Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Herinneringen…..

Written By: Anita - nov• 12•14

Het afscheid is pas definitief, als je de herinnering loslaat.

 

Herinneringen…. Iedereen kent het. Er zijn vele manieren om je mensen, dieren, dingen of momenten te herinneren. Terwijl ik deze blog schrijf zijn op TV  programma’s over de val van de Berlijnse muur en afgelopen maandag was de dag in Nederland van officieel rouwen om de slachtoffers van vlucht MH17.

Het rare is dat met het verzetten van onze klokken richting de wintertijd, onze avonden weer langer worden en dit Jan en mij meer rust geeft.  Het is vroeger donker en we stoppen eerder met ons werk en na het avondeten is het meestal klaar en gaan we nog een rondje maken met onze Fritsie. Daarna bankieren we wat en terwijl ik lekker spelletjes speel op de Ipad  ligt Jan  te knorren van genoegen (of slaap). En gaandeweg de avonden lengen en we richting de feestdagen gaan, komen bij mij de herinneringen bovendrijven. Het brengt me in een ietwat melancholische stemming en ik draag dat eigenlijk de hele winter met me mee. Ben ik depressief…. nee. Maar ik sta wel stil bij het leven, of misschien zelfs ook wel de dood. Het is vorige week Allerzielen en Allerheiligen geweest. Normaliter ga ik met mijn vader langs alle kerkhoven om overleden familieleden te eren met een bloemetje. Stilstaan bij dit soort dingen brengt je ook wel dichter bij het leven. We vieren het leven maar gaan uiteindelijk toch naar de eeuwige jachtvelden. Dit is nou eenmaal de enige zekerheid die we hebben als we geboren worden. In die tijd dat we op deze aardbol ons ding doen, gaan er diverse mensen en situaties om ons heen mee. Sommigen zijn er je leven lang, anderen lopen enige tijd met je mee, anderen een kort stukje. Iedereen heeft zijn of haar aandeel in jouw leven en maakt een verschil! Positief of negatief, indrukwekkend of sluimerend, van voorbijgaande aard of onvergetelijk aanwezig. Maar het mooie van dit alles is, dat het ons wel vormt en laat realiseren wie we zijn en wat we meemaken. En dat maakt dan weer de (mooie) herinnering.

Iemand heeft ooit eens tegen me gezegd dat het ervaringen, herinneringen sparen is. Ik ga er steeds meer in geloven dat dit klopt. Mensen, dieren en gebeurtenissen maken een indrukwekkend aandeel in het leven en brengen zo veel! Soms mooie herinneringen, soms deel je emoties, soms deel je een prachtig hobby, soms ben je met elkaar verbonden door familieband of vriendschap. Het maakt niet uit waarom je de band deelt, maar het grote onderscheid zit in het hoe! Zoals ik al schreef is het pad van diegene die met je mee “reist” voor ieder individu van andere lengte. Dierbaren die een leven lang met je meegaan, maar ook dierbaren die je gaandeweg moet laten gaan. Door ongeval, ziekte of soms door keuze. Liefde is niet altijd voldoende om iemand bij je te mogen houden. En dit geldt volgens mij voor iedereen. Kennen we niet allemaal een persoon die zijn/haar geliefde door de dood af moest geven, die zijn geliefde uit de vingers zag glippen omdat de liefde niet wederzijds (meer) is of niet meer voldoende gedeeld wordt om de rest van je leven mee te vervolmaken?

Maar… er is niets dat voorgoed verdwijnt als je de herinnering bewaart!

Het is een mooi gegeven en tevens zo moeilijk om te ervaren dat dingen en relaties “eindig” zijn. Het genieten van een zonsopkomst of zonsondergang. Het is een moment en na een paar minuten is alles anders. De kleuren, de omgeving, de temperatuur…… Bijzonder om in het genieten te staan en te weten dat het 10 minuten later weg is. En dan nog maar niet gesproken over de vele momenten in je leven dat je denkt dat het altijd zo zal blijven. Maar dat is echt een sprookje. En sprookjes bestaan niet, toch?

IMG_1881 IMG_1973 IMG_1953 IMG_1692 IMG_0572

In deze stemming, die ik al enige weken heb, gaan mijn gedachten rond en ervaar ik emoties die ik bewust en onbewust meemaak en laat zijn voor wat ze zijn. En toch geeft het mij de ruimte om na te gaan wat ik wil en gedeeltelijk laat ik het gaan en gedeeltelijk vind ik dat ik er iets mee moet doen. Welk gedeelte wint is ook wel een beetje afhankelijk van mijn gemoedstoestand van dat moment. Raar maar waar, het proces van verwerking/ervaring in je eigen leven maakt dat je anders tegen andere mensen en situaties aan gaan kijken. We hebben ieder onze zwakke en sterke punten en soms is het zwakste punt juist onze sterkte. Hetgeen waar je goed in bent is tevens je kwetsbaarste kant. Fijn voor je om te weten en daarna alleen vaak ongemakkelijk omdat dit de trigger in je leven is.

Terwijl ik luister naar Marco Borsato die een lied zingt op de herdenkingsdienst van vlucht MH17, loopt het kippenvel over mijn lijf. Mensen die geen keuze hadden en zijn neergehaald uit de lucht. Een oorlogsdaad en een drama voor de nabestaanden die hun geliefden al hebben begraven voor ze weten of ze daadwerkelijk gevonden zijn. De beelden van de Berlijnse muur staan op mijn netvlies. Ik heb het meegemaakt via de media….de val. Ik kan me niets voorstellen bij het feit dat mensen zich niet in vrijheid mogen bewegen. Maar de beelden laten me zien dat er mensen werden doodgeschoten, die probeerden aan de overkant te komen. Naar hun geliefden, naar hun familie, naar hun collega’s, naar hun gedeelde leven met die “andere” kant aan een grens die in één keer door mensen werd opgeworpen en niet meer overgestoken mocht worden.

Hoe verwend zijn we om te mogen reizen over de hele wereld, mogen praten met wie wij willen, mogen kijken naar wat we graag willen zien. Een kostbaar gegeven, die vrijheid! Het maakt me nogmaals bewust dat een keuze hebben, geen last maar een lust is. Hoe moeilijk sommige keuzes ook zijn. Houden (van) of laten gaan. Soms wil je niet laten gaan maar is dat egoïsme of (echte) liefde? Soms wil je iets vast blijven houden wat niet meer is wat het ooit geweest is. Is dat verkeerd….nee! Maar het heeft geen zin om iets in stand te houden wat niet aan beide zijden gevoed wordt. Een echte band onderhoudt je samen, liefde is een fanclub van 2 (of meerdere) personen, vriendschap is kostbaar goed maar niets is vanzelfsprekends. En het is onlosmakelijk bewezen: gedeelde smart is halve smart en gedeelde vreugde is dubbele vreugde. Loslaten is nooit mijn sterkste punt geweest en ik zal daar nooit goed in worden. Dat is mijn grote uitdaging in dit leven. Zelfs wat volgens Jan “zooi” is, zou ik nog categorisch op kunnen bergen op mijn harde schijf :-). Hij heeft dat beter onder controle dan ik en ik leer van het feit dat hij daar zo gemakkelijk zijn weg vindt. En dat is het prachtige in dit leven ( en wellicht de levens die we hierna krijgen ), je bent echt noooooit te oud om te leren, gelukkig!

Maakt het me blij….ehhh nee ook niet echt. Want het is altijd gemakkelijker om te doen waar je goed in bent. En dat is vaak oude patronen vasthouden in de wetenschap dat dat niet altijd het beste voor jou is. Als ik ooit nog eens een echte studie op zou pakken, zou het psychologie zijn. En waarom? Ik denk dat ik eigenlijk gewoon wil weten wat de beweegredenen van mensen is om de keuze te maken, die ze op dat moment maken. Vanuit hun situatie gezien en vanuit hun rugzakje voortgekomen. Of dat me echt een inkijk geeft en daardoor begrip voor alle situaties weet ik niet. Maar 1 ding weet ik wel….ik heb de vrijheid van kijken en reizen, leren en afleren, geven en vergeven, delen en verdelen, nemen en overnemen, schrijven en lezen, zien en laten zien….. Wat bevoorrecht ben ik en hoe onlosmakelijk en onherroepelijk is die andere mens, dat lieve dier en die geweldige ervaring in mijn leven aanwezig. Wat een prachtige herinneringen ben ik aan het verzamelen……..

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. Ans schreef:

    Anita, wat een prachtig verwoorde levenswijsheid. Ik hoef het niet te schrijven…om er hetzelfde over te denken. Zou dat psychologie, levenswijsheid of gewoon…liefde voor al wie en wat leeft of geleefd heeft, zijn. Of misschien…..goede genen! Prachtig!! Xx

  2. Yvonne koopman schreef:

    Lieve anita, je bent een inspiratiebron voor velen. De lessen in ons leven zijn nooit voor niks… Leven is niet dingen hebben maar dingen doen vooral met diegenen om je heen die voor jou t verschil maken…. ❤️❤️❤️❤️❤️

  3. annelies schreef:

    Hey meisie, wat kan jij mooi schrijven. Precies zoals heel veel mensen zich voelen, waaronder ik. Jij bent al een kleine psycholoog met al je wijze woorden, super. Knuffels van mij voor jouw en jan. love you

  4. Jeanne schreef:

    hier heb ik niks meer aan toe te voegen, alles staat hier beschreven, knap gedaan. knuffel van mij xxx

  5. Maniet schreef:

    Tja…zooo waar en goed verwoord! Zoals je weet, weet ik wel wat het betekent om niet in vrijheid te mogen leven..maar weet je wat ik ook weet..? Dat sprookjes wel degelijk bestaan;-)

Je reactie is erg welkom!