren en geuren zijn, maar dat ons ook aanspreekt…..

IMG_1953

En nu, ben ik terug op het honk. Waar ik ruim 25 jaar geleden vertrok om alleen op een appartement te gaan wonen, woon ik nu met mijn Jan en ons Fritsje weer bij mijn vader. Hoe grappig kan het leven zijn. Terwijl ik nog herstel van mijn schouderoperatie en met fysiotherapie al heel ver ben, zijn we al gaan verhuizen en hebben we in een kleine maand ons huis leeg gemaakt om Susanne  en Ruud vrij baan te geven om hun leven in de Braakveldhoeve te beginnen. We waren er allemaal klaar voor om deze stap te maken. Om die veranderingen in ons leven toe te laten en van daaruit te gaan genieten en nieuwe herinneringen te maken.

Het is zo fijn en soepel gegaan en de hulp en ondersteuning naar elkaar toe zal nog wel even duren. We zijn daar dankbaar voor en weten dat er mensen het stokje van ons over genomen hebben die net zoveel hart voor het huis hebben als wij. Die ook de vogels horen en de kleuren en geuren beleven. Genieten van de paarden aan huis en meteen al de veulentjes met hun trotse moeders door de wei zien spelen. Ieder geniet op eigen manier, maar wel fijn dat er al een gedeelde factor is. Langzaam leren we elkaar steeds beter kennen en waarderen we elkaar steeds meer. We sturen foto’s via Whatsappjes en houden elkaar zo op de hoogte over het wel en wee van de vorderingen met inrichten, maar ook over Moortje en de Macho zijn boom. We wensen Susanne en Ruud heel veel geluk en vele genietmomenten toe. We weten wat het huis ze kan bieden en volgens ons zijn ze al op ontdekkingsreis en die wordt alleen nog maar mooier. Iedere ochtend boven de verwarming hangen en luchten kijken. Naar buiten gaan en alles in je opnemen. Hoe mooi de natuur is….. Wat wensen we ze dat toe en wij zijn diegene die weten hoe fijn dat kan zijn!

 

 

De cirkel is schijnbaar rond.

Written By: Anita - mrt• 27•15

Ik heb al lang niet meer geblogd. Mag niet zeggen dat ik geen inspiratie had, want een heleboel dingen zijn intussen gebeurd, ons overkomen, anderen overkomen en/of  is actueel in de wereld. En waar kunnen en willen we dan de nadruk op leggen……  Och…dat is voor iedereen anders. Elke mens heeft zijn of haar eigen rugzakje en leeft daaruit en wordt vandaar uit getriggerd. Bij ons was dat even onze gemeenschappelijke gezondheid. Jan zijn huidkanker is een belangrijk onderdeel geworden in ons leven en we leerden dat je op de wip wordt gezet. Goedaardig of kwaadaardig. Bij Jan was de huidkanker kwaadaardig aan zijn oorlel. De plastische chirurg heeft de oorlel geopereerd en toen bleek dat Jan zijn hoofdhuid geheel met chemozalf ingesmeerd moest worden met alle gevolgen van dien. Zijn hoofdhuid zo zou danig open gaan en bloederig en pijnlijk worden dat hij niet meer zou kunnen functioneren en wel zo dat mijn schouderoperatie uitgesteld diende te worden in oktober. Mijn operatie werd verschoven naar januari 2015, maar van zaterdag 20 op zondag 21 december 2014 kreeg ik een blindedarm ontsteking en werd alles weer verder naar achter geschoven, omdat ik minstens 6 weken tussen 2 volledige narcoses zou moeten hebben. Inmiddels ben ik op vrijdag de 13e februari geopereerd en gaat mijn schouder de goede kant op. Ook Jan heeft met zijn huid de afspraak met de dermatoloog dat hij één maal per jaar op controle komt, tenzij zich plekjes aandienen die hij niet vertrouwt. So far so good…

Alle gezondheidsbeslommeringen hebben ons wel bewust gemaakt. Bewust van ons zelf, bewust van onze omstandigheden, bewust van het leven en de verrassingen die het soms biedt. Maar ook geeft het inzicht en duidelijkheid in onze wensen en onze toekomstplannen. Wat willen we eigenlijk nog in ons leven, wat kunnen we nog en hoe gaan we dat realiseren? En dan de luxe hebben, om daar nog over na te mogen denken en dan te handelen ook nog!

En daar begon ons avontuur….. Stap 1: we gaan de boerderij te koop zetten. De Braakveldhoeve….. ons pareltje. Daar waar ruim 12-13 jaar ons thuis was en we genoten hebben van alles wat het huis ons bood. De opkomst van de zon, waar we samen over de verwarming naar stonden te staren, genietend van de kleuren die zich steeds warmer toonden over de rijp van de wei heen. Soms een schim van een setje koeien in de mist, soms paarden…. Maar wat prachtig was het! Onze paarden die in het zonnetje lagen of stonden te genieten! Ik heb vele foto’s geschoten om die dierbare momenten vast te leggen.

 

Deze momenten staan in mijn geheugen en in mijn hart gegrift. Onze hondjes Fritsie en Macho, onze paarden…Juwel en haar veulen T.T., toen nog met Paulus en Burre en Varette. De poesjes en ons kleine grijze Tijgetje, die aangereden werd. Kleine Chicky als vondeling hier gebracht….. Macho die hier op de boerderij kwam en ons ook weer verliet. Zijn boom als levend monument in onze tuin <3. Het grote Genieten en het vele werk. De aangename avonden met vrienden en familie om de open haard of in de tuin met een barbecue. De nodige flessen wijn, afkomstig uit alle landen! Oppervlakkige humor en diepgaande gesprekken.  Het hoorde erbij en we zijn er dankbaar voor. Het heeft ons gevormd en laten zien wat er allemaal kan. En we zijn ons bewust van het feit dat het nooit meer terug komt. Niet zoals het geweest is in ieder geval, maar anders en ook dat is goed!

Want, toen we de beslissing genomen hadden om de boerderij toch te koop te zetten en te kijken of we toch een tweede huisje in Griekenland konden realiseren, bleek de cirkel voor ons hier rond te zijn. Ruud kwam, zag en overwon. Zoals wij al jaren verliefd waren op de Braakveldhoeve, en als we hier voorbij reden gepakt werden door de uitstraling van het huis, bleken Susanne en Ruud al vele jaren hetzelfde gevoel te hebben! Hoe mooi is dat……

Wij hebben het te koop gezet om te verkopen en zij hebben binnen 3 weken de kans genomen om alles te regelen zodat zij er hun rust zullen vinden en hopelijk kunnen genieten van de energie en pracht van wat het huis hun kan bieden. Zij hebben hun eigen paarden en inmiddels zijn er de afgelopen week 2 veulens geboren. De eerste is een hengstveulen die Harrie van de Braakveldhoeve gaat heten. Zo super! Vervolgens werd er nog een nieuwe bewoner geboren: Late night….alhoewel die vroeg in de ochtend het levenslicht zag :-).

Dat brengt herinneringen mee: Vandaag op 27-03-2015 is het precies 2 jaar geleden hebben Jan en ik eerst Fokke opgehaald in Friesland en vervolgens Plien in Zwolle. Zij maakten ons plaatje compleet hier om ongelooflijk te genieten van onze paarden onder het zadel en in het span. Iedere woensdagochtend de Drunense Duinen in en zowat elk weertype trotserend. Heerlijk! Paulus is met pensioen en loopt bij mijn vader inmiddels op het landgoedje. Mijn zwarte parel en onze ‘oude meester’. Gisteren bezocht ik hem, maar zijn wei, die hij met niemand meer hoeft te delen, was interessanter dan mijn aanwezigheid. Volgens mijn vader was het “uit” met Paulus en mij :-). Hij is daar helemaal de koning!

Plien en Fokke gaan naar een pensionstal in Sint-Michielsgestel, dicht bij prachtige natuurgebiedjes en uitrijmogelijkheden. Voldoende weidegang en er wordt meer dan uitstekend voor ze gezorgd als wij weg zijn. Want wij gaan onze grote droom verwezenlijken en een 2e huisje in Griekenland zoeken, waar we heerlijk kunnen gaan genieten van het warme klimaat, de rust en de vriendelijkheid van de Griekse bevolking. De mensen, de taal, de muziek, het eten, het beroemde Griekse zonlicht, het landschap en vooral de azuurblauwe zee heeft al in 1984 mijn hart gestolen. En gelukkig werd die liefde gedeeld door Jan.

Nu, terug kijkend op het afgelopen anderhalf jaar, zijn we blij met de rust in het vooruitzicht. We hebben in een stroomversnelling gezeten, en dingen moeten laten voor het werk, maar daar ook weer dingen voor terug gekregen, de resultaten die je later pas kunt oogsten. We verheugen ons op de vakantie die we een paar dagen geleden hebben gepland met de reis via Oostenrijk als belangrijke tussenstop bij Truus en Hannie en verder alle ontdekkingen die in het verschiet liggen. We gaan op snuffelstage in Griekenland en prijzen ons gelukkig dat we tips en advies krijgen van mensen die Griekenland op hun duimpje kennen en ons terzijde willen staan!

We vieren het leven, gaan herinneringen sparen zoals ik vele blogs geleden al eens schreef, gaan genieten van alles wat het leven ons biedt en we moeten vooralsnog zorgen dat we onze definitieve verhuizing af gaan ronden. Susanne en Ruud staan te trappelen om in de Braakveldhoeve te gaan wonen en wij snappen helemaal waarom! Wij kennen en delen dat gevoel. Maar zoals ik al schreef, zijn wij 360 graden meegedraaid in de cirkel en gaan we nu een ander leven tegemoet. Ons huis komt in goede handen. Wij gaan het zonnige zuiden tegemoet en nemen Fritsie mee naar Lefkas. Ook haar cirkel is dan rond en we gaan samen genieten van een bordje calamaris…..zoals we ooit in een baaitje begonnen zijn. Die prachtige baai net buiten Sivotha (Thesprotia) en restaurant zijn er nog…. Nog ff wachten en dan zijn wij er ook weer!

 

 

Gedenken.

Written By: Anita - jan• 11•15

Het nieuwe jaar is al weer een dag of elf oud. Iedereen wenst elkaar een gezond, gelukkig en bruisend 2015 en ook wij wensen dat iedereen van harte toe! Het is bijzonder om 2014 af te sluiten en daarna het nieuwe jaar weer als een soort van nieuwe start weer in te gaan. Zo voelt het altijd voor mij en ik heb daar al eens een blog over geschreven. Het feit dat het mij melancholisch maakt en op een of andere manier tot een soort bezinning brengt. Jan en ik sloten 2014 af met een inzicht, dat er niets zomaar als vanzelfsprekend mag worden aangenomen en dat gezondheid en geluk geen gegeven, maar een luxe is.

Natuurlijk horen leven en dood bij elkaar en ook al doe je nog zoveel moeite om gezond te blijven, dan is dat geen garantie dat je het eeuwige leven krijgt. Ook dat maakt het overzicht van het voorbije jaar realistisch en zijn we dankbaar voor het feit dat we allebei het zo af mogen sluiten. Niets is zeker in het leven en de strijd die we geleverd hebben tegen de natuurwetten in, hebben we in ieder geval tot voor nu, gewonnen.

Dat maakt ons alert en we zijn wel met elkaar in conclaaf gegaan om te weten wat we beiden nog willen in dit leven. Nu kan het nog en zijn we er nog ‘jong’ genoeg voor. Dat klinkt zwaar, en zo heftig is het ook niet, maar wel reëel. Het brengt ook bepaalde beslissingen met zich mee en we bespreken de mogelijkheden en de wensen die we hebben. Want, wat vind je als mens nu eigenlijk belangrijk in je leven en wat wens je uiteindelijk te bereiken?? Natuurlijk is dat voor iedereen anders en is er geen vastgesteld pad. Maar is de mens niet op zoek naar een vorm van geborgenheid, geluk, warmte en een liefdevolle omgeving? En hoe verkrijg je dat? Is dat voor iedereen bereikbaar?

Gisteren avond hebben wij een herdenking meegemaakt van mijn tante Mart. Zij is in december overleden en wij waren aanwezig bij haar begrafenis in Schijndel. Het was een prachtige mis, mooi gezongen, passende lezingen en een ‘in memoriam’ waar ik mijn complimenten gisteren nog aan de maker heb over gebracht. Voor haar kinderen was het een koude en trieste dag en tegelijkertijd straalden zij een saamhorigheid en warmte uit die tante Mart in haar eenvoud ook altijd uitstraalde.

Een week of anderhalf geleden kreeg mijn vader een kaart met een uitnodiging voor zijn gehele gezin, om deel te nemen aan een viering, waarin we de 85e verjaardag van tante Mart zouden vieren met een H. mis en een kop koffie in haar huis op 10 januari 2015. Mijn vader en zijn broer Wim, die precies 5 jaar ouder is, zijn de enige twee nog in leven zijnde en natuurlijk is de dood van hun zus weer een droevig onderdeel in hun leven. Ze wilden graag aanwezig zijn en zowel mijn broer en zijn vrouw, als Jan en ik zijn erbij aanwezig geweest. We begonnen met de kerkdienst en aansluitend werden we verwelkomd in een warm en gezellig huis, waar de koffie en cake op ons stond te wachten.

Hoe bizar is het, om neven en nichten van mijn tante een gelukkig nieuwjaar te wensen, terwijl ze net een paar weken voor de feestdagen hun moeder verloren zijn. En hoe triester is het als blijkt dat er nog meerderen hun respectievelijke vader en schoonvader zijn verloren, zelfs op nieuwjaarsdag! En toch staan ze daar, gezamenlijk een eensgezindheid uitstralend, die ons raakte. Bijzonder om de saamhorigheid te zien waarin de warme, zowel als de koude kant zich inzette om de gastvrijheid en hartelijkheid uit te stralen die ze van hun (schoon)ouders meekregen. Het is heel apart om een overledene te gedenken, in een soort van feeststemming, in haar huiskamer, terwijl ze er zelf niet meer is. En toch was dit juist het meest unieke van de avond. Tante Mart als toonbeeld van een hardwerkende,  eenvoudige maar bijzonder warmhartige vrouw, die deze drukte en trubbels helemaal niks zou vinden in haar huis. Maar tegelijkertijd haar gezin in diezelfde condities opbracht en als oma een aandeel in het leven had van haar kleinkinderen, die nu mee voor de gasten aan het zorgen waren. Wat zou ze trots zijn geweest als ze samen met haar man Jo op een roze wolk naar beneden zou kijken. En met recht! Wat was het fijn om zo een avond met elkaar door te brengen in herinnering van haar als jarige op die dag, elkaar alle goeds toewensend voor het nieuwe jaar en tegelijkertijd realiserend dat dit zowel tegenstrijdig als louterend zou moeten klinken.

We hebben het meegemaakt, we hebben ons verwonderd over de betrokkenheid en het plezier dat dit met zich meebracht en juist dat geeft ons tevens de spirit om 2015 te gaan vieren in de geest van haar, die op haar grote 85 jarige dag niet meer aanwezig mocht zijn. Maar wat heeft ze via haar gezin een prachtig voorbeeld meegegeven hoe warme en koude kant en jong met oud voor elkaar zorgt en dat uitdraagt aan de gasten, daar aanwezig. Wat een mooie insteek om daar dit nieuwe jaar mee te beginnen en te proberen deze gedachte nog lang uit te dragen!

 

Gelukkig nieuwjaar en de allerbeste wensen voor 2015!

Gelukkig Nieuw Jaar!