Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Time is like the wind……

Written By: Anita - mrt• 27•16

 

Ik weet al bijna niet meer hoe het moet: een blog schrijven. Er is sinds mijn laatste blog zoveel gebeurd, dat ik dat ook niet in één blog kan opschrijven en niemand zit volgens mij op onze uitgebreide meer dan half jaarlijkse belevenissen te wachten. Want we hebben in een soort van rollercoaster gezeten met ons huis, Jan zijn nieuwe zus Cisca die in ons leven kwam, geheel onverwacht en de andere prioriteit die zich aandiende, was mijn vader die na zijn hersenbloeding op 20 oktober, vanuit het ziekenhuis in een revalidatiecentrum terechtkwam. Van daaruit hebben we een permanent tehuis voor hem gezocht, omdat vrij snel duidelijk werd dat hij niet meer zelfstandig zou kunnen wonen in zijn eigen huis, ons ouderlijke (t)huis. op 6 maart is hij verhuisd naar de Herbergier in Boxtel, een nieuw project met een concept wat mijn broer en zijn vrouw, maar ook Jan en mij bijzonder aansprak. Persoonlijk, warm, verzorging gericht op de gasten en vooral proberen om mensen mee naar buiten te nemen en dingen te laten doen of beleven die zij fijn en leuk vinden.

Op 12 maart hebben we de sleutel van ‘ ons thuis ‘ ingeleverd en dan is er in één keer een zorg (lees adres) minder. Iedereen is zoveel mogelijk via WhatsApp of Facebook/Messenger op de hoogte gebracht en de rest heeft een verhuisberichtje ontvangen. En dan is het allerbelangrijkste punt daar: krijgt ons pap “ d’n aard “?

Je kunt nog zoveel hopen dat iemand ziet, wat jij voor ogen hebt gehad, maar zijn/haar gevoel kun je niet forceren en dat hoeft ook niet. Maar opeens moeten wij als kinderen wel beslissen over het welzijn van je ouder. Dat is de omgekeerde wereld en niet fijn, omdat je als kind gewend bent dat je ouders voor jou zorgen.

Maar die tijd is voorbij……voorgoed….. Mijn vader, die altijd zo zelfstandig en behulpzaam is geweest, heeft nu zelf 24-uurs zorg nodig. Maar door zijn kracht en optimisme is het hem wel gelukt weer te gaan lopen, zijn linkerhand weer te kunnen gebruiken en zijn optimisme en humor heeft hij in ieder geval zeker behouden. Maar zijn ziekte heeft ook met zich meegebracht dat hij zijn oriëntatie van tijd en plaats af en toe kwijt is. Dat maakt hem angstig en dan is hij in paniek. Heel begrijpelijk, want dat zouden we allemaal zijn als we niet weten waar we zijn, maar dan ook zeker niet weten waar we naartoe moeten…..

Bij de Herbergier is hij binnen no-time de populaire gast, evenals in het Revalidatiecentrum Laverhof St. Barbara, waar alle verzorgende dames en een enkele heer graag met hem te doen hebben. Hij is en blijft recht door zee en eerlijk, maar heeft het vaak ook moeilijk met alle veranderingen die zich aandienen in zijn leven, en waar hij zeker niet op zat te wachten. Hij had graag nog even zorgeloos met Mien door het leven gegaan, samen van elkaar genietend op hun eigen wijze en met elkaar in gezelschap de dagen en avonden slijtend.

Hij werkte nog iedere dag op zijn landje, bij Paulus die bij hem zijn pensioen doorbracht. “Moppie” werd Paulus liefdevol genoemd door mijn vader en hij was beretrots op zijn paard, kippetjes en zijn landgoed, wat er weer zo prachtig bij lag. Je kon zien dat hij weer goed in zijn vel zat, totdat het noodlot toesloeg en hem voorgoed uit zijn vertrouwde wereld haalde.

En dan zit hij daar….. We hebben met man en macht gewerkt om hem toch zijn vertrouwde omgeving terug te geven en bij de Herbergier een kamer voor hem in kunnen richten met zijn eigen spullen, foto’s, meubels, plantjes en dat in een omgeving waar hij de gehele dag wordt gestimuleerd om dingen mee te doen maar ook zijn rustmomenten te pakken. We hopen allemaal zo dat hij die rust ook kan vinden, want hij geeft zelf zo mooi op z’n plat Brabants aan dat het lichamelijk allemaal wel gaat maar het in “ zunne tebbes” een rommeltje is waar hij niet veel mee kan. En toch heeft hij ook zijn bijzondere heldere momenten, waarin hij ‘als van ouds is’ en je heerlijk van zijn humor geniet en een prachtig en diepgaand gesprek met hem aan kunt gaan. Hij is  emotioneler geworden, maar dat ben ik volgens mij ook :-). Echt een kind van mijn vader, zullen we maar zeggen…..

Jan en ik hebben na onze verhuizing bij mijn vader ingewoond en waren op zoek naar een huis. Na het overlijden van Jan zijn moeder, viel dat huis in onze schoot en zijn we begonnen met verbouwen, met enorme inzet van iedereen die daaraan mee gewerkt heeft om het klaar te krijgen voor kerst. En op 24 december zaten we erin! Gashaardje aan en airco mee laten verwarmen, want de vloerverwarming mocht nog niet aan. Frits op het prinsessenkussen ervoor en Macho als wakend oog erboven. Allemaal thuis!

De ticket die we al geboekt hadden voor onze vakantie naar Griekenland om op 30 oktober te vertrekken, hadden we al verzet naar 25 februari 2016. Toen kreeg mijn vader de sleutel op de 23e dus hebben we onze ticket nog maar een keer verzet. Zoals we eigenlijk op 13 maart terug zouden keren naar Holland, vertrokken we deze keer naar Griekenland. Bijzonder spannend voor mijn vader, maar ook voor mij. Want na al die zorg, moesten we elkaar in één keer loslaten…… Maar zoals mijn vader dan met tranen in zijn ogen zegt, maar ook met de nodige humor: Daar moeten we dan allebei maar doorheen, toch??? Kanjer!

En hier zit ik dan. In het Bristol Hotel in Thessaloniki, alweer een paar dagen voor we weer huiswaarts keren. Het was moeilijk om te gaan, maar ook fijn om even niet te hoeven zorgen. We werden ontvangen in een warm bad van vriendschap, want iedereen wist waarom we onze ticket 3 keer hebben verzet. Iedereen leeft mee en ik heb af en toe ook nog wel een traantje geplengd, omdat het ook voor mijn best heftig is om geliefden achter te laten, zowel ons pap, als ons Fritske en de paardjes. Maar alles en iedereen werd perfect verzorgd en ik leer hier weer uit dat de wereld ook doordraait, zonder dat ik er ben. Dank jullie wel allemaal! <3.

 

Het is een vruchtbare reis geweest, misschien niet qua uitrusten, maar wel ons vizier weer open zetten naar de toekomst. Een toekomst die toch gericht is op vaker naar ons geliefde Griekenland, maar ook thuis in Nederland, waar een mooi huis op ons wacht en we wat meer tijd gaan vrijmaken voor de paarden, genieten en heen en weer reizen. Dinsdagmiddag landen we op Schiphol en zorgen we dat we de 4 puppies die we begeleiden in onze vlucht veilig in goede handen komen. Eindelijk kunnen we onze belofte voor de Lefkas Dog Rescue waarmaken en die kleintjes naar hun nieuwe thuis laten reizen. Maar als ik daarna thuis kom gaan we eerst ons Fritsje mee ophalen, samen met haar naar Opi (Jeanne heeft dat ook al gedaan tijdens onze vakantie 🙂 ) en dan mijn vader ongelooflijk knuffelen. Want, zo zegt hij door de telefoon: Het is toch anders as gij d’r nie bent. Luf Joe Daddio!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Anne-Marie van Rozendaal schreef:

    Opnieuw door tranen peroreer Anita! Dikke kus!

  2. Lieke schreef:

    Wa ku de gij toch mooi skrijve, tranen met tuiten ??

Je reactie is erg welkom!