Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Pagina 3, 4….en…..5……

Written By: Anita - mrt• 08•17

Pagina 3, 4 en….5……..

 

Mijn vorige blog was er één van inzichten en openbaringen. Als een weerlicht flitste alles door me heen en werd ik overvallen door een bijna spirituele ervaring die ik fysiek ervaarde door een enorme trilling in mijn lijf. Ik ben daarop uit mijn bed gestapt, naar kantoor gelopen en gaan typen en zo is mijn blog in krap een half uurtje in elkaar gesmeed.

 

Nu zit ik 2 dagen later om 05.00 uur met een beker warme melk en daarin een lepel overheerlijke Ooostenrijkse honing omdat ik weer aan het denken ben geslagen, nadat ik wakker werd. En aangezien ik inmiddels weet dat die creaties mij niet verder helpen, ben ik uit bed gegaan, heb de open haard aan gemaakt en laat ik mijn gedachten en gevoelens mijn Mac instromen.

 

Ik ben afgelopen maandag namelijk naar de huisarts geweest, omdat ik een oorontsteking heb aan mijn ‘slechte’ oor, het oor dat al sinds bijna 25 jaar onrustig is en ontstekingen veroorzaakt. ik kom in aanmerking voor een nieuw trommelvlies, maar de garantie dat ik na 6 weken totaal niets doen van mijn klachten af ben, kan de KNO arts niet garanderen. Ook mijn gehoor zal er waarschijnlijk niet beter op worden dus is de oogst voor mij te klein om die ingreep te laten doen.

Maar waarom is mijn oor zo onrustig? Al heel lang had ik ernstige oorpijnen en door een middenoorontsteking die door mijn trommelvlies heen klapte, is dat kapot gegaan en altijd latent blijven ontsteken, met regelmatig opvlammende momenten.

 

In de alternatieve geneeswijze weet ik dat er dan gezegd zou worden: luister dan naar wat je eigen lichaam je aangeeft en luister naar jezelf……….

Uhm…..ja, daar heb je het weer. Want zoals ik heel goed weet wat ik ervaar en voel en heel goed kan benoemen wat dat is, presteer ik het tegelijkertijd om te ‘bedenken’ wat ik daar wel en niet mee wil. En zoals ieder mens verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen gezondheid, ben ik dat natuurlijk ook. Niets menselijks is mij vreemd.

 

En als ik dan goed luister naar mijn lichaam, dan verteld het mij, dat ik doordender. Dan verteld mijn lichaam dat ik niet goed voor mezelf zorg en geeft mij regelmatig pijn- en vermoeidheidsklachten die ik stelselmatig negeer, omdat ik daar geen tijd en/of geen zin in heb. Want het komt niet uit of past niet in mijn schema. En als de klachten zo erg zijn dat ik eigenlijk niet meer door kan (moet) gaan dan stond ik mezelf een half uurtje op de bank liggen toe. Mooi opgelost toch? Ik had naar mijn lichaam geluisterd en vervolgens vond ik dat mijn lichaam dan ook op moest houden met zeuren.

 

Zo werkt het dus blijkbaar niet! Ik heb mijn lichaam en geest zo ver uitgeput dat ik sinds maandag me officieel overspannen mag noemen. Zo, die is eruit…… Alles wat ik ooit geleerd heb, om maar niet aan zwakte, ziekte of andere ongemakken toe te geven, heeft me uiteindelijk genekt. En nu moet ik toegeven dat het me ondanks een strijd van vele tientallen jaren niet gelukt is om mijn lichaam en geest te overwinnen met mijn denkwijze.

 

En hoe voelt dat nou???? Nou, verbazingwekkend goed eigenlijk. Want eindelijk heb ik toegegeven aan mijn ‘zwakte’ door niets meer te onderdrukken, waarvan ik altijd heb gedacht dat het mijn kracht en sterkte was. Na mijn gesprek met de huisarts, die ik mijn vers geproduceerde blog had laten lezen, kreeg ik van hem de opdracht om pagina 3 en 4 te gaan schrijven. Zoals jullie al begrijpen, zit je die dus nu te lezen.

 

Wat behelst mijn opdracht? Hij constateerde dat ik perfect doorhad wat er in mijn leven gebeurt en hij kent mij en een gedeelte van mijn familie, dus kent ook de roots waarvan ik afstam.

Maar wat hij miste in mijn blog, waren de oplossingen die ik had, om te gaan doen wat ik eigenlijk wilde. Tjeetje, heb je net een gouden ei gelegd, met een diamanten randje en dan vraagt iemand om er gelijk nog één te produceren, maar dan in een andere samenstelling…… Maar ik snapte precies wat hij bedoeld, want daar sloot ik pagina 2 ook mee af: stoer geschreven, maar nu ook nog gaan doen…..

En zijn was terecht: “ En hoe denk je dit te gaan doen en uit te voeren”? Een zeer terechte vraag van hem uit en ik kon hem daar geen antwoord op geven, omdat ik nog in de flow van mijn inzicht zat. Dat vond ik al heel wat, maar inderdaad moest er nog meer gebeuren.

 

Samen waren we het er wel mee eens, dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Het heeft totaal geen zin, en ik heb er ook geen zin in om iemand te worden, waar ik zelf niet meer in geloof. Zorgen zit in mijn genen en mijn bloed, maar het mag ook een tandje minder ( of soms een heel gebit 🙂 ). Wat wil ik en hoe wil ik dat gaan bewerkstelligen? Dat was de gerede vraag en hij gaf me het advies om het ijzer te smeden als het heet is. “Je zit nu in dit gevoel en ga vandaar uit werken”, zei hij. En hier zit ik dan om mijn wensenlijstje te maken. Want na een dag bijgetankt te hebben en letterlijk even de warboel de boel te laten weet ik al heel lang wat ik eigenlijk wil, maar heb er niet (voldoende) aan toe gegeven.

Foodie

–           Samen genieten in het land waar ik me zo thuis voel, dus een toekomst creëren in Griekenland voor Jan en mij.

–           Ietsje simpeler uit te voeren: gewoon een boek lezen, ondanks dat er stof en was ligt en ik alles eerst opgeruimd heb, voordat dat ‘mag’.

Want dan blijkt in de praktijk, dat ik nooit aan een boek toekom, behalve op vakantie.

–           Af en toe niks doen…… Lijkt heel gemakkelijk, maar mijn insteek is dan dat ik daar geen schuldgevoel over moet krijgen of me ga bedenken dat ik eigenlijk nog zo veel te doen heb.

–           Nog bewuster met mijn lichaam omgaan, het lijf wat al zo veel jaren aangeeft dat het eigenlijk niet in dit tempo mee kan, maar waar ik niet naar luisterde.

Dat lichaam weer gaan voeden met gezonde voeding, maar ook lekkere dingen. Het maakt niet uit wat ik bewust in mijn lichaam stop, als ik er maar van geniet en het zo goed mogelijk ga onderhouden.

Ik hoop dat dit lichaam me nog veel jaren wil ‘ bedienen’ zodat Jan en ik nog fijne dingen samen kunnen doen: wandelen, paardrijden, fietsen.

–           Mijn geest voeden met goede voeding! Geen gepieker, geen bedenkingen van allerlei aard, maar weer eens wat cursussen en/of workshops volgen die je aanvullen in je leven.

Die openbaringen geven en patronen helder maken. Die je bewust maken van de wereld waarin je leeft en hoe daar mee om te gaan, op diverse manieren.

Ik wil niet star zijn, maar flexibel en af en toe met redelijk gelijkgestemde zielen daar lekker zweverig over wauwelen. Kan het mij wat schelen!

–           Af en toe een aantal dagen of misschien wel een week gaan sapkuren, in retraite, yoga of mindfullnes gaan doen.

Op een bijzonder bewuste manier dingen beleven en daar rijker van worden in lichaam en geest.

–           Nee zeggen, als iets echt te veel wordt. Een drukke agenda, te veel dingen tegelijkertijd proberen te doen en duidelijk aanvoelen dat het eigenlijk niet meer kan en toch door blijven gaan.

Dus eigenlijk duidelijker mijn grenzen stellen en aangeven dat bij mij een grens is bereikt en ik niet verder kan of dat iemand anders te ver over mijn grens heen komt en ik daar niet happy mee ben.

–           Dierbare vriendschappen en familiebanden onderhouden, maar wel met een insteek dat als ik te moe ben of ik me niet goed voel, dat ik “nu even niet” ga zeggen.

Of misschien wel “Nee, dat wil ik niet (meer)”. En dan weer vanuit het feit dat ik hen, waar ik vaak zoveel om geef, geen pijn wil doen, maar wel voor mezelf moet zorgen op dat moment.

 

Waar bovenstaande in resulteert, nu ik het zo opschrijf, is dat ik mijn resterende kostbare tijd en energie wil steken in mensen, dieren, ervaringen en belevingen die ik de moeite waard vind. Positieve energie ga ik voeden, negatieve energie ga ik bewust afscheid van nemen. Dat geeft wrijving en onrust, waar ik niet meer op zit te wachten. Vind ik dat ik daar over moet communiceren dan zal ik het gesprek aangaan, en als ik het wel best vind zo, dan laat ik het voor wat het is.

 

Zo! Als ik niet oplet wordt zelfs pagina 5 geboren….. Weet niet of daar iemand op zit te wachten, maar mijn insteek is gelukt en dokter, ik heb mijn ‘huiswerk’ klaar. Dit is mijn ‘to-do lijstje’ en daar kan ik voorlopig wel mee vooruit. Met vallen en opstaan, met beurse plekken en warme knuffels. Met geluksmomenten en met pijn. Het mag er allemaal zijn.

Er zijn een aantal spreuken die ik regelmatig gebruik, maar deze is mijn favoriete omdat ik altijd weer ervaar dat er ergens goed voor mij gezorgd word en ik altijd beter uit de “ strijd” kom:

Het kan nooit zo verkeerd zijn, of het is ergens goed voor!

 

Dus hartelijk dank aan iedereen om mij heen die me tot dit punt hebben gebracht, zowel positief als negatief. Want zonder jullie en alles wat ik daar zelf over bedacht of ervaren heb, had ik nooit op dit keerpunt in mijn leven gekomen. De kruising waar ik opsta ervaar ik als bijzonder positief omdat het nu aan mij is welke weg/wegen ik wil bewandelen. En dat meen ik van uit mijn hart en ziel! DANK

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Ans van Katwijk schreef:

    Anita, ga jouw pad, zoals je het ingeslagen bent, dan zie je de zon voor je én voel je de warmte van alle onzichtbare zonnetjes achter je, je doet het goed!!!

  2. yvonne schreef:

    Jee,wat ben je een bijzondere sterke mooie vrouw. Super mooi van binnen en van buiten.
    Mijn zoon zei de eerste keer toen hij jou zag, mam die mevrouw is een engel…ja je bent een oude ziel, een engel, een engel in ons leven, die het licht laat schijnen over mensen die je verdienen, die je koesteren en van je houden.

  3. Monique van der heijden schreef:

    Wow wat een blog deze keer Anita . Knap dat je dit zo op schrijft! En iedereen maar denken : jij?? Altijd gezellig en lachen! Ja dat klopt he ? Maar wij lachen onze shit weg! Hoeft niemand te weten! Er zitten veel herkenbare punten in voor mij in jouw to do list. Voor mij al weer een hele tijd geleden! Ik kan je wel zeggen dat het mij enorm heeft geholpen om dit te vertellen aan fam en vrienden. Ze begrijpen je dan beter ! Het nee kunnen zeggen vond ik het moeilijkste maar voelde me daarna veel beter. Zomaar gaan zitten en tijd voor je zelf te nemen is ook zo’n ding! Maar al met al heeft het wel gewerkt wat natuurlijk belangrijk is!

    Voor jouw ook en idd luister naar je lichaam en neem er de tijd voor. Ook voor jou gaat de zon weer schijnen! Heel veel succes met je “huiswerk? “. Een hele dikke knuffel van mij ???

Je reactie is erg welkom!