Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Gebeurtenissen…

Written By: Anita - aug• 20•14

Het is lang geleden dat ik geblogd heb. Niet omdat er niets gebeurt in ons leven,  nee juist het tegenovergestelde. We gaan als een speer. Jan heeft het druk met zijn werk en dat brengt ook een bepaalde drukte mee voor mij. Geen probleem, maar aangezien we onze energie maar één keer kunnen gebruiken en de dag maar 24 uur heeft, zijn we zuinig op onze vrije tijd nu. Even niks doen, lekker wandelen en bijslapen! Voor mij is dat een luxe, want ik heb een langere tijd verschrikkelijk slecht geslapen. Na een pittig gesprek met de fysio hebben we het roer om gegooid en zorgen we dat er beter naar het lijf geluisterd wordt en we de rustperiodes goed gebruiken. Het bekomt me en ik slaap weer een stuk beter.

De rust brengt ook ruimte om een en ander op een rij te zetten. Om te mijmeren over je leven en je bezig te houden met de dagelijkse dingen en wat er in de wereld speelt op dit moment. En dat is nogal! De wereld is onrustig en overal zijn gespannen situaties. Daarbij is Nederland enorm betrokken bij het neerhalen van een burgervlucht van Malaysian Airlines, vlucht MH17. Iedereen in Nederland kent nu dit nummer en het drama wat ermee verbonden is. Het is niet mogelijk om de plek, waar het vliegtuig neergestort is, te onderzoeken want separisten in Oekraïne hebben het te druk met oorlogje voeren. Het gebrek aan respect naar de nabestaanden toe is verschrikkelijk en de gehele wereld twijfelt of de waarheid ooit boven tafel zal komen……

In de Gazastrook wordt iedere dag wel een “staakt-het-vuren” afgesproken tussen de Palestijnen en de Israëliërs en elke keer wordt het weer geschonden…. en de partijen blijven elkaar de schuld geven. Zal dit ooit opgelost worden? We zijn nog ver weg van wereldvrede. Geloof is een sterk motief en radicalen vinden hun God een soort van excuus om anderen te martelen of te doden. Zelfs in Nederland, hoewel we hier zo tolerant zijn, zijn regelmatig opstootjes van radicalen die andere geloofsaanhangers dood wensen. Waar gaat dit heen? Noem Syrië, Irak en het klinkt als de ver van mijn bed show, maar Den Haag is hier een uurtje rijden vandaan…..

Het is indrukwekkend dat wat gebeurt,-en-is bepalend voor de wereld en ook voor mij. Ik ben daar gevoelig voor en merk dat ik probeer om er een weg in te vinden, het ergens toch te begrijpen en weet dat iedereen zijn “rugzakje” heeft vanwaar uit hij/zij keuzes maakt, omdat het zo (aan)geleerd is…. En het is moeilijk om dingen die je van oudsher zo doet te veranderen.

Ik zou willen dat ik die verandering in de wereld zou kunnen zijn, dat mensen elkaar geen pijn meer zouden aandoen, elkaar niet meer martelen, niet meer doden voor een reden die anderen totaal niet begrijpen. Ik snap ook niet dat mensen dieren iets aan kunnen doen. En ouders die kinderen niet veilig opvoeden en ze zelfs lichamelijk of geestelijk mishandelen, daar is mijn begrip al helemaal ver voor te zoeken. En ik zou in zo’n geval ook de dader “onheus” kunnen bejegenen, dus ben ik eigenlijk geen haar beter dan de ander…..

Dat zet me aan het denken. Ik ben een aan-pakker en sta open voor veranderingen door voeren. Soms gaat dat gemakkelijk, maar soms is dat een enorm dilemma. Angst en onzekerheid overheersen dan en dat doet je besluiten om alles bij het oude te laten. Maar het oude is niet goed voor je….dus wil je toch veranderen. Maar…. hoe moeilijk is dat om voor jezelf een verandering in je oude patroon door te voeren? En hoe makkelijk lijkt het dan, om anderen te “adviseren” dat zij de veranderingen wel moeten doorvoeren voor hun eigen bestwil….

Foodie

Dus probeer ik om de wereld te verbeteren door met mezelf te beginnen. Niet vanuit een egoïsme, maar omdat dit het moeilijkste is, om voor mezelf/ jezelf te doen. Maar als je dat voor jezelf kunt, is dat goed voor je eigenwaarde, eigenliefde en zelfvertrouwen. Vanuit een zuiver gevoel laten we ons leiden en dan weet je wanneer je iets goed doet en wanneer niet, vanuit je hart. En dan nog blijven we mensen met dat rugzakje vanwaar uit we tanken. Dan nog heb je in je leven gebeurtenissen gehad die je vormen, die je verdrietig gemaakt hebben, gelukkig gemaakt hebben. Gebeurtenissen die je altijd zult blijven herinneren, die je nog steeds laten glimlachen of waardoor je soms weer even het gemis voelt en nog zo graag meer tijd had gehad om het leven samen te delen. Het kan mooie muziek zijn die de herinnering triggert, een foto, een blik, een opmerking. Het laat je realiseren dat je leeft en dat emoties en gevoelens erbij horen, ook al zijn we er niet altijd blij mee. Het maakt ons de unieke mens, met die eigen rugzak, die leeft vanuit zijn/haar hart en hoopt het verschil te kunnen zijn in de wereld van de ander……

Waar gaat het dan mis met diegene die alleen om de macht, het geld en de power geven? Die de haat blijven voeden voor die ander? Is het dat ze daarvoor kiezen, omdat ze bang zijn dat ze anders zelf het slachtoffer worden? Maar kan een dier of een kind zo bedriegend zijn voor een volwassene? En kan die ander zoveel angst in je losmaken dat je in je overlevingsangst ze iets aan zou kunnen doen? Ik weet het niet en wil eigenlijk ook niet weten of ik daartoe in staat zou kunnen zijn. Laat ik maar beginnen in mijn eigen kleine wereld en doen wat goed is voor mijzelf….en hopen dat ik daarbij niemand tekort doe! Want dat is niet wat ik van harte wil.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Anne-Marie Dangé schreef:

    Je hebt helemaal gelijk Anita, het spreekwoord zegt het al “verbeter de wereld en begin bij jezelf”. Dat is waar jij mee bezig bent. En je weet hoe ik dit bedoel. Heel mooi geschreven. XXX

  2. Ingrid schreef:

    Mooi verwoord Anita, herkenbaar voor mij hoe jij in jezelf een weg moet vinden om om te gaan met al het leed en de agressie in deze wereld. Ook ik lig daar vaak wakker van. Hoe herkenbaar dat ook jij in staat zou zijn om deel te nemen aan een “oorlog”, deze juist kan laten ontbranden. Wat er ook gebeurd ik bescherm mijn naasten waar ik van hou! Zelf probeer ik mij in tijden van wakker liggen te beschermen als een struisvogel. Afschermen van actueel nieuws in krant en op tv in de wetenschap dat het er is. Wat een wereld!

    Blijf genieten van al het moois en liefs om je heen! Een libelle in je tuin of het scheve snuitje van je hond, hoe dichtbij Den Haag ook is!

  3. Jeanne schreef:

    Anita , schrijven dat is je op het lijf geschreven, jou bedoelingen zijn heel oké, die weg te bewandelen lijkt mij het moeilijkst wat er is, gelukkig dat de meeste mensen proberen hierin mee te gaan voor hunzelf, en voor de ander.
    Ik wens iedereen rust, vrijheid en vrede toe.

Je reactie is erg welkom!