Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

In het diepst van de ziel…

Written By: Anita - dec• 09•14

Wij wonen sinds 12 jaar in onze boerderij en hebben inmiddels al menig aangenaam verpozen gehad met onze buurtjes. Of dat het nu met de buurtvereniging is, onderling afgesproken of spontaan binnenlopen voor een kopje koffie of een borrel….het kan allemaal en is altijd gezellig. Omdat we in een buitengebied wonen zijn we iets meer afhankelijk van elkaar, dan in de bebouwde kom. Zonder elkaar te overlopen of daar iets over af te spreken, zijn we bij elkaar betrokken en staan we klaar voor elkaar. Dat is mooi en een vraag om hulp wordt nooit met een ‘nee’ beantwoordt. We houden de omgeving in de gaten en als we iets zien wat we niet vertrouwen, laten we dat elkaar weten. Iedereen kent elkaar en helpt elkaar, op wat voor manier dan ook.

En toch zijn we alles behalve een saaie buurt. Sterker nog zelfs, we hebben een hele interessante buurt en er gebeurt van alles. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ben ik geïntrigeerd door de psyche van de mens en vooral hoe en waarom mensen tot bepaalde keuzes komen. En vooral hoe het heden en verleden onze toekomst beïnvloed, soms in de positieve, maar vaak ook in de negatieve zin van het woord.

Het is natuurlijk aan ieder voor zich om zijn of haar keuzes te maken en vanuit een bepaalde overtuiging te leven. Dat doen Jan en ik namelijk ook in de hoop dat we er niemand mee schaden of raken. We leven het liefste in pais en vree en met respect voor mens, dier en natuur. Maar ik heb nu eenmaal een natuurlijke drang om dan te proberen te begrijpen, waarom anderen een bepaalde keuze maken, dingen anders zien en anders benaderen dan ik in eerste instantie zou doen. Maar…..ik heb niet in hun schoenen gestaan, niet meegemaakt wat zij hebben ervaren, niet doorleefd wat zij hebben moeten beleven en kan dus niet voelen wat een ander voelt. Empathie rijkt ver maar is niet het zelfde als het beleven. En niemand kan weten hoe ik me af en toe voel, of ik blij ben of zorgen heb, hoeveel pijn ik heb en of ik op dat moment iets wel of niet op me kan nemen. Iemand heeft me ooit verteld dat meeleven goed is, maar mee lijden geen zin heeft. Wijze woorden die ik me nog regelmatig herinner als er iemand iets overkomt wat me raakt. Het maakt niet uit of het geestelijk of lichamelijk is, vaak zie je geestelijk lijden niet en dat doet ook echt pijn! Een gebroken been is duidelijk zichtbaar en dan snapt iedereen dat je tijdelijk uit de running ben, letterlijk. Geestelijk is er vaak niets te zien, maar innerlijk worden mensen verscheurd, lijden ongelooflijk en proberen uit de problemen te komen, maar staan vaak met hun rug tegen de muur. Het is bijna bizar, dat in onze samenleving het nog steeds “not done” is om je geestelijk lijden te delen…… Ouderen onder ons, noemden dat zo mooi: de vuile was buiten hangen. Als het je niet goed gaat, laat je dat niet merken of je zorgt dat het zo ongemerkt mogelijk opgelost wordt. Maar er met vreemden over praten, dat doen we niet. We mogen overal hulp voor inroepen. Als de auto niet goed loopt, gaan we naar de garage. Al de koelkast stuk is bellen we een servicepunt van de leverancier. Overal is een pasklare oplossing voor. Behalve als de geest van de mens ermee gemoeid is.

Ik heb al eens vaker geschreven over het feit dat ik open sta voor alle mogelijke manieren van “oplossingen”. Of het nu alternatieve zorg is of reguliere. Het maakt mij niet uit, waar een mens beter van kan worden, fysiek, mentaal of misschien wel allebei. Want het één gaat vaak samen met het ander. Een mens die vooruit wil en gewend is om actief te zijn en een fysieke belemmering ervaart, zal daar ook geestelijk een strijd over moeten leveren. Het is niet niks als je beperkt wordt in je doen en laten. Dat heeft overal zijn weerslag op, net als pijn. Jammer dat de reguliere en alternatieve zorg nog niet nader tot elkaar gekomen is, alhoewel dat in Duitsland bijvoorbeeld toch al meer in elkaar over vloeit.

Het is een lange intro, om bij mijn kern van de blog te komen. Maar het onderwerp is ook vrij ongekend, onbekend en daarom vaak onbemind. Maar ik heb de eer om al een paar keer als zijnde ‘experiment’ te hebben gediend bij mijn buurvrouw voor hypnose. Kaasje voor dit baasje. Ik was de eerste keer er zelfs zo op gespitst dat ik bijna niet onder hypnose ging omdat ik te graag wilde :-).

Hypnose

We hebben nu al een paar keer een sessie gedaan. Iedere keer verbaasd het met wat er boven komt drijven of ‘aangeraakt’ wordt. Je mag er in geloven of niet, doch in diverse artikelen blijkt dat zelfs de grootste sceptici overtuigd raken. Maar….je moet wel durven! Want het is voor heel veel  mensen duidelijk heel eng, om in het onderbewuste te spitten of te reizen. Kijk en dat verbaasd mij nou weer, want ik heb al lang geleden geleerd dat je onbewust keuzes maakt en dat het je drive is waar je mee leeft. Je onbewuste is bijzonder bepalend en is al lang gevormd.

Wat is hypnose precies?

Hypnose is niet magisch of iets mystieks. Het is simpelweg een staat van zeer grote concentratie en gerichte aandacht. Het is een staat van bewustzijn waar we van nature al in gaan, maar die we doorgaans niet hypnose noemen. Hoe vaak hebben wij bijvoorbeeld auto gereden en gedacht ‘Oh, ben ik al hier’? We zijn zo in gedachten dat we niet bewust waarnemen wat we onderweg passeren. Je bent dus niet in slaap, maar juist in staat om alles zeer scherp waar te nemen.

Wat gebeurt er precies?

Je filter van het normale bewustzijn (verantwoordelijk voor rationaliseren, analyseren, het korte termijn geheugen en wilskracht) valt even weg. Hierdoor worden alle ingesleten patronen, het redenerend vermogen (ontstaan door o.a. opvoeding en ervaring) omzeild en kunnen er nieuwe aanvaardbare suggesties door het onderbewuste worden opgenomen.

Mijn buurvrouw is nog steeds lerende en krijgt in haar praktijk iedere keer weer andere, nieuwe, bijzondere en fantastische ervaringen te horen en te zien. De psyche van de mens is niet geheel ondoorgrondelijk, maar het is ook niet zomaar iets om daarin te roeren. Dat moet wel bijzonder secuur en integer gebeuren! De begeleiding is cruciaal en het vertrouwen in de hypnotherapeut is erg van waarde. Je geeft namelijk we een stuk van je ziel bloot en dat doe je niet zomaar met iemand. En diegene werkt tenslotte met volwassen mensen en kinderen (en dieren).

Werkt het voor iedereen? Ja, het is een studie en iedereen kan leren om iemand in hypnose te brengen.  Tijdens onze sessies heb ik persoonlijk al wat mogen ervaren van de mogelijkheden die er zijn om in je onderbewuste rond te reizen en te communiceren met jezelf en anderen. Mensen en dieren. Ik wil graag vertellen over die keer, toen we ons Fritsje behandeld hebben via mij. Zij was al jaren aan het tobben met een ‘piepbuikje’ en ik heb jaren lang er een aantal keren in de week uit gemoeten ’s nachts als ze ziek werd. Door een bacterie in haar maag kreeg ze buikpijn en via een onderzoek bij de dierenarts was dat vastgesteld. Ze moest aan de prednisolon/prednoral om haar buik en darmen tot rust te brengen en dat brachten we uiteindelijk terug tot een onderhoudsdosis van 2 halve pilletjes per week. Toch bleef ze regelmatig ziek worden en at dan een dag niet en was echt ziek. Zelfs worst kon haar niet verleiden en dat is uitzonderlijk voor een hondje wat echt honger heeft gehad en dit nog steeds als trauma heeft: de angst dat ze geen eten meer zal vinden/krijgen.

Na de hypnose is zij nooit meer ziek geweest, behalve als zij iets snackt, wat niet goed valt. Maar dat is echt minimaal en de keren dat ik uit bed heb gemoeten om haar in de nacht nog buiten te laten is volgens mij éénmalig….. en het is inmiddels toch al wel ruim een half jaar geleden dat we haar in de sessie hebben betrokken. Een mens kan dan nog beredeneren en bedenken wat er werkt en waarom. Maar een dier is niet te beïnvloeden en kan niets forceren. Maar het heeft wel gewerkt en Jan en ik zijn daar enorm blij mee, vooral voor Fritsie!

Mijn buurvrouw Bettie heeft haar eigen praktijk en heeft meerdere manieren zoals coaching, hypnotherapie en mediation om je bij te staan: www.effactief.nl. Of kijk nog eens naar meer filmpjes die zij op haar Facebook heeft staan: https://www.facebook.com/pages/Hypnose-en-Coaching-Bettie-HellingsEffactief/753355058013545?pnref=story

Misschien heb ik je nieuwsgierig gemaakt, misschien is het een manier om anders tegen uitdagingen aan te kijken of te proberen om je ziek zijn weer in gezond zijn te keren. Maar wat je ook wilt doen, doe het met de overtuiging dat het je beter in je vel laat zitten, je daar brengt waar je wilt zijn of dat het je daar gaat brengen in de toekomst. Je kunt het leven niet altijd sturen in de richting die je wilt, maar het staat je vrij om eens een andere richting in te slaan. Spannend en inspirerend!

 

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Ans schreef:

    Hallo Anita, hoe komt t toch dat juist op n moment van n beetje verdriet, jouw blog voorbij komt….. Dat doet me goed! Je hebt gelijk….. Psychisch wordt niet gezien…. Dan hoeft t geen heel heftig iets te zijn, maar gewoon…. Een beetje verdrietig moment voor mijn kinderen, haalt je eigen verdriet van vroeger weer naar boven. En brengt mijn innerlijke pijntjes even terug. Ik ken t gevoel van….. Besef dat je een stuk overgeslagen hebt.en toch goed terecht gekomen… Of zeker weten dat je t… voorzien hebt.
    Onze psyche is sterk… En ook heel soepel en soms…..idd kunnen we niet alle leed dragen. Dank je wel…xxx

  2. annelies schreef:

    hey meissie. waarom ben jij geen schrijf-STER. alles precies op het goede moment schrijven hoe mensen zich kunnen voelen. knap die speciale antenne van jouw. XXXX

  3. Micha schreef:

    Mooi geschreven en een mooie ervaring. Lijkt me heel gaaf.

  4. myriam schreef:

    Hoi Anita ans verwoordt heel goed wat mijn gevoel hier bij was. Op het juiste moment kom jij voorbij met je geweldige stijl voor schrijven en je kunt het zo dat je het bijna voor je ziet. Liefs myriam

Je reactie is erg welkom!