Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Loslaten is een werkwoord, dus aan het werk…

Written By: Anita - nov• 09•16

Daar ben ik weer. Ruim een half jaar niet geblogd en ik schreef het in de vorige blog al, de tijd glipt uit onze handen. We zitten alles behalve stil en leven ons leven ten volle! Maar er gebeurt zo veel, zowel in de wereld maar ook in ons leven.

Als ik dit typ, worden in het nieuws van half acht uitgebreid de resultaten besproken van de Amerikaanse verkiezingen en hebben we een gekozen president in de persoon van Donald Trump…….. De democratie is een feit en daar zijn dan ook de verkiezingen voor, maar het is een gegeven dat Trump niet de meest charismatische kandidaat is en dat is mild uitgedrukt. Ik heb het gevoel dat de mensen een soort van proteststem hebben gegeven, maar intussen zit hij straks wel aan de knoppenkast van de wereld. Zorgwekkend om te zien dat zo een machtig man zo bot reageert op de wereld en hij verdeeld iedereen met zijn meningen en uitspraken. Het zal in de toekomst blijken wat hij van plan is en wat er van zijn beloften uit gaat komen.

De verkiezingen die volgend jaar gehouden worden in ons land, zouden een zelfde protest kunnen laten zien. Jammer genoeg zijn politici niet geloofwaardig. Het verkiezingsprogramma is altijd duidelijk, totdat de verkiezingen zijn geweest en dan overtuigen de politici ons van het belang van schikken en schuiven ze de kiezersbeloften meteen aan de kant om toch mee te mogen spelen in het spel van regeren of kritiek geven op de tegenpartij. What’s new…..

Is politiek mijn grootste zorg op dit moment? Nee, niet echt. Maar natuurlijk ben ik globaal genoeg ingesteld om te weten dat mijn kleine persoontje niet het verschil maakt in de politiek…., maar wel in ons eigen leven.

We hebben een paar bizarre jaren achter de rug waarin vreugde en verdriet zich afwisselden. Natuurlijk ben ik me bewust van het feit dat iedereen in zijn of haar leven het nodige meemaakt in blije en verdrietige tijden. Maar ik kan alleen voor mezelf spreken en heb geen recht om over andere mensen hun keuzes een oordeel te vellen. Dat probeer ik ook niet te doen, maar niets menselijks is mij vreemd.

Want soms moet je keuzes maken in het leven die een soort van “kiezen uit twee kwaden” is en soms biedt een keuze een legio aan nieuwe kansen en opties. En wanneer doe je het goed? Dat weet je altijd achteraf pas…..jammer hè. Dus gaan Jan en ik in goed overleg vooral ons gevoel na en kiezen vaak voor hetgeen wat het dichts bij onze emoties en intuïtie ligt. En daarvan hebben we de laatste jaren nogal eens uit onze bronnen moeten putten.

Want we hebben ook het afgelopen jaar een aantal zaken op ons bordje gehad, die onze aanpak vereisten. Zoals onze droom verwezenlijken om een huis in Griekenland te kopen. Maar er bleek niets naar onze wens te staan dus hebben we besloten om een prachtig stukje grond aan te kopen om ons droomhuisje zelf te gaan ontwerpen en laten bouwen. Dit is al 20 jaar een wens en na een heleboel dingen van te voren te regelen ligt deze droom op dit moment dus echt binnen handbereik. We zijn ons goed bewust van de cultuurverschillen en het feit dat, zoals dat zo mooi gezegd wordt: ” de Griek anders is dan wij”. Dat klopt! En daarom willen we er graag meer tijd door gaan brengen. Omdat ze hartelijk zijn en als vrienden voor je klaar staan, om je te helpen. En ze mogen hun eigen mening, normen en waarden hebben. Die hebben wij toch ook? Ze hebben ten slotte hun eigen eeuwenoude cultuur, waar ze meer dan trots op zijn.

Wij vinden dat geen probleem, al is het ook voor ons wel eens wennen, om het Nederlandse tempo los te laten en te leren dat Grieken niet in onze tijdspanne werken. Dus moeten we maar vast integreren en wennen aan het mediterraan tempo waar we zo van houden op vakantie…. Wordt ook een leuke uitdaging :-).

Hebben we alleen leuke uitdagingen? Nee, niet bepaald. Wat is realiteit?…. Want zolang we elkaar hebben en onze beestjes happy en healthy rond ons heen speelden hadden we een redelijk mooi eigen wereldje om ons heen, bijna een soort coconnetje. Maar wij worden ouder en dan begint ook het loslaten. Zo gingen Juwel, Macho, Moortje, Tijgetje, Blekkie, kleine Chicky, de kippen, haan Daan 1 en natuurlijk als laatste ons Fritsje naar de eeuwige jachtvelden. Ieder in hun eigen wezen, met hun eigen-aardigheden maar vooral met eigen karakter. Wat hielden we van ze en houden we graag de herinneringen in leven!

Maar loslaten heeft/had ook nog andere betekenissen. Mijn vader die door een hersenbloeding afhankelijk wordt van zorg en van een super zelfstandige en zorgzame man verandert in iemand waar voor gezorgd wordt. Dat hij daar zelf aan moet wennen, dat hoeven we niet uit te leggen. Maar ook mijn sterke, hardwerkende vader is nu een man waar mijn broer Bert en zijn gezin en Jan en ik voor zorgen en proberen hem zoveel mogelijk kwalitatief leven te geven samen met zijn vriendin Mien, ondanks zijn verblijf in de Herbergier in Boxtel.

Ziekte is geen keuze, maar het overkomt je…. En mijn aanvullende regel is dat je nooit alleen ziek bent, maar dat het altijd direct effect heeft op de partner en/of gezin van de zieke. Dan is de uitdaging om er zo goed mogelijk door te komen en in het leven te laveren tussen wat kan en wat niet kan. Inspanning en ontspanning moeten in balans zijn en dan is kans op een fijn leven geen garantie maar wel een basisregel om verder te komen en te proberen er uit te halen wat erin zit. En dan mag je nog blij zijn als de ziekte niet levensbedreigend is.

De bewustwording komt op het moment dat er tegen je verteld wordt, dat er goed en slecht bericht is…… Jan kreeg na maanden verkoudheid en kwakkelen een uitslag van het bloedprikken te horen dat zijn PSA verhoogd was en doorgestuurd zou worden naar de uroloog. Na een echografie bleek zijn prostaat een verharding te hebben en na biopten bleek er dus kanker aanwezig te zijn. Dat was het slechte bericht…… Het goede nieuws (gelukkig) was dat alle behandelingen tegen prostaatkanker voor ons open liggen, maar dan moet je wel gaan kiezen.

Via mijn vriendin Nicky werden we attent gemaakt op de site: www.opererenzondersnijden.nl  en we hebben onze aanvraag om informatie ingediend om te kijken of deze vernieuwende en vaak experimentele manieren van behandelingen iets zou kunnen zijn voor Jan. Experimenteel betekent dus dat er geen informatie is om het verloop van de behandeling aan te kunnen geven over een verloop van 15-20 jaar. Maar in onze optiek is dat ook in de reguliere geneeskunde niet te doen. Ieder mens is nu eenmaal uniek.

En dus werden we getriggerd om hier verder in te duiken en kregen een uitnodiging vanuit het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen om het gesprek aan te gaan en werden voorzien van informatie en uitleg over een nieuwe techniek met ultra-sound geluidsgolven in de vorm van de Tulsa Pro. We moesten sowieso 24 uur wachten tot we definitief mochten kiezen, maar dat werden 3 dagen, waarin we met elkaar de voor- en tegens hebben afgewogen. Maar eigenlijk wist Jan het meteen al…. Deze methode blijkt namelijk minder naweeën te hebben voor de incontinentie- en impotentieklachten die kunnen ontstaan na behandeling van prostaatkanker.

Jan zal halfweg januari 2017 de eerste zijn die in Nederland deze behandeling ondergaat, en zal behandeld worden door een arts uit Canada, waar ze al langer met deze apparatuur werken. Ook in Amerika en Duitsland zijn ze al verder maar het staat nog steeds als experimenteel te boek. Is het slim? Is het safe? Is het een goede keuze? Dat weet je altijd pas achteraf……. Maar we hebben vertrouwen in het feit dat de artsen in het Radboud zich willen specialiseren in een techniek die mannen zo weinig mogelijk gevolgen geeft van een prostaatbehandeling. We geloven in een goede afloop en hopen daarna ons leven weer op te mogen pakken en onze droom te kunnen uitvoeren en nog vele jaren in geluk en gezondheid te mogen leven samen, zowel in Nederland als in Griekenland. Garantie tot de deur…… Maar als we blijven geloven in het goede van de mens, dat we verantwoordelijk blijven voor onze eigen keuzes in het leven en ons omringen met mensen die van harte met ons meeleven, dan moet het goed komen. Dan laten we los en krijgen ruimte voor nieuwe avonturen en indrukken. Een zeer bewuste keuze….. En daar gaan we samen voor!

 

Time is like the wind……

Written By: Anita - mrt• 27•16

 

Ik weet al bijna niet meer hoe het moet: een blog schrijven. Er is sinds mijn laatste blog zoveel gebeurd, dat ik dat ook niet in één blog kan opschrijven en niemand zit volgens mij op onze uitgebreide meer dan half jaarlijkse belevenissen te wachten. Want we hebben in een soort van rollercoaster gezeten met ons huis, Jan zijn nieuwe zus Cisca die in ons leven kwam, geheel onverwacht en de andere prioriteit die zich aandiende, was mijn vader die na zijn hersenbloeding op 20 oktober, vanuit het ziekenhuis in een revalidatiecentrum terechtkwam. Van daaruit hebben we een permanent tehuis voor hem gezocht, omdat vrij snel duidelijk werd dat hij niet meer zelfstandig zou kunnen wonen in zijn eigen huis, ons ouderlijke (t)huis. op 6 maart is hij verhuisd naar de Herbergier in Boxtel, een nieuw project met een concept wat mijn broer en zijn vrouw, maar ook Jan en mij bijzonder aansprak. Persoonlijk, warm, verzorging gericht op de gasten en vooral proberen om mensen mee naar buiten te nemen en dingen te laten doen of beleven die zij fijn en leuk vinden.

Op 12 maart hebben we de sleutel van ‘ ons thuis ‘ ingeleverd en dan is er in één keer een zorg (lees adres) minder. Iedereen is zoveel mogelijk via WhatsApp of Facebook/Messenger op de hoogte gebracht en de rest heeft een verhuisberichtje ontvangen. En dan is het allerbelangrijkste punt daar: krijgt ons pap “ d’n aard “?

Je kunt nog zoveel hopen dat iemand ziet, wat jij voor ogen hebt gehad, maar zijn/haar gevoel kun je niet forceren en dat hoeft ook niet. Maar opeens moeten wij als kinderen wel beslissen over het welzijn van je ouder. Dat is de omgekeerde wereld en niet fijn, omdat je als kind gewend bent dat je ouders voor jou zorgen.

Maar die tijd is voorbij……voorgoed….. Mijn vader, die altijd zo zelfstandig en behulpzaam is geweest, heeft nu zelf 24-uurs zorg nodig. Maar door zijn kracht en optimisme is het hem wel gelukt weer te gaan lopen, zijn linkerhand weer te kunnen gebruiken en zijn optimisme en humor heeft hij in ieder geval zeker behouden. Maar zijn ziekte heeft ook met zich meegebracht dat hij zijn oriëntatie van tijd en plaats af en toe kwijt is. Dat maakt hem angstig en dan is hij in paniek. Heel begrijpelijk, want dat zouden we allemaal zijn als we niet weten waar we zijn, maar dan ook zeker niet weten waar we naartoe moeten…..

Bij de Herbergier is hij binnen no-time de populaire gast, evenals in het Revalidatiecentrum Laverhof St. Barbara, waar alle verzorgende dames en een enkele heer graag met hem te doen hebben. Hij is en blijft recht door zee en eerlijk, maar heeft het vaak ook moeilijk met alle veranderingen die zich aandienen in zijn leven, en waar hij zeker niet op zat te wachten. Hij had graag nog even zorgeloos met Mien door het leven gegaan, samen van elkaar genietend op hun eigen wijze en met elkaar in gezelschap de dagen en avonden slijtend.

Hij werkte nog iedere dag op zijn landje, bij Paulus die bij hem zijn pensioen doorbracht. “Moppie” werd Paulus liefdevol genoemd door mijn vader en hij was beretrots op zijn paard, kippetjes en zijn landgoed, wat er weer zo prachtig bij lag. Je kon zien dat hij weer goed in zijn vel zat, totdat het noodlot toesloeg en hem voorgoed uit zijn vertrouwde wereld haalde.

En dan zit hij daar….. We hebben met man en macht gewerkt om hem toch zijn vertrouwde omgeving terug te geven en bij de Herbergier een kamer voor hem in kunnen richten met zijn eigen spullen, foto’s, meubels, plantjes en dat in een omgeving waar hij de gehele dag wordt gestimuleerd om dingen mee te doen maar ook zijn rustmomenten te pakken. We hopen allemaal zo dat hij die rust ook kan vinden, want hij geeft zelf zo mooi op z’n plat Brabants aan dat het lichamelijk allemaal wel gaat maar het in “ zunne tebbes” een rommeltje is waar hij niet veel mee kan. En toch heeft hij ook zijn bijzondere heldere momenten, waarin hij ‘als van ouds is’ en je heerlijk van zijn humor geniet en een prachtig en diepgaand gesprek met hem aan kunt gaan. Hij is  emotioneler geworden, maar dat ben ik volgens mij ook :-). Echt een kind van mijn vader, zullen we maar zeggen…..

Jan en ik hebben na onze verhuizing bij mijn vader ingewoond en waren op zoek naar een huis. Na het overlijden van Jan zijn moeder, viel dat huis in onze schoot en zijn we begonnen met verbouwen, met enorme inzet van iedereen die daaraan mee gewerkt heeft om het klaar te krijgen voor kerst. En op 24 december zaten we erin! Gashaardje aan en airco mee laten verwarmen, want de vloerverwarming mocht nog niet aan. Frits op het prinsessenkussen ervoor en Macho als wakend oog erboven. Allemaal thuis!

De ticket die we al geboekt hadden voor onze vakantie naar Griekenland om op 30 oktober te vertrekken, hadden we al verzet naar 25 februari 2016. Toen kreeg mijn vader de sleutel op de 23e dus hebben we onze ticket nog maar een keer verzet. Zoals we eigenlijk op 13 maart terug zouden keren naar Holland, vertrokken we deze keer naar Griekenland. Bijzonder spannend voor mijn vader, maar ook voor mij. Want na al die zorg, moesten we elkaar in één keer loslaten…… Maar zoals mijn vader dan met tranen in zijn ogen zegt, maar ook met de nodige humor: Daar moeten we dan allebei maar doorheen, toch??? Kanjer!

En hier zit ik dan. In het Bristol Hotel in Thessaloniki, alweer een paar dagen voor we weer huiswaarts keren. Het was moeilijk om te gaan, maar ook fijn om even niet te hoeven zorgen. We werden ontvangen in een warm bad van vriendschap, want iedereen wist waarom we onze ticket 3 keer hebben verzet. Iedereen leeft mee en ik heb af en toe ook nog wel een traantje geplengd, omdat het ook voor mijn best heftig is om geliefden achter te laten, zowel ons pap, als ons Fritske en de paardjes. Maar alles en iedereen werd perfect verzorgd en ik leer hier weer uit dat de wereld ook doordraait, zonder dat ik er ben. Dank jullie wel allemaal! <3.

 

Het is een vruchtbare reis geweest, misschien niet qua uitrusten, maar wel ons vizier weer open zetten naar de toekomst. Een toekomst die toch gericht is op vaker naar ons geliefde Griekenland, maar ook thuis in Nederland, waar een mooi huis op ons wacht en we wat meer tijd gaan vrijmaken voor de paarden, genieten en heen en weer reizen. Dinsdagmiddag landen we op Schiphol en zorgen we dat we de 4 puppies die we begeleiden in onze vlucht veilig in goede handen komen. Eindelijk kunnen we onze belofte voor de Lefkas Dog Rescue waarmaken en die kleintjes naar hun nieuwe thuis laten reizen. Maar als ik daarna thuis kom gaan we eerst ons Fritsje mee ophalen, samen met haar naar Opi (Jeanne heeft dat ook al gedaan tijdens onze vakantie :-) ) en dan mijn vader ongelooflijk knuffelen. Want, zo zegt hij door de telefoon: Het is toch anders as gij d’r nie bent. Luf Joe Daddio!

Griekenland 2015: terugblik

Written By: Anita - jul• 08•15

Donderdag 21-05-2015: We horen de omroepdienst van de boot in (meestal onverstaanbaar) diverse talen vermelden dat het self-service  restaurant voor het ontbijt in 15 minuten zal gaan sluiten….. Hè?? Hebben we zolang geslapen? Het monotone geluid en de lichte trilling van het schip wiegen je in slaap. Ik slaap redelijk onrustig en heb diverse keren liggen draaien maar om dan vervolgens toch weer meteen weg te doezelen.

Ons Fritske ligt tussen ons in op haar Burberry fleece dekentje, geheel tevreden na een avond kluiven op het bot van een beenhammetje, als zijnde onderdeel van mijn diner. We wandelen met haar naar buiten en ze loopt over het dek met het neusje in de wind. Dan blijkt al gauw, dat we bijna in Igoumenitsa zijn en gaan we snel onze koffertjes pakken en begeven ons naar het garagedek, waar we nog niet in mogen omdat tijdens het varen die dekken afgesloten worden.

Als we eindelijk naar de auto kunnen moeten we nog bijna een uur wachten voor we de boot kunnen verlaten maar dan is het ook gelijk wel een beetje “thuiskomen”. Jaren lang maakten we deze zelfde trip met de caravan, soms 2 x per jaar. We kunnen de route dromen en iedere keer zijn we toch weer verrast door de schoonheid van dit stuk Griekenland. Het is er groener dan aan de oostkust, omdat het meer regen vangt vanuit het westen. Dat heeft zijn nadelen, maar zo ook zijn voordelen. We rijden naar het prachtige plaatsje Syvotha – Thesprothia en drinken op het terras bij onze oude bekende Andreas een uitstekende cappuccino. De bries van zee is aangenaam, het water kristalhelder en de zon straalt zoals we dat gewend zijn bij een aangename temperatuur van 25 graden. Love it!

Wel dragen we op dit moment het droevige bericht met ons mee, dat mijn ome Marinus is overleden. De man die 14 dagen ervoor nog het middelpunt was van zijn verrassingsfeest…… Zo fijn dat we dat nog met z’n allen hebben kunnen vieren en een markant man is overleden. De laatste van mijn moeders kant. Daadwerkelijk aan zijn hemelvaart begonnen. R.I.P.

Dan gaan we richting ons doel, Lefkas. Het schiereiland aan de westkust, wat vele jaren geleden al ons hart gestolen heeft. Binnen een paar uur zijn we daar aangekomen en worden net voor de afslag naar ons hotel, begroet door Ingrid en haar man Frits die ons op de scooter voorgaan. Vrienden die we via Griekenland hebben leren kennen, maar grappig genoeg uit de buurt kwamen.

Het Hotel Menes is nieuw en de receptie nog niet geheel af, maar dat mag de pret niet drukken. We krijgen een stuk of 6 kamers te zien en we mogen kiezen wat we willen, want wij zijn in het nieuwe gedeelte de eerste gasten. Dus gaan we voor rust en gemak en installeren ons in de kamer waar ons hondje in haar kussen ploft en alvast een siësta doet. De familie Sklaventis is warmhartig, gastvrij, specialisten in locale gerechten en het ontbijt is vers, we hoeven het maar te bestellen. Qua inrichting en aankleding mag er nog best wat gebeuren, maar grappig genoeg is dat ook weer Grieks en daar zijn we toch voor gekomen, niet dan?

Die avond gaan we heerlijk uit eten met Yvonne en Peter die de boot in Sivotha liggen. Grapig genoeg hebben we hetzelfde favoriete restaurant en het is een super avond. Zij varen die dag erna terug richting Lefkas stad en wij gaan aan onze vakantie beginnen.

De eerste week is Genieten met een grote G. Heerlijk zwemmen, wat luieren, we wandelen samen door de omgeving, wat prachtige vergezichten oplevert omdat we af en toe fiks moeten klimmen en komen toe aan lezen (!) eindelijk weer eens. Op een koelere dag maken we een wandeling van 3 uur met Ingrid en Frits van het bergdorp Poros terug naar onze camping. PRACHTIG!

Gedeelte foto’s Griekenland 2015

En dan…….dan krijgen we op zaterdag 30 mei in de vroege middag een telefoontje dat Jan zijn moeder op 93 jarige leeftijd, eigenlijk toch nog onverwacht is overleden. We besluiten om de alarmcentrale te bellen en in overleg gaan we naar huis. Frits en Ingrid gaan voor ons hondje zorgen en gelukkig gaat dat super samen met hun lease-hondje Buca, die eigelijk van de buren is. Op maandag ochtend brengt Frits ons naar het vliegveld en vanaf Preveza vliegen we met een fikse tussenstop in Praag door naar Amsterdam. Daar nemen we de trein naar Den Bosch en Jan zijn broer Theo wacht ons daar op.

En dan brengt het leven je in een stroomversnelling, als de dood ermee gemoeid is. Veel is al geregeld door Jan zijn broers, zus en hun partners. Wij nemen taken over of helpen mee om het goed mee te laten verlopen. Het afscheid van Dora is waardig en het doet goed om met z’n allen zorg te dragen en elkaar tot steun te zijn. Iedereen beleeft dit op zijn/haar eigen manier maar er is voor een gezin toch een grote verandering in de thuissituatie gekomen. Dat is altijd wennen en hier moet ook iedereen weer een weg in vinden…….

Op 04-06-2015, Jan zijn verjaardag, wordt de dienst gehouden in de kerk van Den Dungen en pastoor van Beurden maakt er mooie dienst van, ondersteund door het gemengd koor waar mijn schoonzus Jeanne al heel lang lid van is. Na het definitieve afscheid en de koffietafel (wat een droevige aanleiding is maar toch een soort van reünie is) gaan we nog even napraten en bezoeken het kerkhof. 93 Jaar is een mooie leeftijd, maar er is altijd een aards gemis wat overblijft. R.I.P. Dora, eindelijk weer bij Grard….

Jan en ik regelen vrijdag nog een aantal dingen die we af willen hebben voor ons vertrek en zaterdag om 02.00 uur brengt Theo ons terug naar Schiphol. Nogmaals dank!

Om 08.00 uur zijn we al weer op Preveza-Aktion in Griekenland en om half tien zitten we aan de koffie in het hotel. Het is fijn om ons Fritsje weer bij ons te hebben. Er is meer dan uitstekend voor gezorgd en ome Frits is wel heeeel erg lief, door speciaal voor de hondjes een souvlaki te bakken ’s avonds J. Toch blijkt ze ons wel gemist te hebben in de nachtelijke uren, iets wat we eigenlijk niet verwacht hadden. Ons hondje is gewend voor zichzelf te zorgen en is door haar verleden redelijk getekend daarin. Eten is prioriteit nummero Uno en wij dachten altijd dat ze ons daarin wel “makkelijk” vond. Na bijna 15 jaar leren wij dan ook weer dat we meer voor haar betekenen, dan we zelf dachten…. Ook hier weer een speciale dank voor de spoedopvang van ons hondenkind!

Vlicho Bay Prachtig Poros Beach, waar we Fritsie vonden Meganisi Jan bezichtigd de ruïne Doorkijkje Baaitje

 

We vervolgen onze vakantie waarin we veel uitzoeken en ons oor te luisteren leggen. Luisteren naar de Grieken zelf, luisteren naar de stemmingen die er heersen en ons ook storen aan de stemmingmakerij van de media en de kranten. Natuurlijk heeft Griekenland een probleem, diverse problemen zelfs. Natuurlijk moeten er dingen veranderen en weten we allemaal dat belasting betalen er bij hoort. Doen wij dat graag…. Nee! Maar we weten ook dat dit geld (als het goed is!) besteed wordt aan dingen die we met z’n allen nodig hebben in de maatschappij. Maar wat in volgens mij bijna alle landen gebeurt, gebeurt hier ook in Griekenland. De kleine man wordt gepakt op alles en de grote heren beslissen daarover, zonder dat zij ook maar ergens iets inleveren. Komt jullie dat ook zo bekend voor??

Ik heb een duidelijke voorliefde voor Griekenland omdat de mensen zijn zoals ze zijn. Ze zijn anders, hebben een andere cultuur en hun eigen-aardigheden. En dat is wat ik soms niet snap, maar ook wel weer boeiend vind. Doen wij het in Nederland dan altijd goed? Is ons gestructureerde en overbetuttelde leven dan zo fijn? De burn-outs en stress die ik overal om mij heen hoor en zie, verteld mij dat er in basis ook iets niet goed is als mensen nooit geen tijd meer ergens voor hebben. En ook ik steek hand in eigen boezem….en die is niks te klein.

Daarom willen wij graag leren van het ‘ach het komt wel’ gevoel. Zal nog best wel ff wennen zijn voor zo’n regelnicht als en ik en ook voor mijn Janneman die minimaal 8 van de 10 grassprieten dezelfde kant op wil delegeren J. Maar ik kan andere culturen er ook om waarderen en weet wel dat mensen niet vanuit een financiële luchtbel kunnen blijven leven. In veel (Europese) landen is gebleken dat we aan veranderingen onderhevig zijn en de wereld heeft nog nooit stil gestaan en zal hopelijk ook nog lang blijven draaien. Maar dat de meest armlastigen dan de klos worden, is een eeuwenoud patroon en daaruit kunnen we wel concluderen dat de mensheid weinig heeft bijgeleerd als het op geld en macht aankomt.

Medemenselijkheid is een groot goed. Begrip en respect voor andere mensen, culturen, smaken of voorkeuren is alleen maar aan te bevelen. Ik heb in mijn vorige blog geschreven dat ik de beste biefstuk in Oostenrijk heb gegeten, maar de lekkerste paëlla eet je nog steeds in Spanje, sangria blijft toch het lekkerst als je in de Spaanse zon zit, net zoals ouzo lekkerder smaakt als je voor het azuurblauwe water van de Ionische zee zit bijvoorbeeld. Struisvogelbiefstuk is het lekkerst als je op safari bent en over de kleine Karoo in Zuid-Afrika kijkt. Maar wat vooral belangrijk is, dat toerisme vaak de grootste bron van inkomsten is voor veel families. Promoot dat dan in plaats van dat je dat kapot schrijft! En als er werkelijk chaos uitbreekt in Griekenland, dan is de bevolking zo vriendelijk dat ze zelfs het laatste brood nog met je zullen delen! Want dat zit ze in de natuur, al eeuwen lang. Dat krijg je er (gelukkig) niet zo maar uit. En als je alle berichten leest, maar dan bedoel ik ook echt alle…… niet alleen de ultra rechtse of links versies en vandaar uit je eigen nuchtere verstand laat werken dan weten we allemaal dat de ‘gewone’ burger vaak dingen door de strot krijgt geduwd van de overheid, die we niet willen en vaak blijkt na jaren dat het ook klopt en niet goed is (gegaan). Wilden wij in Nederland destijds de euro zo graag? Is ons leven niet aanzienlijk duurder geworden?

En wie heeft er destijds naar ons geluisterd en is voor ons opgekomen? Ik kan zo geen naam noemen….. Jullie wel?

Wanneer “oordeel” je goed en weet je echt alle ins en outs?? Weten we alle achterkamer bekonkelingen en onderhandse afspraken tussen landen en politici? Griekenland met haar hartelijke inwoners verdiend een kans en ze zullen zeker nog moeilijke tijden krijgen. Schijnbaar is chaos het begin van een nieuw tijdperk. En hopelijk gaan belastingplichtigen hun geld afdragen voor het sociale stelsel. Draagkracht maken voor- en met elkaar. Maar de hogere machten hebben soms hun eigen plan….

Ti na kanoume…..wat kunnen we doen???????????

Waar zal ik beginnen…..

Written By: Anita - jun• 29•15

Door gebrek aan tijd en internet, worden deze en de volgende blog nu pas geplaatst.

Waar zal ik beginnen met deze blog. De vorige eindigde met het feit dat we nu officieel inwoners zijn van de gemeente Schijndel en dat ik samen met mijn Jan terug ben op het ouderlijke nest. Die blog schreef ik terwijl we al volop voorbereidingen aan het treffen waren voor onze vakantietrip naar Griekenland. We hadden best een enerverende tijd achter de rug en zagen er naar uit, om daar tot rust te komen en ook al eens voorzichtig naar huizen te gaan snuffelen.

De weken voor onze vakantie hadden we een aantal bijzondere feestelijkheden in onze agenda’s staan. Twee gouden bruiloften, mijn oom Marinus die 91 werd op hemelvaart en natuurlijk ook in Nederland al hier en daar informatie inwinnen en rondkijken voor een eigen stekkie. We zijn bijzonder blij dat we bij mijn vader in mogen wonen, maar het is toch de bedoeling dat kinderen ook een keer op eigen benen leren te staan ;-).

Het was nog een strijd tegen de klok om alles netjes af te werken voordat we een maand richting het zuiden zouden rijden. Omdat we al aan zagen komen dat onze werkzaamheden niet afgerond konden worden, besloten we om een dag later aan te rijden. Ook omdat we ons Fritske haar paspoort met inentingen e.d. ergens in de verhuizing kwijt waren geraakt. We hebben ook nog zonder resultaat gezocht op 3 plekken. Gelukkig hadden we nu de tijd en gelegenheid om alles met de dierenartsenpraktijk te regelen. Dat was fijn en gaf meteen meer lucht. Dus reden we zaterdag ochtend heel vroeg aan, met 3 paspoorten en voorzien van alles wat we dachten nodig te hebben onderweg.

De rit verliep voorspoedig en met wat plaspauzes tussendoor, vooral voor Fritsie en mij, kwamen we aan in Oostenrijk, waar we richting Truus en Hannie togen, die we leerden kennen op onze paardenvakanties bij www.ervebruggert.nl. Na jaren is het eindelijk gelukt om hun prachtige huis in Oostenrijk te bezoeken! Net over de Duitse grens ligt hun paradijs op een plek waar je je meteen thuis voelt. Dat overkwam ons ook en grappig genoeg zei ik 15 jaar geleden al eens tegen Jan, als we door Oostenrijk reden:”Wat is dit een mooi en schoon land, ik zou hier ook best op zo’n berg kunnen wonen met een goed gevulde bibliotheek voor in de winter”.

De uitzichten die we hebben gezien, waren zo geweldig mooi!! We hebben in de (helaas) korte tijd dat we er waren leuke tripjes gemaakt en ik mag met recht zeggen, dat we daar de lekkerste biefstuk ooit hebben gegeten! Toen we op een middag thuiskwamen zag Hannie dat er een bijenvolk van hem in de boom hing. Hoogstwaarschijnlijk omdat er een nieuwe koningin was uitgevlogen die ook weer haar eigen werkvolk meeneemt. Een nieuw bijenvolk is geboren….maar hoe houd je die bij je?? We waren getuige van een bijzonder fenomeen. Hannie heeft het bijenvolk in een kast “geklopt” en ik heb deze video opgenomen en gelijk op Facebook geplaatst. Het is geen ongevaarlijke klus en de bijen zoemen totdat ze weten dat als de koningin in de kast zit, zij een nieuw (t)huis hebben en gaan dan weer volop zorg dragen voor hare koninklijke hoogheid.

Werk... Visvijver1 Visvijver Straatje Prachtige bergen Mooie muurschilderingen Kunst! HET PLEIN Hannie in imkerkleding Gerookt spek... FONTEIN Doorkijkje De lekkerste biefstuk ooit..... De imker Bijenzwerm Bijenvolk in aanmaak

 

Het landschap is groen in vele tinten door bomen en gras en alpenweiden, blauwe luchten, witte wolken en wij hadden echt heerlijk warm weer in die dagen. Heerlijk genoten ook van de uitstekende Oostenrijkse wijnen en de Grüne Veltliner was Topfavoriet. De buurman kon een goed glas wijn ook wel waarderen en zo leerden we weer eens een totaal andere cultuur met ins en outs kennen. Superleuk en erg gezellig! Zeker met dat heerlijke zonnetje op onze witte huidjes. Die zon blijken we naderhand meegenomen te hebben naar Griekenland, want het is bar gaan regenen daar. Het regende al toen we bij Truus en Hannie vertrokken maar hoe verder we richting Italië reden, hoe strakker de lucht weer blauw werd en goed en wel de grens over ging de temperatuur omhoog en werd het 28 graden tot we in Ancona aankwamen. Dat bevordert de vakantiestemming nog meer.

We checkten in bij het Ego Hotel in Ancona. Dat had ik via een website geboekt: www.dogsincluded.nl. Speciaal voor mensen die hun hond mee willen nemen op vakantie, een vakantiehuis willen boeken of op doorreis zijn met hun huisdier. Fritsie werd verwelkomd en wij mochten bij haar op de kamer slapen, zo leek het wel hahaha. Terwijl ze daar de trap op klauterde, vliegt er al een goed uitziende Italiaan op haar af en begint ‘ohhh ciao bella’ tegen haar te gillen. Nou is ons meiske al een paar jaar zowat stokdoof, maar de knuffels liet ze zich wel gevallen. Ik stond hoopvol naast het riempje dat Jan vast hield, maar helaas…..hij viel echt op oudere vrouwen, denk ik  :-). Afijn, geweldig hotel verder! Fritsje mocht mee in het restaurant en op haar dekentje gelegen, laat ze zich alles welgevallen, zolang ze maar wat te snaaien krijgt, water te drinken heeft en op tijd haar rondje mag snuffelen. Voorbeeldhond, nog steeds!

De volgende dag gaan we in de heuvels van Ancona met haar wandelen en laten haar lekker haar ding doen, want om 12.00 uur moeten we inchecken bij Minoan Lines om vanuit Ancona naar Igoumenitsa te varen. Bij de check-inn krijg ik te horen dat er een security onderzoek is op de boot en we een vertraging krijgen en om 20.00 uur af zullen varen. Slik, dat is jammer van de tijd. Maar ik snap dat veiligheid voorop staat in alle gevallen en niemand is het ongeluk van de ANEK-boot al vergeten, dus ben je blij dat er (beter) op gecontroleerd wordt.

We wandelen nog wat rond met Fritsie, dutten met z’n drieën heerlijk weg, terwijl we onder de schaduw van de brug een koel windje door de auto voelen gaan. De Duitsers die naast ons dutten, hebben ook een hondje bij en we houden elkaar op de hoogte van de ontwikkelingen. Om een uur of drie tikt hij op ons raampje en verteld dat er reuring is in de haven en hij die kant op wil rijden, om te kijken of we al aan boord kunnen. Wij besluiten met hen mee te rijden en sluiten in de bedoelde rij aan en wachten in het zonnetje af. Hooguit een half uur daarna beginnen de fluitjes van de medewerkers van Minoan volop te snerpen en jawel, we mogen aan boord. Altijd hectisch en ze zetten de auto’s, caravans, campers en vrachtwagens vaak millimeters kort bij elkaar. Plaats is geld.

We verzamelen onze spullen voor een nachtje varen en installeren ons in de cabine. Fritsie eet wat brokjes en vlees, wij gaan naar het restaurant en eten onze eerste tzatziki, Griekse boerensalade en drinken er natuurlijk een Griekse wijn bij. Terwijl de kapitein en zijn bemanning verder voor ons zorgt, gaan wij na een laatste wandeling met onze Fritsie naar bed en leveren ons over aan Klaas Vaak. Greece here we come!

Terug op het honk.

Written By: Anita - apr• 24•15

Het is een kwart eeuw geleden dat ik Schijndel verliet vanuit mijn ouderlijke huis. Ik ben geboren in de Voortstraat op nummer 22 en toen ik een jaar oud was, gingen mijn ouders in de Michiel de Ruijterstraat 24 wonen. Hier groeide ik op met mijn broer Bert en mijn neefs Albert, Arie, Ton en mijn nicht Annemieke en hun ouders Jaan en Toon waren altijd in onze nabijheid. Zij woonden zo’n 500 meter van ons af en we waren veel bij elkaar te vinden. Onze moeders waren zusjes en onze vaders broers. Genetisch lagen we dus dicht bij elkaar.

Vanuit de kleuterschool, waar ik bij juffrouw Mart in de klas zat (de moeder van Bart en schoonmoeder van Marjolein) stroomde ik door naar de lagere school als eerste in een gemengde klas. Vanuit de Mariaschool ging ik naar het Skinle-college, nu beter bekend als het Elde College. Het uitgaansleven was erg leuk in Schijndel en ik mag met recht zeggen dat ik menig aangename uurtjes heb doorgebracht bij “Cup de Graaf”, De Corona, De Crazy Horse, Het Stuupke en het Grifke. De dansvloer werd onveilig gemaakt door de meisjes en de jongens speelden tafelvoetbal. We ontmoeten daar onze andere neefs, nichten en vrienden. Altijd gezellig, altijd leut!

Toen ik 24 was ben ik in Sint-Michielsgestel gaan wonen in een mooi appartement. Helaas werd ik vrij kort daarna ziek en omdat ik maar luchtwegontstekingen bleef houden kreeg ik een stootkuur prednison waardoor ik beter zou moeten worden. Jammer….de natuur had andere plannen met mijn lijf en ik bleek overgevoelig te zijn voor het goedje. Mijn stofwisseling en hormoonhuishouding werden ernstig verstoord en het is nooit meer helemaal goed gekomen. Dat heeft me jaren van mijn leven gekost, maar heeft me ook gevormd en doen beseffen dat niets zomaar voor niets is. En dat je van de ene op de andere dag je “leven” even kwijt kan zijn.

Ik heb mijn appartement nog enige tijd aangehouden, toen ik bij Jan ging wonen omdat we qua leeftijd niet lang hoefden te wachten, maar 3 dagen verkering nou ook niet echt zoveel is dat je de vierde dag je huis gedag zegt ;-). We woonden aan de Spekstraat in Den Dungen, waar Jan een palletbedrijf had. Uiteindelijk verkocht hij het bedrijf aan zijn compagnon en betrokken we een penthouse in Berlicum, midden in het centrum. Prachtige luchten hebben we voorbij zien komen en ik heb de Nederlandse wolken, kleuren en weersomstandigheden leren waarderen door ze van 4 hoog op ons af te zien komen of voorbij te zien trekken. Het appartement gaf ons de vrijheid om te reizen en we hebben met de caravan mooie tochten afgelegd richting Griekenland, maar ook Frankrijk, Polen, Spanje enz. Genoten hebben we en we bleken het goed te kunnen vinden met elkaar, zelfs op een paar vierkante meters.

Als we thuis kwamen gingen we als eerste naar onze paarden. Die stonden op meerdere plaatsen gestald en uiteindelijk besloten we om een boerderij te kopen en onze paardjes aan huis te zetten. We zochten op diverse plaatsen maar nooit was het een match. Toen we in Griekenland op vakantie waren kregen we op vrijdag avond een sms van Jan en Annie. De Braakveldhoeve stond te koop, bijna 2 ha. land en een snoeppie van een huis! Vlak bij onze familie en vrienden en alles waar we van droomden. Dus kochten we het huis, waar we al jaren langs reden en dan tegen elkaar zeiden: “wat zitten die mensen hier toch mooi te wonen”…..

En toen….woonden wij er. Het huis was 250 jaar oud en iedere vezel, steen en hout ademt sfeer. Prachtig is het. Er waren kleine veranderingen nodig en we plaatsten een nieuwe keuken. Buiten gingen we aan de slag met de stal, weiden, en de rijbak. De tuin lag er altijd strak bij en voor mij was het gras maaien een soort van zen-moment. Jan en ik genoten van onze paarden door onder het zadel te rijden of aangespannen. Heerlijke tijden met de menclub,rijles door Wim v.d. Oetelaar, shows met Phaidra, , of lekker op de bonnefooi richting Oirschot met koffie, broodjes en zonnig weer, soms in gezelschap van mijn vader met zijn ponies…. Bijzondere tijden!

En altijd als we thuis kwamen, was ik me bewust van het feit, dat het een lust was om daar te mogen wonen. De energie die er heerst in en rond het huis, was echt bijzonder. Hoe aards kun je het hebben! Het kostte ook veel inspanning om het zo mooi in stand te houden, maar het is en blijft een plek, waar iedereen zich meteen “thuis” voelde. De vogels fluiten, de wind door de bomen, de zonsopkomst…..hoe vaak heb ik geen foto’s gepost om die plaatjes te delen nadat ik door de kleuren gepakt werd.

We zullen die uitzichten missen, de kleuren, de geuren, de geluiden, het kraaien van onze Daan en het tokken van de kippetjes. We gaan ze missen, onze buurtjes waar we altijd zo gezellig mee konden kletsen en lachen. Lekker eten en BBQ houden bij ons, of bij anderen in de tuin. Zo veel plezier hebben we er gehad! Wat hebben we genoten van alles, maar het was ook niet altijd gemakkelijk om de lange uren van werk met de boerderij te combineren. Lange dagen maakten we en zeker Jan bleek een onuitputtelijke energie te hebben. En toch bleef het reizen trekken en droomden we samen van een huisje in Griekenland. Waar we van de warmte wilden genieten en weer eens een boek kunnen lezen. Waar andere kleuren en geuren zijn, maar dat ons ook aanspreekt…..

IMG_1953

En nu, ben ik terug op het honk. Waar ik ruim 25 jaar geleden vertrok om alleen op een appartement te gaan wonen, woon ik nu met mijn Jan en ons Fritsje weer bij mijn vader. Hoe grappig kan het leven zijn. Terwijl ik nog herstel van mijn schouderoperatie en met fysiotherapie al heel ver ben, zijn we al gaan verhuizen en hebben we in een kleine maand ons huis leeg gemaakt om Susanne  en Ruud vrij baan te geven om hun leven in de Braakveldhoeve te beginnen. We waren er allemaal klaar voor om deze stap te maken. Om die veranderingen in ons leven toe te laten en van daaruit te gaan genieten en nieuwe herinneringen te maken.

Het is zo fijn en soepel gegaan en de hulp en ondersteuning naar elkaar toe zal nog wel even duren. We zijn daar dankbaar voor en weten dat er mensen het stokje van ons over genomen hebben die net zoveel hart voor het huis hebben als wij. Die ook de vogels horen en de kleuren en geuren beleven. Genieten van de paarden aan huis en meteen al de veulentjes met hun trotse moeders door de wei zien spelen. Ieder geniet op eigen manier, maar wel fijn dat er al een gedeelde factor is. Langzaam leren we elkaar steeds beter kennen en waarderen we elkaar steeds meer. We sturen foto’s via Whatsappjes en houden elkaar zo op de hoogte over het wel en wee van de vorderingen met inrichten, maar ook over Moortje en de Macho zijn boom. We wensen Susanne en Ruud heel veel geluk en vele genietmomenten toe. We weten wat het huis ze kan bieden en volgens ons zijn ze al op ontdekkingsreis en die wordt alleen nog maar mooier. Iedere ochtend boven de verwarming hangen en luchten kijken. Naar buiten gaan en alles in je opnemen. Hoe mooi de natuur is….. Wat wensen we ze dat toe en wij zijn diegene die weten hoe fijn dat kan zijn!

 

 

De cirkel is schijnbaar rond.

Written By: Anita - mrt• 27•15

Ik heb al lang niet meer geblogd. Mag niet zeggen dat ik geen inspiratie had, want een heleboel dingen zijn intussen gebeurd, ons overkomen, anderen overkomen en/of  is actueel in de wereld. En waar kunnen en willen we dan de nadruk op leggen……  Och…dat is voor iedereen anders. Elke mens heeft zijn of haar eigen rugzakje en leeft daaruit en wordt vandaar uit getriggerd. Bij ons was dat even onze gemeenschappelijke gezondheid. Jan zijn huidkanker is een belangrijk onderdeel geworden in ons leven en we leerden dat je op de wip wordt gezet. Goedaardig of kwaadaardig. Bij Jan was de huidkanker kwaadaardig aan zijn oorlel. De plastische chirurg heeft de oorlel geopereerd en toen bleek dat Jan zijn hoofdhuid geheel met chemozalf ingesmeerd moest worden met alle gevolgen van dien. Zijn hoofdhuid zo zou danig open gaan en bloederig en pijnlijk worden dat hij niet meer zou kunnen functioneren en wel zo dat mijn schouderoperatie uitgesteld diende te worden in oktober. Mijn operatie werd verschoven naar januari 2015, maar van zaterdag 20 op zondag 21 december 2014 kreeg ik een blindedarm ontsteking en werd alles weer verder naar achter geschoven, omdat ik minstens 6 weken tussen 2 volledige narcoses zou moeten hebben. Inmiddels ben ik op vrijdag de 13e februari geopereerd en gaat mijn schouder de goede kant op. Ook Jan heeft met zijn huid de afspraak met de dermatoloog dat hij één maal per jaar op controle komt, tenzij zich plekjes aandienen die hij niet vertrouwt. So far so good…

Alle gezondheidsbeslommeringen hebben ons wel bewust gemaakt. Bewust van ons zelf, bewust van onze omstandigheden, bewust van het leven en de verrassingen die het soms biedt. Maar ook geeft het inzicht en duidelijkheid in onze wensen en onze toekomstplannen. Wat willen we eigenlijk nog in ons leven, wat kunnen we nog en hoe gaan we dat realiseren? En dan de luxe hebben, om daar nog over na te mogen denken en dan te handelen ook nog!

En daar begon ons avontuur….. Stap 1: we gaan de boerderij te koop zetten. De Braakveldhoeve….. ons pareltje. Daar waar ruim 12-13 jaar ons thuis was en we genoten hebben van alles wat het huis ons bood. De opkomst van de zon, waar we samen over de verwarming naar stonden te staren, genietend van de kleuren die zich steeds warmer toonden over de rijp van de wei heen. Soms een schim van een setje koeien in de mist, soms paarden…. Maar wat prachtig was het! Onze paarden die in het zonnetje lagen of stonden te genieten! Ik heb vele foto’s geschoten om die dierbare momenten vast te leggen.

 

Deze momenten staan in mijn geheugen en in mijn hart gegrift. Onze hondjes Fritsie en Macho, onze paarden…Juwel en haar veulen T.T., toen nog met Paulus en Burre en Varette. De poesjes en ons kleine grijze Tijgetje, die aangereden werd. Kleine Chicky als vondeling hier gebracht….. Macho die hier op de boerderij kwam en ons ook weer verliet. Zijn boom als levend monument in onze tuin <3. Het grote Genieten en het vele werk. De aangename avonden met vrienden en familie om de open haard of in de tuin met een barbecue. De nodige flessen wijn, afkomstig uit alle landen! Oppervlakkige humor en diepgaande gesprekken.  Het hoorde erbij en we zijn er dankbaar voor. Het heeft ons gevormd en laten zien wat er allemaal kan. En we zijn ons bewust van het feit dat het nooit meer terug komt. Niet zoals het geweest is in ieder geval, maar anders en ook dat is goed!

Want, toen we de beslissing genomen hadden om de boerderij toch te koop te zetten en te kijken of we toch een tweede huisje in Griekenland konden realiseren, bleek de cirkel voor ons hier rond te zijn. Ruud kwam, zag en overwon. Zoals wij al jaren verliefd waren op de Braakveldhoeve, en als we hier voorbij reden gepakt werden door de uitstraling van het huis, bleken Susanne en Ruud al vele jaren hetzelfde gevoel te hebben! Hoe mooi is dat……

Wij hebben het te koop gezet om te verkopen en zij hebben binnen 3 weken de kans genomen om alles te regelen zodat zij er hun rust zullen vinden en hopelijk kunnen genieten van de energie en pracht van wat het huis hun kan bieden. Zij hebben hun eigen paarden en inmiddels zijn er de afgelopen week 2 veulens geboren. De eerste is een hengstveulen die Harrie van de Braakveldhoeve gaat heten. Zo super! Vervolgens werd er nog een nieuwe bewoner geboren: Late night….alhoewel die vroeg in de ochtend het levenslicht zag :-).

Dat brengt herinneringen mee: Vandaag op 27-03-2015 is het precies 2 jaar geleden hebben Jan en ik eerst Fokke opgehaald in Friesland en vervolgens Plien in Zwolle. Zij maakten ons plaatje compleet hier om ongelooflijk te genieten van onze paarden onder het zadel en in het span. Iedere woensdagochtend de Drunense Duinen in en zowat elk weertype trotserend. Heerlijk! Paulus is met pensioen en loopt bij mijn vader inmiddels op het landgoedje. Mijn zwarte parel en onze ‘oude meester’. Gisteren bezocht ik hem, maar zijn wei, die hij met niemand meer hoeft te delen, was interessanter dan mijn aanwezigheid. Volgens mijn vader was het “uit” met Paulus en mij :-). Hij is daar helemaal de koning!

Plien en Fokke gaan naar een pensionstal in Sint-Michielsgestel, dicht bij prachtige natuurgebiedjes en uitrijmogelijkheden. Voldoende weidegang en er wordt meer dan uitstekend voor ze gezorgd als wij weg zijn. Want wij gaan onze grote droom verwezenlijken en een 2e huisje in Griekenland zoeken, waar we heerlijk kunnen gaan genieten van het warme klimaat, de rust en de vriendelijkheid van de Griekse bevolking. De mensen, de taal, de muziek, het eten, het beroemde Griekse zonlicht, het landschap en vooral de azuurblauwe zee heeft al in 1984 mijn hart gestolen. En gelukkig werd die liefde gedeeld door Jan.

Nu, terug kijkend op het afgelopen anderhalf jaar, zijn we blij met de rust in het vooruitzicht. We hebben in een stroomversnelling gezeten, en dingen moeten laten voor het werk, maar daar ook weer dingen voor terug gekregen, de resultaten die je later pas kunt oogsten. We verheugen ons op de vakantie die we een paar dagen geleden hebben gepland met de reis via Oostenrijk als belangrijke tussenstop bij Truus en Hannie en verder alle ontdekkingen die in het verschiet liggen. We gaan op snuffelstage in Griekenland en prijzen ons gelukkig dat we tips en advies krijgen van mensen die Griekenland op hun duimpje kennen en ons terzijde willen staan!

We vieren het leven, gaan herinneringen sparen zoals ik vele blogs geleden al eens schreef, gaan genieten van alles wat het leven ons biedt en we moeten vooralsnog zorgen dat we onze definitieve verhuizing af gaan ronden. Susanne en Ruud staan te trappelen om in de Braakveldhoeve te gaan wonen en wij snappen helemaal waarom! Wij kennen en delen dat gevoel. Maar zoals ik al schreef, zijn wij 360 graden meegedraaid in de cirkel en gaan we nu een ander leven tegemoet. Ons huis komt in goede handen. Wij gaan het zonnige zuiden tegemoet en nemen Fritsie mee naar Lefkas. Ook haar cirkel is dan rond en we gaan samen genieten van een bordje calamaris…..zoals we ooit in een baaitje begonnen zijn. Die prachtige baai net buiten Sivotha (Thesprotia) en restaurant zijn er nog…. Nog ff wachten en dan zijn wij er ook weer!

 

 

Gedenken.

Written By: Anita - jan• 11•15

Het nieuwe jaar is al weer een dag of elf oud. Iedereen wenst elkaar een gezond, gelukkig en bruisend 2015 en ook wij wensen dat iedereen van harte toe! Het is bijzonder om 2014 af te sluiten en daarna het nieuwe jaar weer als een soort van nieuwe start weer in te gaan. Zo voelt het altijd voor mij en ik heb daar al eens een blog over geschreven. Het feit dat het mij melancholisch maakt en op een of andere manier tot een soort bezinning brengt. Jan en ik sloten 2014 af met een inzicht, dat er niets zomaar als vanzelfsprekend mag worden aangenomen en dat gezondheid en geluk geen gegeven, maar een luxe is.

Natuurlijk horen leven en dood bij elkaar en ook al doe je nog zoveel moeite om gezond te blijven, dan is dat geen garantie dat je het eeuwige leven krijgt. Ook dat maakt het overzicht van het voorbije jaar realistisch en zijn we dankbaar voor het feit dat we allebei het zo af mogen sluiten. Niets is zeker in het leven en de strijd die we geleverd hebben tegen de natuurwetten in, hebben we in ieder geval tot voor nu, gewonnen.

Dat maakt ons alert en we zijn wel met elkaar in conclaaf gegaan om te weten wat we beiden nog willen in dit leven. Nu kan het nog en zijn we er nog ‘jong’ genoeg voor. Dat klinkt zwaar, en zo heftig is het ook niet, maar wel reëel. Het brengt ook bepaalde beslissingen met zich mee en we bespreken de mogelijkheden en de wensen die we hebben. Want, wat vind je als mens nu eigenlijk belangrijk in je leven en wat wens je uiteindelijk te bereiken?? Natuurlijk is dat voor iedereen anders en is er geen vastgesteld pad. Maar is de mens niet op zoek naar een vorm van geborgenheid, geluk, warmte en een liefdevolle omgeving? En hoe verkrijg je dat? Is dat voor iedereen bereikbaar?

Gisteren avond hebben wij een herdenking meegemaakt van mijn tante Mart. Zij is in december overleden en wij waren aanwezig bij haar begrafenis in Schijndel. Het was een prachtige mis, mooi gezongen, passende lezingen en een ‘in memoriam’ waar ik mijn complimenten gisteren nog aan de maker heb over gebracht. Voor haar kinderen was het een koude en trieste dag en tegelijkertijd straalden zij een saamhorigheid en warmte uit die tante Mart in haar eenvoud ook altijd uitstraalde.

Een week of anderhalf geleden kreeg mijn vader een kaart met een uitnodiging voor zijn gehele gezin, om deel te nemen aan een viering, waarin we de 85e verjaardag van tante Mart zouden vieren met een H. mis en een kop koffie in haar huis op 10 januari 2015. Mijn vader en zijn broer Wim, die precies 5 jaar ouder is, zijn de enige twee nog in leven zijnde en natuurlijk is de dood van hun zus weer een droevig onderdeel in hun leven. Ze wilden graag aanwezig zijn en zowel mijn broer en zijn vrouw, als Jan en ik zijn erbij aanwezig geweest. We begonnen met de kerkdienst en aansluitend werden we verwelkomd in een warm en gezellig huis, waar de koffie en cake op ons stond te wachten.

Hoe bizar is het, om neven en nichten van mijn tante een gelukkig nieuwjaar te wensen, terwijl ze net een paar weken voor de feestdagen hun moeder verloren zijn. En hoe triester is het als blijkt dat er nog meerderen hun respectievelijke vader en schoonvader zijn verloren, zelfs op nieuwjaarsdag! En toch staan ze daar, gezamenlijk een eensgezindheid uitstralend, die ons raakte. Bijzonder om de saamhorigheid te zien waarin de warme, zowel als de koude kant zich inzette om de gastvrijheid en hartelijkheid uit te stralen die ze van hun (schoon)ouders meekregen. Het is heel apart om een overledene te gedenken, in een soort van feeststemming, in haar huiskamer, terwijl ze er zelf niet meer is. En toch was dit juist het meest unieke van de avond. Tante Mart als toonbeeld van een hardwerkende,  eenvoudige maar bijzonder warmhartige vrouw, die deze drukte en trubbels helemaal niks zou vinden in haar huis. Maar tegelijkertijd haar gezin in diezelfde condities opbracht en als oma een aandeel in het leven had van haar kleinkinderen, die nu mee voor de gasten aan het zorgen waren. Wat zou ze trots zijn geweest als ze samen met haar man Jo op een roze wolk naar beneden zou kijken. En met recht! Wat was het fijn om zo een avond met elkaar door te brengen in herinnering van haar als jarige op die dag, elkaar alle goeds toewensend voor het nieuwe jaar en tegelijkertijd realiserend dat dit zowel tegenstrijdig als louterend zou moeten klinken.

We hebben het meegemaakt, we hebben ons verwonderd over de betrokkenheid en het plezier dat dit met zich meebracht en juist dat geeft ons tevens de spirit om 2015 te gaan vieren in de geest van haar, die op haar grote 85 jarige dag niet meer aanwezig mocht zijn. Maar wat heeft ze via haar gezin een prachtig voorbeeld meegegeven hoe warme en koude kant en jong met oud voor elkaar zorgt en dat uitdraagt aan de gasten, daar aanwezig. Wat een mooie insteek om daar dit nieuwe jaar mee te beginnen en te proberen deze gedachte nog lang uit te dragen!

 

Gelukkig nieuwjaar en de allerbeste wensen voor 2015!

Gelukkig Nieuw Jaar!

 

 

In het diepst van de ziel…

Written By: Anita - dec• 09•14

Wij wonen sinds 12 jaar in onze boerderij en hebben inmiddels al menig aangenaam verpozen gehad met onze buurtjes. Of dat het nu met de buurtvereniging is, onderling afgesproken of spontaan binnenlopen voor een kopje koffie of een borrel….het kan allemaal en is altijd gezellig. Omdat we in een buitengebied wonen zijn we iets meer afhankelijk van elkaar, dan in de bebouwde kom. Zonder elkaar te overlopen of daar iets over af te spreken, zijn we bij elkaar betrokken en staan we klaar voor elkaar. Dat is mooi en een vraag om hulp wordt nooit met een ‘nee’ beantwoordt. We houden de omgeving in de gaten en als we iets zien wat we niet vertrouwen, laten we dat elkaar weten. Iedereen kent elkaar en helpt elkaar, op wat voor manier dan ook.

En toch zijn we alles behalve een saaie buurt. Sterker nog zelfs, we hebben een hele interessante buurt en er gebeurt van alles. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ben ik geïntrigeerd door de psyche van de mens en vooral hoe en waarom mensen tot bepaalde keuzes komen. En vooral hoe het heden en verleden onze toekomst beïnvloed, soms in de positieve, maar vaak ook in de negatieve zin van het woord.

Het is natuurlijk aan ieder voor zich om zijn of haar keuzes te maken en vanuit een bepaalde overtuiging te leven. Dat doen Jan en ik namelijk ook in de hoop dat we er niemand mee schaden of raken. We leven het liefste in pais en vree en met respect voor mens, dier en natuur. Maar ik heb nu eenmaal een natuurlijke drang om dan te proberen te begrijpen, waarom anderen een bepaalde keuze maken, dingen anders zien en anders benaderen dan ik in eerste instantie zou doen. Maar…..ik heb niet in hun schoenen gestaan, niet meegemaakt wat zij hebben ervaren, niet doorleefd wat zij hebben moeten beleven en kan dus niet voelen wat een ander voelt. Empathie rijkt ver maar is niet het zelfde als het beleven. En niemand kan weten hoe ik me af en toe voel, of ik blij ben of zorgen heb, hoeveel pijn ik heb en of ik op dat moment iets wel of niet op me kan nemen. Iemand heeft me ooit verteld dat meeleven goed is, maar mee lijden geen zin heeft. Wijze woorden die ik me nog regelmatig herinner als er iemand iets overkomt wat me raakt. Het maakt niet uit of het geestelijk of lichamelijk is, vaak zie je geestelijk lijden niet en dat doet ook echt pijn! Een gebroken been is duidelijk zichtbaar en dan snapt iedereen dat je tijdelijk uit de running ben, letterlijk. Geestelijk is er vaak niets te zien, maar innerlijk worden mensen verscheurd, lijden ongelooflijk en proberen uit de problemen te komen, maar staan vaak met hun rug tegen de muur. Het is bijna bizar, dat in onze samenleving het nog steeds “not done” is om je geestelijk lijden te delen…… Ouderen onder ons, noemden dat zo mooi: de vuile was buiten hangen. Als het je niet goed gaat, laat je dat niet merken of je zorgt dat het zo ongemerkt mogelijk opgelost wordt. Maar er met vreemden over praten, dat doen we niet. We mogen overal hulp voor inroepen. Als de auto niet goed loopt, gaan we naar de garage. Al de koelkast stuk is bellen we een servicepunt van de leverancier. Overal is een pasklare oplossing voor. Behalve als de geest van de mens ermee gemoeid is.

Ik heb al eens vaker geschreven over het feit dat ik open sta voor alle mogelijke manieren van “oplossingen”. Of het nu alternatieve zorg is of reguliere. Het maakt mij niet uit, waar een mens beter van kan worden, fysiek, mentaal of misschien wel allebei. Want het één gaat vaak samen met het ander. Een mens die vooruit wil en gewend is om actief te zijn en een fysieke belemmering ervaart, zal daar ook geestelijk een strijd over moeten leveren. Het is niet niks als je beperkt wordt in je doen en laten. Dat heeft overal zijn weerslag op, net als pijn. Jammer dat de reguliere en alternatieve zorg nog niet nader tot elkaar gekomen is, alhoewel dat in Duitsland bijvoorbeeld toch al meer in elkaar over vloeit.

Het is een lange intro, om bij mijn kern van de blog te komen. Maar het onderwerp is ook vrij ongekend, onbekend en daarom vaak onbemind. Maar ik heb de eer om al een paar keer als zijnde ‘experiment’ te hebben gediend bij mijn buurvrouw voor hypnose. Kaasje voor dit baasje. Ik was de eerste keer er zelfs zo op gespitst dat ik bijna niet onder hypnose ging omdat ik te graag wilde :-).

Hypnose

We hebben nu al een paar keer een sessie gedaan. Iedere keer verbaasd het met wat er boven komt drijven of ‘aangeraakt’ wordt. Je mag er in geloven of niet, doch in diverse artikelen blijkt dat zelfs de grootste sceptici overtuigd raken. Maar….je moet wel durven! Want het is voor heel veel  mensen duidelijk heel eng, om in het onderbewuste te spitten of te reizen. Kijk en dat verbaasd mij nou weer, want ik heb al lang geleden geleerd dat je onbewust keuzes maakt en dat het je drive is waar je mee leeft. Je onbewuste is bijzonder bepalend en is al lang gevormd.

Wat is hypnose precies?

Hypnose is niet magisch of iets mystieks. Het is simpelweg een staat van zeer grote concentratie en gerichte aandacht. Het is een staat van bewustzijn waar we van nature al in gaan, maar die we doorgaans niet hypnose noemen. Hoe vaak hebben wij bijvoorbeeld auto gereden en gedacht ‘Oh, ben ik al hier’? We zijn zo in gedachten dat we niet bewust waarnemen wat we onderweg passeren. Je bent dus niet in slaap, maar juist in staat om alles zeer scherp waar te nemen.

Wat gebeurt er precies?

Je filter van het normale bewustzijn (verantwoordelijk voor rationaliseren, analyseren, het korte termijn geheugen en wilskracht) valt even weg. Hierdoor worden alle ingesleten patronen, het redenerend vermogen (ontstaan door o.a. opvoeding en ervaring) omzeild en kunnen er nieuwe aanvaardbare suggesties door het onderbewuste worden opgenomen.

Mijn buurvrouw is nog steeds lerende en krijgt in haar praktijk iedere keer weer andere, nieuwe, bijzondere en fantastische ervaringen te horen en te zien. De psyche van de mens is niet geheel ondoorgrondelijk, maar het is ook niet zomaar iets om daarin te roeren. Dat moet wel bijzonder secuur en integer gebeuren! De begeleiding is cruciaal en het vertrouwen in de hypnotherapeut is erg van waarde. Je geeft namelijk we een stuk van je ziel bloot en dat doe je niet zomaar met iemand. En diegene werkt tenslotte met volwassen mensen en kinderen (en dieren).

Werkt het voor iedereen? Ja, het is een studie en iedereen kan leren om iemand in hypnose te brengen.  Tijdens onze sessies heb ik persoonlijk al wat mogen ervaren van de mogelijkheden die er zijn om in je onderbewuste rond te reizen en te communiceren met jezelf en anderen. Mensen en dieren. Ik wil graag vertellen over die keer, toen we ons Fritsje behandeld hebben via mij. Zij was al jaren aan het tobben met een ‘piepbuikje’ en ik heb jaren lang er een aantal keren in de week uit gemoeten ’s nachts als ze ziek werd. Door een bacterie in haar maag kreeg ze buikpijn en via een onderzoek bij de dierenarts was dat vastgesteld. Ze moest aan de prednisolon/prednoral om haar buik en darmen tot rust te brengen en dat brachten we uiteindelijk terug tot een onderhoudsdosis van 2 halve pilletjes per week. Toch bleef ze regelmatig ziek worden en at dan een dag niet en was echt ziek. Zelfs worst kon haar niet verleiden en dat is uitzonderlijk voor een hondje wat echt honger heeft gehad en dit nog steeds als trauma heeft: de angst dat ze geen eten meer zal vinden/krijgen.

Na de hypnose is zij nooit meer ziek geweest, behalve als zij iets snackt, wat niet goed valt. Maar dat is echt minimaal en de keren dat ik uit bed heb gemoeten om haar in de nacht nog buiten te laten is volgens mij éénmalig….. en het is inmiddels toch al wel ruim een half jaar geleden dat we haar in de sessie hebben betrokken. Een mens kan dan nog beredeneren en bedenken wat er werkt en waarom. Maar een dier is niet te beïnvloeden en kan niets forceren. Maar het heeft wel gewerkt en Jan en ik zijn daar enorm blij mee, vooral voor Fritsie!

Mijn buurvrouw Bettie heeft haar eigen praktijk en heeft meerdere manieren zoals coaching, hypnotherapie en mediation om je bij te staan: www.effactief.nl. Of kijk nog eens naar meer filmpjes die zij op haar Facebook heeft staan: https://www.facebook.com/pages/Hypnose-en-Coaching-Bettie-HellingsEffactief/753355058013545?pnref=story

Misschien heb ik je nieuwsgierig gemaakt, misschien is het een manier om anders tegen uitdagingen aan te kijken of te proberen om je ziek zijn weer in gezond zijn te keren. Maar wat je ook wilt doen, doe het met de overtuiging dat het je beter in je vel laat zitten, je daar brengt waar je wilt zijn of dat het je daar gaat brengen in de toekomst. Je kunt het leven niet altijd sturen in de richting die je wilt, maar het staat je vrij om eens een andere richting in te slaan. Spannend en inspirerend!

 

 

 

Herinneringen…..

Written By: Anita - nov• 12•14

Het afscheid is pas definitief, als je de herinnering loslaat.

 

Herinneringen…. Iedereen kent het. Er zijn vele manieren om je mensen, dieren, dingen of momenten te herinneren. Terwijl ik deze blog schrijf zijn op TV  programma’s over de val van de Berlijnse muur en afgelopen maandag was de dag in Nederland van officieel rouwen om de slachtoffers van vlucht MH17.

Het rare is dat met het verzetten van onze klokken richting de wintertijd, onze avonden weer langer worden en dit Jan en mij meer rust geeft.  Het is vroeger donker en we stoppen eerder met ons werk en na het avondeten is het meestal klaar en gaan we nog een rondje maken met onze Fritsie. Daarna bankieren we wat en terwijl ik lekker spelletjes speel op de Ipad  ligt Jan  te knorren van genoegen (of slaap). En gaandeweg de avonden lengen en we richting de feestdagen gaan, komen bij mij de herinneringen bovendrijven. Het brengt me in een ietwat melancholische stemming en ik draag dat eigenlijk de hele winter met me mee. Ben ik depressief…. nee. Maar ik sta wel stil bij het leven, of misschien zelfs ook wel de dood. Het is vorige week Allerzielen en Allerheiligen geweest. Normaliter ga ik met mijn vader langs alle kerkhoven om overleden familieleden te eren met een bloemetje. Stilstaan bij dit soort dingen brengt je ook wel dichter bij het leven. We vieren het leven maar gaan uiteindelijk toch naar de eeuwige jachtvelden. Dit is nou eenmaal de enige zekerheid die we hebben als we geboren worden. In die tijd dat we op deze aardbol ons ding doen, gaan er diverse mensen en situaties om ons heen mee. Sommigen zijn er je leven lang, anderen lopen enige tijd met je mee, anderen een kort stukje. Iedereen heeft zijn of haar aandeel in jouw leven en maakt een verschil! Positief of negatief, indrukwekkend of sluimerend, van voorbijgaande aard of onvergetelijk aanwezig. Maar het mooie van dit alles is, dat het ons wel vormt en laat realiseren wie we zijn en wat we meemaken. En dat maakt dan weer de (mooie) herinnering.

Iemand heeft ooit eens tegen me gezegd dat het ervaringen, herinneringen sparen is. Ik ga er steeds meer in geloven dat dit klopt. Mensen, dieren en gebeurtenissen maken een indrukwekkend aandeel in het leven en brengen zo veel! Soms mooie herinneringen, soms deel je emoties, soms deel je een prachtig hobby, soms ben je met elkaar verbonden door familieband of vriendschap. Het maakt niet uit waarom je de band deelt, maar het grote onderscheid zit in het hoe! Zoals ik al schreef is het pad van diegene die met je mee “reist” voor ieder individu van andere lengte. Dierbaren die een leven lang met je meegaan, maar ook dierbaren die je gaandeweg moet laten gaan. Door ongeval, ziekte of soms door keuze. Liefde is niet altijd voldoende om iemand bij je te mogen houden. En dit geldt volgens mij voor iedereen. Kennen we niet allemaal een persoon die zijn/haar geliefde door de dood af moest geven, die zijn geliefde uit de vingers zag glippen omdat de liefde niet wederzijds (meer) is of niet meer voldoende gedeeld wordt om de rest van je leven mee te vervolmaken?

Maar… er is niets dat voorgoed verdwijnt als je de herinnering bewaart!

Het is een mooi gegeven en tevens zo moeilijk om te ervaren dat dingen en relaties “eindig” zijn. Het genieten van een zonsopkomst of zonsondergang. Het is een moment en na een paar minuten is alles anders. De kleuren, de omgeving, de temperatuur…… Bijzonder om in het genieten te staan en te weten dat het 10 minuten later weg is. En dan nog maar niet gesproken over de vele momenten in je leven dat je denkt dat het altijd zo zal blijven. Maar dat is echt een sprookje. En sprookjes bestaan niet, toch?

IMG_1881 IMG_1973 IMG_1953 IMG_1692 IMG_0572

In deze stemming, die ik al enige weken heb, gaan mijn gedachten rond en ervaar ik emoties die ik bewust en onbewust meemaak en laat zijn voor wat ze zijn. En toch geeft het mij de ruimte om na te gaan wat ik wil en gedeeltelijk laat ik het gaan en gedeeltelijk vind ik dat ik er iets mee moet doen. Welk gedeelte wint is ook wel een beetje afhankelijk van mijn gemoedstoestand van dat moment. Raar maar waar, het proces van verwerking/ervaring in je eigen leven maakt dat je anders tegen andere mensen en situaties aan gaan kijken. We hebben ieder onze zwakke en sterke punten en soms is het zwakste punt juist onze sterkte. Hetgeen waar je goed in bent is tevens je kwetsbaarste kant. Fijn voor je om te weten en daarna alleen vaak ongemakkelijk omdat dit de trigger in je leven is.

Terwijl ik luister naar Marco Borsato die een lied zingt op de herdenkingsdienst van vlucht MH17, loopt het kippenvel over mijn lijf. Mensen die geen keuze hadden en zijn neergehaald uit de lucht. Een oorlogsdaad en een drama voor de nabestaanden die hun geliefden al hebben begraven voor ze weten of ze daadwerkelijk gevonden zijn. De beelden van de Berlijnse muur staan op mijn netvlies. Ik heb het meegemaakt via de media….de val. Ik kan me niets voorstellen bij het feit dat mensen zich niet in vrijheid mogen bewegen. Maar de beelden laten me zien dat er mensen werden doodgeschoten, die probeerden aan de overkant te komen. Naar hun geliefden, naar hun familie, naar hun collega’s, naar hun gedeelde leven met die “andere” kant aan een grens die in één keer door mensen werd opgeworpen en niet meer overgestoken mocht worden.

Hoe verwend zijn we om te mogen reizen over de hele wereld, mogen praten met wie wij willen, mogen kijken naar wat we graag willen zien. Een kostbaar gegeven, die vrijheid! Het maakt me nogmaals bewust dat een keuze hebben, geen last maar een lust is. Hoe moeilijk sommige keuzes ook zijn. Houden (van) of laten gaan. Soms wil je niet laten gaan maar is dat egoïsme of (echte) liefde? Soms wil je iets vast blijven houden wat niet meer is wat het ooit geweest is. Is dat verkeerd….nee! Maar het heeft geen zin om iets in stand te houden wat niet aan beide zijden gevoed wordt. Een echte band onderhoudt je samen, liefde is een fanclub van 2 (of meerdere) personen, vriendschap is kostbaar goed maar niets is vanzelfsprekends. En het is onlosmakelijk bewezen: gedeelde smart is halve smart en gedeelde vreugde is dubbele vreugde. Loslaten is nooit mijn sterkste punt geweest en ik zal daar nooit goed in worden. Dat is mijn grote uitdaging in dit leven. Zelfs wat volgens Jan “zooi” is, zou ik nog categorisch op kunnen bergen op mijn harde schijf :-). Hij heeft dat beter onder controle dan ik en ik leer van het feit dat hij daar zo gemakkelijk zijn weg vindt. En dat is het prachtige in dit leven ( en wellicht de levens die we hierna krijgen ), je bent echt noooooit te oud om te leren, gelukkig!

Maakt het me blij….ehhh nee ook niet echt. Want het is altijd gemakkelijker om te doen waar je goed in bent. En dat is vaak oude patronen vasthouden in de wetenschap dat dat niet altijd het beste voor jou is. Als ik ooit nog eens een echte studie op zou pakken, zou het psychologie zijn. En waarom? Ik denk dat ik eigenlijk gewoon wil weten wat de beweegredenen van mensen is om de keuze te maken, die ze op dat moment maken. Vanuit hun situatie gezien en vanuit hun rugzakje voortgekomen. Of dat me echt een inkijk geeft en daardoor begrip voor alle situaties weet ik niet. Maar 1 ding weet ik wel….ik heb de vrijheid van kijken en reizen, leren en afleren, geven en vergeven, delen en verdelen, nemen en overnemen, schrijven en lezen, zien en laten zien….. Wat bevoorrecht ben ik en hoe onlosmakelijk en onherroepelijk is die andere mens, dat lieve dier en die geweldige ervaring in mijn leven aanwezig. Wat een prachtige herinneringen ben ik aan het verzamelen……..

Griekenland deel 2

Written By: Anita - okt• 13•14

Lefkas is een prachtig schiereiland en we hebben daar wel een beetje ons hart verloren. Ingrid en Frits hebben hun droom hier al verwezenlijkt en een pracht van een huis gebouwd aan de baai van Vlicho. Ze wonen er nu zo’n anderhalf jaar en zijn compleet geïntegreerd. Dat merken we aan hun contacten in Nydri, maar ook aan het feit dat ze het Griekse leven compleet omarmen. Leeft God echt in Frankrijk??…..

We hebben nog een paar heerlijke dagen met elkaar waarin wij overdag ons eigen gangetje gaan en natuurlijk richting Mikros Giallos rijden. De vindplaats van ons Griekse hondje Frits en onze oude bekenden Christopher en zijn broer Nikos met hun vrouwen Dimitra en Nicoletta. Het is altijd weer een warm welkom! Zowel qua weer als de warmhartigheid. We waren er ter verrassing en Dimitra van Christopher schrikt zich helemaal wezenloos en vliegt ons vervolgens om de hals. We drinken een paar overheerlijke cappuccino’s van Chris en gaan daarna richting het strand om onze eerste luierdag in te zetten. Krantje geladen op de Ipad, E-reader bij en lekker luisteren naar het kabbelen van de zee. Ik ga het water in en de temperatuur van het zeewater is volgens mij rond de 22-23 graden. Super! En zo kraakhelder dat ik de vissen tot meters onder mijn voeten zie zwemmen. Genieten!

We eten bij de gebroeders en zien na jaren hun moeder weer eens. Erg leuk en goed voor mijn Grieks (Daarbij Stathis een compliment makend omdat ik nog steeds te horen krijg dat ik netje Grieks spreek :-) ). Wat een geweldige tijd hebben we hier gehad en nog steeds. Het is voor ons ook thuiskomen…..  In de avond dineren we bij Giallos, ons appartement en tevens restaurant. Daar maken we ook kennis met de ouders van Ingrid die vanuit Nederland met de caravan door Griekenland zijn getrokken en hun dochter en schoonzoon daarbij bezoeken, die ook weer een stuk meereizen. Wat een energie hebben deze mensen nog en ondanks het feit dat we elkaar niet kennen is het een bijzonder leuke avond.

Na nog een dagje op Lefkas te hebben doorgebracht waren we in afwachting van Yvonne en Peter. Zij zouden met dezelfde vlucht landen op Preveza, het militaire vliegveld, net als Ans en Arie. Arie is mijn neef, zowel van vaders- als van moederskant. Onze vaders waren broers en onze moeders zussen. Mijn vader is de enige nog in leven, na het overlijden van oom Toon, vorig jaar. Met Ans heb ik al langer vriendschap en we zien elkaar soms met 2, soms met vieren en soms met 8-ten in de HDC (HandDoekenClub). Al met al is ons leven best wel met hen verweven. Mijn “reclame” voor Griekenland op Facebook was een aanleiding voor Ans om de plaatjes van Parga zo mooi te vinden dat ze ook een vakantie daar naar toe wilden. Ze gingen voor een week en wij zouden hen in Parga op zoeken, nadat we een avondje in Sivotha/Lefkas hadden doorgebracht met Yvonne en Peter die daar met een zeilboot aan zouden meren. Maar….. die kwamen niet omdat Peter door zijn rug ging in de nacht van vertrek! Wat een ellende voor hen. Wij hebben die avond toch gedineerd in Sivotha en het familierestaurant beviel zo goed dat we er met Ans en Arie dinsdags zijn terug gegaan om hen Lefkas te laten zien.

Klik hier voor de foto’s.

Jan en ik  hadden een appartement in Parga besproken bij Magda’s Appartments, daar waar Anne-Marie, mijn nicht en vriendin voor vele jaren reeds, altijd bivakkeerden als we de noord-west kant van Griekenland bezochten. Het is bijna alsof ik een stap terug doe in de tijd. We zijn allemaal een paar jaartjes ouder geworden, maar verder is de entourage nog hetzelfde. Prachtig!!!!! Natuurlijk hebben ze een zwembad aangelegd en wat appartementen bijgebouwd, maar de kleinschaligheid en het familiaire is er nog steeds. Kostas en Spiros runnen het bedrijf en hun vader Elias helpt nog in de tuin, met zijn 77 krasse jaren. Magda, zijn vrouw hebben we niet gezien maar zij schijnt nog steeds een schoonheid te zijn, alleen nu met witte haren.

We ontmoeten Ans en Arie op zondag middag in het centrum van het schilderachtige Parga. Ze laten de keuze van gerechten aan mij over, maar dat ben ik inmiddels wel gewend van Jan. We eten een diversiteit van voorgerechtjes om nog een plekje vrij te houden voor het diner….. Op maandag toeren we in onze Suzuki Splash rond richting het noorden naar Sivotha/vasteland en drinken daar koffie bij Andreas van de Bamboo Bar, ons vaste stekkie daar destijds. Hij herkent ons nog en roept “HOLLAND!” Tja…..Jan en ik kunnen moeilijk iets ondernemen zonder herkend te worden schijnbaar. We genieten met zijn viertjes van het uitzicht van de haven, de koffie en het gezelschap. We zoeken een leuke plek om te lunchen en omdat bij Corali aan de kust niemand thuis is rijden we naar Perdika en eten in een nieuw restaurant. Van ons mogen ze blijven! Wat een lekkernijen….

Anita Neef en nicht

 

De trip naar Lefkas op dinsdag is er een die we een paar dagen daarvoor in tegenovergestelde richting hebben gemaakt. Ans en Arie genieten van de uitzichten en de plekjes die we ze laten zien. Ze snappen onze liefde voor Griekenland wel, zeggen ze. We gaan ook naar Café Del Mar van Chris en Nikos en drinken daar een cappuccino, als vanouds. Dan rijden we terug naar Parga waar inmiddels Marina en Vangellis zijn ingecheckt bij Magda’s. Zij hebben een reis van ± 245 km. gemaakt om die avond met ons te kunnen eten. Wij hadden dit jaar Trikala niet op ons program staan, alwaar zij hun Hotel Panellinion hebben.  Het is een gezellige avond met mensen die we al jaren kennen en Nederland en Griekenland mixen gewoon door elkaar. Kijk, daar houden wij nou van.

Na het superontbijt bij Magda’s de volgende ochtend met Marina en Vangellis, rijden we naar Arie en Ans en nemen afscheid om die dag wat kilometers te vreten. Wij rijden terug richting Athene. We hebben ons hotel in Athene geannuleerd en verblijven de laatste 2 nachten in Nea Makri, in het Marathon Beach Hotel. De cirkel is rond en we zijn weer terug waar we begonnen zijn, in het heerlijke hotel en laten ons de ouzo van Stavros goed smaken en doen hem de groeten van zijn vader. Na nog een dagje aan het zwembad te hebben doorgebracht, ontspannen alles te hebben geregeld, kunnen we uitgerust en opgeruimd naar huis, waar onze beestjes op ons wachten en verwend worden door Marlies en Ronald. Hoe mooi kan het zijn!