Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Waarom is het voor veel mensen gemakkelijker om veel van een ander te houden en niet van jezelf?

Written By: Anita - mrt• 06•17

Waarom is het voor veel mensen gemakkelijker om veel van een ander te houden en niet van jezelf?

Het afgelopen jaar is voor mij er één geweest, waarin een aantal levenslessen zich toespitste op ons familieleven. Mijn vader is anderhalf jaar geleden getroffen door een hersenbloeding en heeft daar een hersenbeschadiging aan over gehouden. Daardoor is hij via het ziekenhuis en revalidatietraject in De Herbergier gekomen, om daar onder goede begeleiding en zorg verder te kunnen leven.

Die afgelopen tijd heeft mijn broer met zijn gezin en Jan en mij doen veranderen van kinderen tot zorgende kinderen en ik noem het wel eens “moederen” over mijn vader.

De ‘zorgstand’ waar ik in heb gestaan is er een van proberen om het beste uit de zorg en omgeving te halen wat voor mijn vader goed zou zijn. Daarbij kregen Jan en ik ook nog ‘zorgen’ om zijn gezondheid en die namen ook de nodige tijd en stress in beslag. Maar zoals we zijn, gaan we altijd alles positief aan en hopen dat iedereen uiteindelijk blij uit de strijd komt en wij tevreden kunnen zijn over het resultaat.

Maar is dat wel aan ons? En mijn cruciale vraag op exact dit moment is: is dat wel aan mij? Ben ik capabel om te beslissen wat goed is voor de ander? Ben ik wel bij machte om alles “goed’ te regelen. Mag ik dat eigenlijk wel? Kan ik dat eigenlijk wel? En vooral…..wat doet dat dan voor mij?

Naar aanleiding van een aantal recente gebeurtenissen ben ik daar enorm mee geplaagd, vooral in mijn hoofd. Nou is stress sowieso niet zo’n geweldige drijfveer, maar het is wel een hormoon die je doet overleven: vechten, vlucht, bevriezen. Zo gebeurt het in de dierenwereld nog steeds, alleen de mens heeft geleerd om zich letterlijk en figuurlijk te bedenken. Nou, en denken heb ik tot een kunst verheven, alleen vind ik mijn eigen creaties niet altijd mooi.

Waarom lig ik vanmorgen dus in mijn bed te bedenken wat ik denk dat goed is? Omdat ik er geen reet van snap(te). Want wat je als mens ook doet, er is altijd wel iemand die daar iets van vindt en een oordeel over velt. En waarom is het dan zooooo moeilijk, om gewoon te gaan doen wat je zelf wil? Omdat je bang bent voor het oordeel van die ander? Nee, voor mij is het omdat ik dan bang ben dat ik diegene, waar ik van houd, pijn doe. Omdat ik ‘denk’ dat dat beter is….

En daar ga ik weer, die zelfde cirkel gaat weer draaien. En laat ik deze gedachten-gang los op alles wat ik doe, wat heb ik dan nog te bieden? Want zelfs goed zorgen voor mijn vader, is eigenlijk iets doen, wat een ander misschien helemaal niet gelukkig maakt!

Als een weerlicht schoot het vanmorgen binnen en ik ben er zelf helemaal ondersteboven van…..Houd op met zorgen! Houd op met te denken dat je weet wat goed is! Houd op met je overal mee te bemoeien en ga in Godsnaam je eigen leven leiden! Leef! Ga zelf doen wat je leuk vind en laat anderen dat ook doen. Houd van de mensen om je heen met hart en ziel, maar laat ze hun eigen keuzes maken en bemoei je niet met wat je ‘denkt’ dat ze moeten doen.

img_0592.jpg

Maar de valkuil is dat ik meer van die andere mensen houdt, dan van mezelf…. En dat gaat de grootste uitdaging worden van mijn hele leven. Want het is tijd om ook eens goed voor mezelf te gaan zorgen. En lees nou niet dat ik van alles te kort kom, want dat is zeker niet het geval! Ik ben gezegend met een schat van een man, die samen met mij levenslessen oppakt, met vallen en opstaan.

Ik ben gezegend met een vader die altijd voor ons gezin en voor mij heeft gezorgd en me mede gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Ik ben gezegend met geweldige dieren die onvoorwaardelijk van me (hebben) (ge)houden en waar ik nog altijd zo van kan genieten. Ik ben gezegend met oude en nieuwe vrienden die op mijn pad komen en een aanvulling zijn in mijn leven. Ik zie mensen om me heen leven waar ik enorm respect voor heb en waardeer. Ik leef mee met mensen die lijden, maar kan hun lijden niet verzachten.

Ik zie mensen winnen en verliezen, maar ook dat is goed. Want wat ik vandaag geleerd heb, is dat verliezen ook winnen is!! IK BEN GEEN KIND MEER. Ik ben verantwoordelijk voor alles wat ik zelf doe en als ik niet gelukkig ben, dan ligt dat aan mezelf en moet IK veranderen. Als ik moe ben, moet ik zorgen dat ik aan rust toe kom, Als ik iets wil, dan moet ik handelen. En als ik iets niet wil, moet ik het niet doen. En niet om die ander pijn te doen, maar “gewoon” omdat ik het niet wil. Niet vanuit mijn hart en niet van uit mijn ziel. En is dat verkeerd??

Weet je, vanaf vandaag ga ik me dat niet meer ‘bedenken’, maar het vanuit mijn hart en ziel doen. En mocht er iemand zijn die mijn keuze niet begrijpt, dan is dat jammer, maar het is en blijft mijn keuze. En het fijne van alles is, dat ik mezelf goed genoeg ken, dat als ik uiteindelijk me niet prettig voel bij die keuze, ik diegene ben, die mijn keuze bij mag/kan stellen. Ik ben verantwoordelijk van mijn eigen doen en laten en houd zelf patronen in stand. Maar mag die patronen ook loslaten als die niet goed voor me blijken te zijn. Fijn toch?

Heel stoer geschreven, vind ik zelf, alleen moet ik het nu nog gaan doen…..

 

Wens me maar veel succes en bij voorbaat dank daarvoor XXX

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. karin schreef:

    Lieve Jan en Anita.
    ik denk aan jullie spreek jullie niet vaak maar als we elkaar dan tegen komen dan voelt het heel fijn en goed.
    En dan die warme knuffel van jou Anita.
    Jullie zijn kanjers.
    Jullie komen er wel.
    Heel veel liefs Alan Karin Djurre en Tiemo.
    xxxxx

  2. Ans van Katwijk schreef:

    Hallo Anita, ik begrijp precies wat je bedoelt en zou hetzelfde geschreven kunnen hebben…. En ook de uitkomst is hetzelfde. Maar ook ik probeer nu, even…soms….misschien, wat meer te denken, het is goed zoals het gaat en is! Maar soms, zegt dan een stemmetje van binnen…. Zou je toch….
    En, na een paar vervelende reacties op iets, denk ik, het gaat lukken! We kunnen niet iedereen helpen, hoe graag we dat ook doen…. Maar de warmte uitstralen en de wil om het te doen, geeft veel mensen om jou en ons heen, steun! En daar, mag ook jij heel trots op zijn!!!! Xxx??

Je reactie is erg welkom!