Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Waar zal ik beginnen…..

Written By: Anita - jun• 29•15

Door gebrek aan tijd en internet, worden deze en de volgende blog nu pas geplaatst.

Waar zal ik beginnen met deze blog. De vorige eindigde met het feit dat we nu officieel inwoners zijn van de gemeente Schijndel en dat ik samen met mijn Jan terug ben op het ouderlijke nest. Die blog schreef ik terwijl we al volop voorbereidingen aan het treffen waren voor onze vakantietrip naar Griekenland. We hadden best een enerverende tijd achter de rug en zagen er naar uit, om daar tot rust te komen en ook al eens voorzichtig naar huizen te gaan snuffelen.

De weken voor onze vakantie hadden we een aantal bijzondere feestelijkheden in onze agenda’s staan. Twee gouden bruiloften, mijn oom Marinus die 91 werd op hemelvaart en natuurlijk ook in Nederland al hier en daar informatie inwinnen en rondkijken voor een eigen stekkie. We zijn bijzonder blij dat we bij mijn vader in mogen wonen, maar het is toch de bedoeling dat kinderen ook een keer op eigen benen leren te staan ;-).

Het was nog een strijd tegen de klok om alles netjes af te werken voordat we een maand richting het zuiden zouden rijden. Omdat we al aan zagen komen dat onze werkzaamheden niet afgerond konden worden, besloten we om een dag later aan te rijden. Ook omdat we ons Fritske haar paspoort met inentingen e.d. ergens in de verhuizing kwijt waren geraakt. We hebben ook nog zonder resultaat gezocht op 3 plekken. Gelukkig hadden we nu de tijd en gelegenheid om alles met de dierenartsenpraktijk te regelen. Dat was fijn en gaf meteen meer lucht. Dus reden we zaterdag ochtend heel vroeg aan, met 3 paspoorten en voorzien van alles wat we dachten nodig te hebben onderweg.

De rit verliep voorspoedig en met wat plaspauzes tussendoor, vooral voor Fritsie en mij, kwamen we aan in Oostenrijk, waar we richting Truus en Hannie togen, die we leerden kennen op onze paardenvakanties bij www.ervebruggert.nl. Na jaren is het eindelijk gelukt om hun prachtige huis in Oostenrijk te bezoeken! Net over de Duitse grens ligt hun paradijs op een plek waar je je meteen thuis voelt. Dat overkwam ons ook en grappig genoeg zei ik 15 jaar geleden al eens tegen Jan, als we door Oostenrijk reden:”Wat is dit een mooi en schoon land, ik zou hier ook best op zo’n berg kunnen wonen met een goed gevulde bibliotheek voor in de winter”.

De uitzichten die we hebben gezien, waren zo geweldig mooi!! We hebben in de (helaas) korte tijd dat we er waren leuke tripjes gemaakt en ik mag met recht zeggen, dat we daar de lekkerste biefstuk ooit hebben gegeten! Toen we op een middag thuiskwamen zag Hannie dat er een bijenvolk van hem in de boom hing. Hoogstwaarschijnlijk omdat er een nieuwe koningin was uitgevlogen die ook weer haar eigen werkvolk meeneemt. Een nieuw bijenvolk is geboren….maar hoe houd je die bij je?? We waren getuige van een bijzonder fenomeen. Hannie heeft het bijenvolk in een kast “geklopt” en ik heb deze video opgenomen en gelijk op Facebook geplaatst. Het is geen ongevaarlijke klus en de bijen zoemen totdat ze weten dat als de koningin in de kast zit, zij een nieuw (t)huis hebben en gaan dan weer volop zorg dragen voor hare koninklijke hoogheid.

Werk... Visvijver1 Visvijver Straatje Prachtige bergen Mooie muurschilderingen Kunst! HET PLEIN Hannie in imkerkleding Gerookt spek... FONTEIN Doorkijkje De lekkerste biefstuk ooit..... De imker Bijenzwerm Bijenvolk in aanmaak

 

Het landschap is groen in vele tinten door bomen en gras en alpenweiden, blauwe luchten, witte wolken en wij hadden echt heerlijk warm weer in die dagen. Heerlijk genoten ook van de uitstekende Oostenrijkse wijnen en de Grüne Veltliner was Topfavoriet. De buurman kon een goed glas wijn ook wel waarderen en zo leerden we weer eens een totaal andere cultuur met ins en outs kennen. Superleuk en erg gezellig! Zeker met dat heerlijke zonnetje op onze witte huidjes. Die zon blijken we naderhand meegenomen te hebben naar Griekenland, want het is bar gaan regenen daar. Het regende al toen we bij Truus en Hannie vertrokken maar hoe verder we richting Italië reden, hoe strakker de lucht weer blauw werd en goed en wel de grens over ging de temperatuur omhoog en werd het 28 graden tot we in Ancona aankwamen. Dat bevordert de vakantiestemming nog meer.

We checkten in bij het Ego Hotel in Ancona. Dat had ik via een website geboekt: www.dogsincluded.nl. Speciaal voor mensen die hun hond mee willen nemen op vakantie, een vakantiehuis willen boeken of op doorreis zijn met hun huisdier. Fritsie werd verwelkomd en wij mochten bij haar op de kamer slapen, zo leek het wel hahaha. Terwijl ze daar de trap op klauterde, vliegt er al een goed uitziende Italiaan op haar af en begint ‘ohhh ciao bella’ tegen haar te gillen. Nou is ons meiske al een paar jaar zowat stokdoof, maar de knuffels liet ze zich wel gevallen. Ik stond hoopvol naast het riempje dat Jan vast hield, maar helaas…..hij viel echt op oudere vrouwen, denk ik  :-). Afijn, geweldig hotel verder! Fritsje mocht mee in het restaurant en op haar dekentje gelegen, laat ze zich alles welgevallen, zolang ze maar wat te snaaien krijgt, water te drinken heeft en op tijd haar rondje mag snuffelen. Voorbeeldhond, nog steeds!

De volgende dag gaan we in de heuvels van Ancona met haar wandelen en laten haar lekker haar ding doen, want om 12.00 uur moeten we inchecken bij Minoan Lines om vanuit Ancona naar Igoumenitsa te varen. Bij de check-inn krijg ik te horen dat er een security onderzoek is op de boot en we een vertraging krijgen en om 20.00 uur af zullen varen. Slik, dat is jammer van de tijd. Maar ik snap dat veiligheid voorop staat in alle gevallen en niemand is het ongeluk van de ANEK-boot al vergeten, dus ben je blij dat er (beter) op gecontroleerd wordt.

We wandelen nog wat rond met Fritsie, dutten met z’n drieën heerlijk weg, terwijl we onder de schaduw van de brug een koel windje door de auto voelen gaan. De Duitsers die naast ons dutten, hebben ook een hondje bij en we houden elkaar op de hoogte van de ontwikkelingen. Om een uur of drie tikt hij op ons raampje en verteld dat er reuring is in de haven en hij die kant op wil rijden, om te kijken of we al aan boord kunnen. Wij besluiten met hen mee te rijden en sluiten in de bedoelde rij aan en wachten in het zonnetje af. Hooguit een half uur daarna beginnen de fluitjes van de medewerkers van Minoan volop te snerpen en jawel, we mogen aan boord. Altijd hectisch en ze zetten de auto’s, caravans, campers en vrachtwagens vaak millimeters kort bij elkaar. Plaats is geld.

We verzamelen onze spullen voor een nachtje varen en installeren ons in de cabine. Fritsie eet wat brokjes en vlees, wij gaan naar het restaurant en eten onze eerste tzatziki, Griekse boerensalade en drinken er natuurlijk een Griekse wijn bij. Terwijl de kapitein en zijn bemanning verder voor ons zorgt, gaan wij na een laatste wandeling met onze Fritsie naar bed en leveren ons over aan Klaas Vaak. Greece here we come!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Je reactie is erg welkom!