Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Terug op het honk.

Written By: Anita - apr• 24•15

Het is een kwart eeuw geleden dat ik Schijndel verliet vanuit mijn ouderlijke huis. Ik ben geboren in de Voortstraat op nummer 22 en toen ik een jaar oud was, gingen mijn ouders in de Michiel de Ruijterstraat 24 wonen. Hier groeide ik op met mijn broer Bert en mijn neefs Albert, Arie, Ton en mijn nicht Annemieke en hun ouders Jaan en Toon waren altijd in onze nabijheid. Zij woonden zo’n 500 meter van ons af en we waren veel bij elkaar te vinden. Onze moeders waren zusjes en onze vaders broers. Genetisch lagen we dus dicht bij elkaar.

Vanuit de kleuterschool, waar ik bij juffrouw Mart in de klas zat (de moeder van Bart en schoonmoeder van Marjolein) stroomde ik door naar de lagere school als eerste in een gemengde klas. Vanuit de Mariaschool ging ik naar het Skinle-college, nu beter bekend als het Elde College. Het uitgaansleven was erg leuk in Schijndel en ik mag met recht zeggen dat ik menig aangename uurtjes heb doorgebracht bij “Cup de Graaf”, De Corona, De Crazy Horse, Het Stuupke en het Grifke. De dansvloer werd onveilig gemaakt door de meisjes en de jongens speelden tafelvoetbal. We ontmoeten daar onze andere neefs, nichten en vrienden. Altijd gezellig, altijd leut!

Toen ik 24 was ben ik in Sint-Michielsgestel gaan wonen in een mooi appartement. Helaas werd ik vrij kort daarna ziek en omdat ik maar luchtwegontstekingen bleef houden kreeg ik een stootkuur prednison waardoor ik beter zou moeten worden. Jammer….de natuur had andere plannen met mijn lijf en ik bleek overgevoelig te zijn voor het goedje. Mijn stofwisseling en hormoonhuishouding werden ernstig verstoord en het is nooit meer helemaal goed gekomen. Dat heeft me jaren van mijn leven gekost, maar heeft me ook gevormd en doen beseffen dat niets zomaar voor niets is. En dat je van de ene op de andere dag je “leven” even kwijt kan zijn.

Ik heb mijn appartement nog enige tijd aangehouden, toen ik bij Jan ging wonen omdat we qua leeftijd niet lang hoefden te wachten, maar 3 dagen verkering nou ook niet echt zoveel is dat je de vierde dag je huis gedag zegt ;-). We woonden aan de Spekstraat in Den Dungen, waar Jan een palletbedrijf had. Uiteindelijk verkocht hij het bedrijf aan zijn compagnon en betrokken we een penthouse in Berlicum, midden in het centrum. Prachtige luchten hebben we voorbij zien komen en ik heb de Nederlandse wolken, kleuren en weersomstandigheden leren waarderen door ze van 4 hoog op ons af te zien komen of voorbij te zien trekken. Het appartement gaf ons de vrijheid om te reizen en we hebben met de caravan mooie tochten afgelegd richting Griekenland, maar ook Frankrijk, Polen, Spanje enz. Genoten hebben we en we bleken het goed te kunnen vinden met elkaar, zelfs op een paar vierkante meters.

Als we thuis kwamen gingen we als eerste naar onze paarden. Die stonden op meerdere plaatsen gestald en uiteindelijk besloten we om een boerderij te kopen en onze paardjes aan huis te zetten. We zochten op diverse plaatsen maar nooit was het een match. Toen we in Griekenland op vakantie waren kregen we op vrijdag avond een sms van Jan en Annie. De Braakveldhoeve stond te koop, bijna 2 ha. land en een snoeppie van een huis! Vlak bij onze familie en vrienden en alles waar we van droomden. Dus kochten we het huis, waar we al jaren langs reden en dan tegen elkaar zeiden: “wat zitten die mensen hier toch mooi te wonen”…..

En toen….woonden wij er. Het huis was 250 jaar oud en iedere vezel, steen en hout ademt sfeer. Prachtig is het. Er waren kleine veranderingen nodig en we plaatsten een nieuwe keuken. Buiten gingen we aan de slag met de stal, weiden, en de rijbak. De tuin lag er altijd strak bij en voor mij was het gras maaien een soort van zen-moment. Jan en ik genoten van onze paarden door onder het zadel te rijden of aangespannen. Heerlijke tijden met de menclub,rijles door Wim v.d. Oetelaar, shows met Phaidra, , of lekker op de bonnefooi richting Oirschot met koffie, broodjes en zonnig weer, soms in gezelschap van mijn vader met zijn ponies…. Bijzondere tijden!

En altijd als we thuis kwamen, was ik me bewust van het feit, dat het een lust was om daar te mogen wonen. De energie die er heerst in en rond het huis, was echt bijzonder. Hoe aards kun je het hebben! Het kostte ook veel inspanning om het zo mooi in stand te houden, maar het is en blijft een plek, waar iedereen zich meteen “thuis” voelde. De vogels fluiten, de wind door de bomen, de zonsopkomst…..hoe vaak heb ik geen foto’s gepost om die plaatjes te delen nadat ik door de kleuren gepakt werd.

We zullen die uitzichten missen, de kleuren, de geuren, de geluiden, het kraaien van onze Daan en het tokken van de kippetjes. We gaan ze missen, onze buurtjes waar we altijd zo gezellig mee konden kletsen en lachen. Lekker eten en BBQ houden bij ons, of bij anderen in de tuin. Zo veel plezier hebben we er gehad! Wat hebben we genoten van alles, maar het was ook niet altijd gemakkelijk om de lange uren van werk met de boerderij te combineren. Lange dagen maakten we en zeker Jan bleek een onuitputtelijke energie te hebben. En toch bleef het reizen trekken en droomden we samen van een huisje in Griekenland. Waar we van de warmte wilden genieten en weer eens een boek kunnen lezen. Waar andere kleuren en geuren zijn, maar dat ons ook aanspreekt…..

IMG_1953

En nu, ben ik terug op het honk. Waar ik ruim 25 jaar geleden vertrok om alleen op een appartement te gaan wonen, woon ik nu met mijn Jan en ons Fritsje weer bij mijn vader. Hoe grappig kan het leven zijn. Terwijl ik nog herstel van mijn schouderoperatie en met fysiotherapie al heel ver ben, zijn we al gaan verhuizen en hebben we in een kleine maand ons huis leeg gemaakt om Susanne  en Ruud vrij baan te geven om hun leven in de Braakveldhoeve te beginnen. We waren er allemaal klaar voor om deze stap te maken. Om die veranderingen in ons leven toe te laten en van daaruit te gaan genieten en nieuwe herinneringen te maken.

Het is zo fijn en soepel gegaan en de hulp en ondersteuning naar elkaar toe zal nog wel even duren. We zijn daar dankbaar voor en weten dat er mensen het stokje van ons over genomen hebben die net zoveel hart voor het huis hebben als wij. Die ook de vogels horen en de kleuren en geuren beleven. Genieten van de paarden aan huis en meteen al de veulentjes met hun trotse moeders door de wei zien spelen. Ieder geniet op eigen manier, maar wel fijn dat er al een gedeelde factor is. Langzaam leren we elkaar steeds beter kennen en waarderen we elkaar steeds meer. We sturen foto’s via Whatsappjes en houden elkaar zo op de hoogte over het wel en wee van de vorderingen met inrichten, maar ook over Moortje en de Macho zijn boom. We wensen Susanne en Ruud heel veel geluk en vele genietmomenten toe. We weten wat het huis ze kan bieden en volgens ons zijn ze al op ontdekkingsreis en die wordt alleen nog maar mooier. Iedere ochtend boven de verwarming hangen en luchten kijken. Naar buiten gaan en alles in je opnemen. Hoe mooi de natuur is….. Wat wensen we ze dat toe en wij zijn diegene die weten hoe fijn dat kan zijn!

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Anne-Marie van Rozendaal schreef:

    Lieverds, dit moois kan niemand jullie ooit afnemen, koester de ontzettend mooie, warme en liefdevolle tijd die jullie op de Braakhoeve door hebben mogen brengen, nu bijna opweg naar een nieuw avontuur, tijd voor jullie zelf! I’ts the circle of life and the pad of freedoms! Zal jullie ontzettend missen en met mij nog heel veel vrienden en familie!

  2. annelies schreef:

    hey anita, het blijft geweldig om jouw blogs te lezen, ja we zullen je missen maar je bent niet onbereikbaar. ik wens jullie veel geluk met de zoektocht naar een nieuw avontuur. XXXX

  3. Anita schreef:

    Je neemt en je geeft, allemomenten zijn mooi. Fijn om het mee temogen maaken. Veel succes en plezier met elkaar en nu nog ook met je vader. Ook weer een andere stap voor de tijd die jullie met hem mag meemaken

  4. Jan Slijkerman schreef:

    Wat een prachtige verhalen,dat heb je op een hele mooie manier op papier gezet.
    Zou dat niet kunnen,ben daar toch te nuchter voor.Veel succes met het zoeken naar een nieuwe plek.

Je reactie is erg welkom!