Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Verwerken.

Written By: Anita - jul• 27•17

Volgens de Van Dale is de volgende betekenis van kracht:

Betekenis ‘ verwerken ‘

Je hebt gezocht op het woord: verwerken.
ver·wer·ken (verwerkte, heeft verwerkt)

1 werkend gebruiken of verbruiken: gegevens verwerken; de leerstof goed verwerken goed in zich opnemen

2 maken tot: vlees tot worst verwerken

3 geleidelijk te boven komen: zijn verdriet verwerken

 

Na een lange periode van stilte hier op mijn blog, is het alles behalve stil geweest in mijn belevenissen en is ons leven continue een rollercoaster geweest. Zoals de meeste volgers van mijn blog kunnen lezen, is het de afgelopen jaren vooral de zorg voor onze vader geweest die Jan, mij maar ook mijn broer en zijn gezin heeft bezig gehouden. Zijn gezondheidstoestand is de afgelopen jaren enorm wisselend geweest en we hadden amper de ziekenhuis opnames en revalidatietrajecten achter de rug of er diende zich een complicatie aan, waar we vervolgens weer mee moesten dealen. Het ergste is dat mijn vader zelf door zijn hersenbloeding geen besef heeft van tijd en plaats en het daarom heel moeilijk vindt om zijn plekje te vinden in dit grote geheel van verzorging en behandelingen.  Dan zijn de regelmatige verhuizingen eigenlijk niet wenselijk, maar wel noodzakelijk.

Mensen/geliefde personen zijn vastigheden voor hem en hij herkent dan ook eigenlijk wel iedereen redelijk snel en vindt het ronduit heerlijk als hij bezoek krijgt en men met hem wandelt, koffie drinkt of een praatje maakt. Overprikkeling is wel een ding, maar het is nagenoeg niet in te schatten, wanneer zijn ‘grens’ bereikt is. Maar door vermoeidheid kruipt hij wel meer in zijn ‘cocon’ en neemt dan geen deel meer aan het gesprek en glijdt er wel veel langs hem heen. Dat is voor ons altijd het sein en het moment om hem dan rust te gunnen. Maar makkelijk doorzien is dat niet……

Wat ook een hoofdrol speelde natuurlijk was de prostaatkanker van Jan en de keuze om aan een nieuw project in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen deel te nemen aan de Tulsa Pro behandeling gaf ons enerzijds een hoopvolle kans op behandeling met minder negatieve bijwerkingen zoals impotentie en incontinentie. De tegenhanger was dat er wel op experimentele basis goede resultaten zijn behaald in het buitenland (Canada, U.S.A., Duitsland) maar je nog steeds in een starters fase zit. Wil je dat dan wel??

Jan wist dat eigenlijk gevoelsmatig al heel snel maar protocol vereist een periode van bezinning en die kregen we langer dan verwacht, omdat zijn eerste ingreep niet doorging i.v.m. luchtwegproblemen en de anesthesioloog besloot op de OK nog de behandeling af te blazen in december 2016. Daardoor werd Jan gelijk bij Deckerswald in Nijmegen onder behandeling gesteld en onderzoeken blijken aan te geven dat hij een chronische luchtwegontsteking heeft die bij griep of verkoudheid extra aandacht verdiend.

De controle in begin mei 2017  is onderdeel van zijn ‘overeenkomst’ met het Radboud team die de Tulsa Pro behandelingen begeleidt en uitvoerde, onder supervisie van de specialisten uit Canada. Jan’s uitslag en scan wezen uit dat zijn prostaat aanzienlijk verkleind is en de kankercellen nagenoeg zijn verdwenen. PSA waarde 0.26. Super dus!!!! Hij heeft een halve week een buikkatheter in gehad en na een kleine week de katheter al niet meer nodig, omdat hij geen incontinentieproblemen had. Zowel wij als het medische team zijn meer dan blij met dit resultaat en dat geeft een mens weer ruimte.

Terwijl we in afwachting waren van Jan zijn uitslagen dook ik zelf na onze vakantie in april in het ziekenhuis met een verharding in mijn borst die daar van origine niet hoort. Onderzoeken via echografie, mammografie en biopten wezen uit dat het uiteindelijk om een goedaardig gezwel gaat, maar de blijheid van Jan zijn uitslag werd toch even minder gevierd totdat bleek dat ik ook ‘goed nieuws’ had en die vrijdag kwam dan het verlossende woord, na Jan zijn spannende woensdag ervoor……..

En dan, dan komen we op de begintekst van mijn blog……

Op nummer 1) Natuurlijk verwerken wij de gegevens en informatie die tot ons komt en verwerken wij de leerstof die het leven ons biedt…..

Op nummer 2) Nee, wij verwerken geen vlees tot worst en zijn dat ook geenszins van plan :-).

Op nummer 3), maar eigenlijk voor ons gestegen naar nummer 1: verdriet verwerken, geleidelijk te boven komen van verdriet.

Jan en ik hebben de afgelopen jaren natuurlijk aardig wat verzet, maar zijn er schouder aan schouder samen voor gegaan. Ondersteund door liefhebbende familie en vrienden die altijd ons terzijde stonden: hulp bij verhuizing(en), opbeurend telefoontje, lief kaartje, warmhartig appje, bezoekjes, uitnodiging, pannetje soep of iets lekkers, goed gesprek of soms een stevige schouder om even tegen aan te hangen, paardrijden om even te ‘luchten’, alles heeft ons zover gebracht dat we (bijna) alles aankonden en ik moet eerlijk bekennen dat gedeeld verdriet, zorgen en pijn ook heel veel moois brengt, als je het kunt zien!

Maar eens is het emmertje vol, of het kopje leeg……. En dan komt het moment, waarop je bekijkt wat er op dat moment in je leven gaande is en beseft dat er zoveel is wat er speelt, dat je bewust keuzes gaat maken. Je kunt niet meer alles voorzien van energie, aandacht en attent zijn. Je bent zelf vol/leeg en moet nog uitzoeken waar je heen wil en wat je kunt op dat moment….. Niet omdat je het dan ‘zo zwaar’ hebt, maar wel omdat je zoveel raakt en je zoveel betrokken bent bij mensen waar je van houd, dat je de rest er niet meer bij kunt hebben.

Hoe verwerk je het overlijden van een bijzondere hartsvriendin, en trouwe volgster van mijn blog (Anita, jij moet echt een boek gaan schrijven!), waarvoor op mijn moeders sterfdag de herdenkingsdienst wordt gehouden…..? Ik mis haar enorm en het verdriet is er nog steeds.

Een andere dierbare vriendin die in het ziekenhuis ligt en daar iedere dag een strijd levert met haar lichaam omdat het voor de medici een raadsel is, wat er allemaal met haar en in haar lichaam gebeurt. Maar ze blijft knokken, strijdlustig en ik waardeer haar daarvoor en houd van haar met haar inslag en positieve instelling waardoor ze iedere dag weer een overwinning op zichzelf is!

Vele lieve en voor ons dierbare mensen struggelen met levensbedreigende ziekte, emotionele problemen en soms kleine maar soms ook grote zorgen om familie of vrienden. Verdriet en emotie is iets wat bij het leven hoort en daar is ook niets mis mee. Maar als je geen kans krijgt om het verdriet te verwerken en er iedere keer iets bovenop komto f bijkomt wat je verdriet nog groter maakt of versterkt, dan word het emmertje spreekwoordelijk een overlopertje……

Als in ons kleine gezin dan mijn vader, Jan en ik zelf aan de “beurt” zijn geweest en van heel dicht bij familieleden en vrienden om ons heen worden getroffen door ziekte en zorgen, dan besef je terdege dat je leven eindig is en je letterlijk er alles uit moet halen wat erin zit! Jan en ik hebben naar elkaar uitgesproken, dat als onze uitslagen allebei een ‘goed’ zouden krijgen, we dit zouden zien als een herkansing die ons in het leven wordt geboden. Die herkansing nemen we met vier handen aan en we hebben daarin ook besloten dat positieve inslag meer brengt, dan mensen die alles negatief zien en hun energie op die manier proberen op te dringen. Daar bedanken we hartelijk voor en gaan daar ook geen strijd meer mee aan, maar laten ieder in zijn/haar waarde.

Want…..iedereen heeft een rugzak waaruit je tapt en de wereld bekijkt. En het is onmogelijk om iedereen te snappen of te begrijpen, dat moet je zelfs niet willen…… Maar het maakt wel diegene die je op je levenspad tegen komt en waar je mee te maken krijgt. En zoals ik mijn verdriet en zorgen draag, draagt iedereen zijn/haar zorgen en verdriet. Vandaag kwam er een mooi gedicht op Facebook dat ik hier dan ook graag kopieer:

 

VERDRIET

Onderschat nooit

een ander zijn verdriet.

Want hoe het voelt

dat weet je niet.

Pijn kent vele gezichten.

Ieder ervaart het

op zijn eigen manier.

De één zondert zich af,

een ander zet het op papier.

Soms uit het zich in boosheid

of wordt het heimelijk

achter een masker verborgen.

Laat het maar niet merken,

iedereen heeft zijn eigen zorgen.

Onderschat nooit

een ander zijn verdriet.

Er zit altijd meer

dan de buitenwereld ziet.

 

Een waarheid als een koe! Niemand weet hoe een ander zich voelt, wat zijn/haar verdriet getriggerd heeft en waar het vandaan komt. Iemand die geen broers of zussen heeft, kan zich eenzaam voelen en een gemis hebben, van delen in de familie. Maar iemand die wel broers/zussen heeft kan verdriet hebben omdat er geen begrip is/verband is/familie onderling geen zorg of lief en leed deelt en in het ergste geval brouilleert en elkaar niet meer willen zien of spreken. Wie is dan het beste af? Hier is geen oordeel over te vellen, want je hebt niet in de ander zijn schoenen gestaan en zijn/haar leed niet gedeeld….. Geen recht van spreken dus.

Het enigste wat je daarin kunt is empathie tonen en vanuit jouw beleving begrip tonen voor de ander. Dat is moeilijk, want iemand zonder geldzorgen heeft weinig inzicht in een leven waarin financieel alles niet op rolletjes loopt. En iemand die een liefhebbende ouder of ouders heeft, kan zich niet indenken dat ouders hun kinderen mishandelen, geestelijk en/of lichamelijk. En iemand die van zijn kinderen houdt, kan niet indenken dat er ouders zijn die kinderen verwaarlozen, voor hun eigen verslaving of omdat ze niet anders hebben geleerd….. Want we leven allemaal uit onze rugzak vol ervaringen, maar ook angsten en onzekerheden, zekerheden en overtuigingen en dat alles bepaald onze koers in het leven. Met de grote wetenschap dat alles wat je daarin doet een keuze is. Niet wat je overkomt, maar wel wat je ermee doet!

Dus lang geleden dat ik heb geschreven…..en eerlijk gezegd waren de omstandigheden zeker niet rooskleurig te noemen en dat geeft meteen een andere manier van leven, keuzes maken en vooral prioriteiten stellen. Jan en ik zijn al langer bezig om bewuste keuzes te maken in ons leven en werken daar langzaam maar zeker naar toe. Het is niet zo dat we inmiddels niet weten dat als een planning gemaakt wordt, die dan meteen verandert kan worden als de omstandigheden daartoe zijn.Niet altijd fijn, niet altijd gewenst, maar af en toe noodzakelijk en soms noodgedwongen. Ook wij worden niet altijd blij van de omstandigheden maar soms heeft het ‘ leven’ een andere wending voor ons. En soms kiezen we met ons hart en willen we het geplande pad niet lopen maar er ‘zijn’ voor de ander, omdat we weten hoe fijn dat kan voelen.

IMG_7374 - kopie IMG_7254 IMG_7362 IMG_7253 FullSizeRender - kopie

Dit alles maakt ons wel steeds bewuster maar ook soms ook onzekerder, want er is dus geen enkele vastigheid is en zekerheden zijn er al helemaal niet! Maar we proberen om vooral te genieten van de momenten die ons worden geboden en leven steeds meer van dag tot dag. Dat is iets heel anders als wat we gewend zijn, omdat er toch ook wel altijd iets te plannen is en we vooralsnog een gezellige vrienden en kennissenkring hebben en graag een etentje, feestje of een avond ‘bomen met vrienden’ uitzitten en dan met genoegen ons bedje in duiken en tevreden terug kijken op een dierbare avond.

Dat blijven we erin houden, maar nu eerst alles eens een plek geven in onze levensbibliotheek. Alles wat er met ons en om ons heen gebeurt, hoort bij ons. Maar we hebben ook de tijd nodig om dat alles op een rij te zetten en te koesteren of juist heel speciaal extra energie te geven en daarvan te genieten. Alles is goed en alles mag….want wij mogen altijd nog bijsturen en bepalen hoever wij daarin willen gaan of kunnen gaan. Om met een aantal clichés te sluiten: Achter iedere deur speelt iets, en ieder huisje heeft zijn kruisje.

Je kent andermans verdriet niet, maar soms hoef je er alleen maar te zijn en dan geef je een ander mens net die ondersteuning om het allemaal te kunnen dragen. Maar verwerken, dat moeten we zelf doen………. We zijn goed bezig dus :-).

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. Angelie schreef:

    Lieve Anita en Jan,wauw wat een blog,ook al weet ik dit wat je schrijft ,toch komt het zo om na te lezen nog eens extra binnen .knap geschreven en verwoord.mooi gevonden d.m.v. het woord verwerken een blog om over na te denken.lieverds volg julie hart en neem de tijd en de rust voor jullie zelf in het mooie Griekenland .dikke kus Angelie,😘😘

  2. Yvonne kopman schreef:

    Recht uit t hart geschreven prachtig en idd zo waar als een koe!

  3. Ans van Katwijk schreef:

    Anita, wij begrijpen precies wat je voelt én bedoelt. En ik ben het helemaal eens met jouw en jullie filosofie…. Geniet, van klein en groot, van bekend en onbekend, van gesprekken en beleven, gewoon van alles…. En dat is ook, samen kunnen delen, dichtbij of ver weg, vreugde én verdriet. En, vooral tegenwoordig, is afstand geen probleem, wat in je hart zit, is altijd heel dichtbij!!

    Xxx😘😘

  4. Myriam schreef:

    Zo mooi je gevoelens en gedachten verwoord. Prachtig gedicht en zo waar. Liefs xx

  5. Ans schreef:

    Hvj 😘😘😘

Je reactie is erg welkom!