Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Terug op het honk.

Written By: Anita - apr• 24•15

Het is een kwart eeuw geleden dat ik Schijndel verliet vanuit mijn ouderlijke huis. Ik ben geboren in de Voortstraat op nummer 22 en toen ik een jaar oud was, gingen mijn ouders in de Michiel de Ruijterstraat 24 wonen. Hier groeide ik op met mijn broer Bert en mijn neefs Albert, Arie, Ton en mijn nicht Annemieke en hun ouders Jaan en Toon waren altijd in onze nabijheid. Zij woonden zo’n 500 meter van ons af en we waren veel bij elkaar te vinden. Onze moeders waren zusjes en onze vaders broers. Genetisch lagen we dus dicht bij elkaar.

Vanuit de kleuterschool, waar ik bij juffrouw Mart in de klas zat (de moeder van Bart en schoonmoeder van Marjolein) stroomde ik door naar de lagere school als eerste in een gemengde klas. Vanuit de Mariaschool ging ik naar het Skinle-college, nu beter bekend als het Elde College. Het uitgaansleven was erg leuk in Schijndel en ik mag met recht zeggen dat ik menig aangename uurtjes heb doorgebracht bij “Cup de Graaf”, De Corona, De Crazy Horse, Het Stuupke en het Grifke. De dansvloer werd onveilig gemaakt door de meisjes en de jongens speelden tafelvoetbal. We ontmoeten daar onze andere neefs, nichten en vrienden. Altijd gezellig, altijd leut!

Toen ik 24 was ben ik in Sint-Michielsgestel gaan wonen in een mooi appartement. Helaas werd ik vrij kort daarna ziek en omdat ik maar luchtwegontstekingen bleef houden kreeg ik een stootkuur prednison waardoor ik beter zou moeten worden. Jammer….de natuur had andere plannen met mijn lijf en ik bleek overgevoelig te zijn voor het goedje. Mijn stofwisseling en hormoonhuishouding werden ernstig verstoord en het is nooit meer helemaal goed gekomen. Dat heeft me jaren van mijn leven gekost, maar heeft me ook gevormd en doen beseffen dat niets zomaar voor niets is. En dat je van de ene op de andere dag je “leven” even kwijt kan zijn.

Ik heb mijn appartement nog enige tijd aangehouden, toen ik bij Jan ging wonen omdat we qua leeftijd niet lang hoefden te wachten, maar 3 dagen verkering nou ook niet echt zoveel is dat je de vierde dag je huis gedag zegt ;-). We woonden aan de Spekstraat in Den Dungen, waar Jan een palletbedrijf had. Uiteindelijk verkocht hij het bedrijf aan zijn compagnon en betrokken we een penthouse in Berlicum, midden in het centrum. Prachtige luchten hebben we voorbij zien komen en ik heb de Nederlandse wolken, kleuren en weersomstandigheden leren waarderen door ze van 4 hoog op ons af te zien komen of voorbij te zien trekken. Het appartement gaf ons de vrijheid om te reizen en we hebben met de caravan mooie tochten afgelegd richting Griekenland, maar ook Frankrijk, Polen, Spanje enz. Genoten hebben we en we bleken het goed te kunnen vinden met elkaar, zelfs op een paar vierkante meters.

Als we thuis kwamen gingen we als eerste naar onze paarden. Die stonden op meerdere plaatsen gestald en uiteindelijk besloten we om een boerderij te kopen en onze paardjes aan huis te zetten. We zochten op diverse plaatsen maar nooit was het een match. Toen we in Griekenland op vakantie waren kregen we op vrijdag avond een sms van Jan en Annie. De Braakveldhoeve stond te koop, bijna 2 ha. land en een snoeppie van een huis! Vlak bij onze familie en vrienden en alles waar we van droomden. Dus kochten we het huis, waar we al jaren langs reden en dan tegen elkaar zeiden: “wat zitten die mensen hier toch mooi te wonen”…..

En toen….woonden wij er. Het huis was 250 jaar oud en iedere vezel, steen en hout ademt sfeer. Prachtig is het. Er waren kleine veranderingen nodig en we plaatsten een nieuwe keuken. Buiten gingen we aan de slag met de stal, weiden, en de rijbak. De tuin lag er altijd strak bij en voor mij was het gras maaien een soort van zen-moment. Jan en ik genoten van onze paarden door onder het zadel te rijden of aangespannen. Heerlijke tijden met de menclub,rijles door Wim v.d. Oetelaar, shows met Phaidra, , of lekker op de bonnefooi richting Oirschot met koffie, broodjes en zonnig weer, soms in gezelschap van mijn vader met zijn ponies…. Bijzondere tijden!

En altijd als we thuis kwamen, was ik me bewust van het feit, dat het een lust was om daar te mogen wonen. De energie die er heerst in en rond het huis, was echt bijzonder. Hoe aards kun je het hebben! Het kostte ook veel inspanning om het zo mooi in stand te houden, maar het is en blijft een plek, waar iedereen zich meteen “thuis” voelde. De vogels fluiten, de wind door de bomen, de zonsopkomst…..hoe vaak heb ik geen foto’s gepost om die plaatjes te delen nadat ik door de kleuren gepakt werd.

We zullen die uitzichten missen, de kleuren, de geuren, de geluiden, het kraaien van onze Daan en het tokken van de kippetjes. We gaan ze missen, onze buurtjes waar we altijd zo gezellig mee konden kletsen en lachen. Lekker eten en BBQ houden bij ons, of bij anderen in de tuin. Zo veel plezier hebben we er gehad! Wat hebben we genoten van alles, maar het was ook niet altijd gemakkelijk om de lange uren van werk met de boerderij te combineren. Lange dagen maakten we en zeker Jan bleek een onuitputtelijke energie te hebben. En toch bleef het reizen trekken en droomden we samen van een huisje in Griekenland. Waar we van de warmte wilden genieten en weer eens een boek kunnen lezen. Waar andere kleuren en geuren zijn, maar dat ons ook aanspreekt…..

IMG_1953

En nu, ben ik terug op het honk. Waar ik ruim 25 jaar geleden vertrok om alleen op een appartement te gaan wonen, woon ik nu met mijn Jan en ons Fritsje weer bij mijn vader. Hoe grappig kan het leven zijn. Terwijl ik nog herstel van mijn schouderoperatie en met fysiotherapie al heel ver ben, zijn we al gaan verhuizen en hebben we in een kleine maand ons huis leeg gemaakt om Susanne  en Ruud vrij baan te geven om hun leven in de Braakveldhoeve te beginnen. We waren er allemaal klaar voor om deze stap te maken. Om die veranderingen in ons leven toe te laten en van daaruit te gaan genieten en nieuwe herinneringen te maken.

Het is zo fijn en soepel gegaan en de hulp en ondersteuning naar elkaar toe zal nog wel even duren. We zijn daar dankbaar voor en weten dat er mensen het stokje van ons over genomen hebben die net zoveel hart voor het huis hebben als wij. Die ook de vogels horen en de kleuren en geuren beleven. Genieten van de paarden aan huis en meteen al de veulentjes met hun trotse moeders door de wei zien spelen. Ieder geniet op eigen manier, maar wel fijn dat er al een gedeelde factor is. Langzaam leren we elkaar steeds beter kennen en waarderen we elkaar steeds meer. We sturen foto’s via Whatsappjes en houden elkaar zo op de hoogte over het wel en wee van de vorderingen met inrichten, maar ook over Moortje en de Macho zijn boom. We wensen Susanne en Ruud heel veel geluk en vele genietmomenten toe. We weten wat het huis ze kan bieden en volgens ons zijn ze al op ontdekkingsreis en die wordt alleen nog maar mooier. Iedere ochtend boven de verwarming hangen en luchten kijken. Naar buiten gaan en alles in je opnemen. Hoe mooi de natuur is….. Wat wensen we ze dat toe en wij zijn diegene die weten hoe fijn dat kan zijn!

 

 

De cirkel is schijnbaar rond.

Written By: Anita - mrt• 27•15

Ik heb al lang niet meer geblogd. Mag niet zeggen dat ik geen inspiratie had, want een heleboel dingen zijn intussen gebeurd, ons overkomen, anderen overkomen en/of  is actueel in de wereld. En waar kunnen en willen we dan de nadruk op leggen……  Och…dat is voor iedereen anders. Elke mens heeft zijn of haar eigen rugzakje en leeft daaruit en wordt vandaar uit getriggerd. Bij ons was dat even onze gemeenschappelijke gezondheid. Jan zijn huidkanker is een belangrijk onderdeel geworden in ons leven en we leerden dat je op de wip wordt gezet. Goedaardig of kwaadaardig. Bij Jan was de huidkanker kwaadaardig aan zijn oorlel. De plastische chirurg heeft de oorlel geopereerd en toen bleek dat Jan zijn hoofdhuid geheel met chemozalf ingesmeerd moest worden met alle gevolgen van dien. Zijn hoofdhuid zo zou danig open gaan en bloederig en pijnlijk worden dat hij niet meer zou kunnen functioneren en wel zo dat mijn schouderoperatie uitgesteld diende te worden in oktober. Mijn operatie werd verschoven naar januari 2015, maar van zaterdag 20 op zondag 21 december 2014 kreeg ik een blindedarm ontsteking en werd alles weer verder naar achter geschoven, omdat ik minstens 6 weken tussen 2 volledige narcoses zou moeten hebben. Inmiddels ben ik op vrijdag de 13e februari geopereerd en gaat mijn schouder de goede kant op. Ook Jan heeft met zijn huid de afspraak met de dermatoloog dat hij één maal per jaar op controle komt, tenzij zich plekjes aandienen die hij niet vertrouwt. So far so good…

Alle gezondheidsbeslommeringen hebben ons wel bewust gemaakt. Bewust van ons zelf, bewust van onze omstandigheden, bewust van het leven en de verrassingen die het soms biedt. Maar ook geeft het inzicht en duidelijkheid in onze wensen en onze toekomstplannen. Wat willen we eigenlijk nog in ons leven, wat kunnen we nog en hoe gaan we dat realiseren? En dan de luxe hebben, om daar nog over na te mogen denken en dan te handelen ook nog!

En daar begon ons avontuur….. Stap 1: we gaan de boerderij te koop zetten. De Braakveldhoeve….. ons pareltje. Daar waar ruim 12-13 jaar ons thuis was en we genoten hebben van alles wat het huis ons bood. De opkomst van de zon, waar we samen over de verwarming naar stonden te staren, genietend van de kleuren die zich steeds warmer toonden over de rijp van de wei heen. Soms een schim van een setje koeien in de mist, soms paarden…. Maar wat prachtig was het! Onze paarden die in het zonnetje lagen of stonden te genieten! Ik heb vele foto’s geschoten om die dierbare momenten vast te leggen.

 

Deze momenten staan in mijn geheugen en in mijn hart gegrift. Onze hondjes Fritsie en Macho, onze paarden…Juwel en haar veulen T.T., toen nog met Paulus en Burre en Varette. De poesjes en ons kleine grijze Tijgetje, die aangereden werd. Kleine Chicky als vondeling hier gebracht….. Macho die hier op de boerderij kwam en ons ook weer verliet. Zijn boom als levend monument in onze tuin <3. Het grote Genieten en het vele werk. De aangename avonden met vrienden en familie om de open haard of in de tuin met een barbecue. De nodige flessen wijn, afkomstig uit alle landen! Oppervlakkige humor en diepgaande gesprekken.  Het hoorde erbij en we zijn er dankbaar voor. Het heeft ons gevormd en laten zien wat er allemaal kan. En we zijn ons bewust van het feit dat het nooit meer terug komt. Niet zoals het geweest is in ieder geval, maar anders en ook dat is goed!

Want, toen we de beslissing genomen hadden om de boerderij toch te koop te zetten en te kijken of we toch een tweede huisje in Griekenland konden realiseren, bleek de cirkel voor ons hier rond te zijn. Ruud kwam, zag en overwon. Zoals wij al jaren verliefd waren op de Braakveldhoeve, en als we hier voorbij reden gepakt werden door de uitstraling van het huis, bleken Susanne en Ruud al vele jaren hetzelfde gevoel te hebben! Hoe mooi is dat……

Wij hebben het te koop gezet om te verkopen en zij hebben binnen 3 weken de kans genomen om alles te regelen zodat zij er hun rust zullen vinden en hopelijk kunnen genieten van de energie en pracht van wat het huis hun kan bieden. Zij hebben hun eigen paarden en inmiddels zijn er de afgelopen week 2 veulens geboren. De eerste is een hengstveulen die Harrie van de Braakveldhoeve gaat heten. Zo super! Vervolgens werd er nog een nieuwe bewoner geboren: Late night….alhoewel die vroeg in de ochtend het levenslicht zag :-).

Dat brengt herinneringen mee: Vandaag op 27-03-2015 is het precies 2 jaar geleden hebben Jan en ik eerst Fokke opgehaald in Friesland en vervolgens Plien in Zwolle. Zij maakten ons plaatje compleet hier om ongelooflijk te genieten van onze paarden onder het zadel en in het span. Iedere woensdagochtend de Drunense Duinen in en zowat elk weertype trotserend. Heerlijk! Paulus is met pensioen en loopt bij mijn vader inmiddels op het landgoedje. Mijn zwarte parel en onze ‘oude meester’. Gisteren bezocht ik hem, maar zijn wei, die hij met niemand meer hoeft te delen, was interessanter dan mijn aanwezigheid. Volgens mijn vader was het “uit” met Paulus en mij :-). Hij is daar helemaal de koning!

Plien en Fokke gaan naar een pensionstal in Sint-Michielsgestel, dicht bij prachtige natuurgebiedjes en uitrijmogelijkheden. Voldoende weidegang en er wordt meer dan uitstekend voor ze gezorgd als wij weg zijn. Want wij gaan onze grote droom verwezenlijken en een 2e huisje in Griekenland zoeken, waar we heerlijk kunnen gaan genieten van het warme klimaat, de rust en de vriendelijkheid van de Griekse bevolking. De mensen, de taal, de muziek, het eten, het beroemde Griekse zonlicht, het landschap en vooral de azuurblauwe zee heeft al in 1984 mijn hart gestolen. En gelukkig werd die liefde gedeeld door Jan.

Nu, terug kijkend op het afgelopen anderhalf jaar, zijn we blij met de rust in het vooruitzicht. We hebben in een stroomversnelling gezeten, en dingen moeten laten voor het werk, maar daar ook weer dingen voor terug gekregen, de resultaten die je later pas kunt oogsten. We verheugen ons op de vakantie die we een paar dagen geleden hebben gepland met de reis via Oostenrijk als belangrijke tussenstop bij Truus en Hannie en verder alle ontdekkingen die in het verschiet liggen. We gaan op snuffelstage in Griekenland en prijzen ons gelukkig dat we tips en advies krijgen van mensen die Griekenland op hun duimpje kennen en ons terzijde willen staan!

We vieren het leven, gaan herinneringen sparen zoals ik vele blogs geleden al eens schreef, gaan genieten van alles wat het leven ons biedt en we moeten vooralsnog zorgen dat we onze definitieve verhuizing af gaan ronden. Susanne en Ruud staan te trappelen om in de Braakveldhoeve te gaan wonen en wij snappen helemaal waarom! Wij kennen en delen dat gevoel. Maar zoals ik al schreef, zijn wij 360 graden meegedraaid in de cirkel en gaan we nu een ander leven tegemoet. Ons huis komt in goede handen. Wij gaan het zonnige zuiden tegemoet en nemen Fritsie mee naar Lefkas. Ook haar cirkel is dan rond en we gaan samen genieten van een bordje calamaris…..zoals we ooit in een baaitje begonnen zijn. Die prachtige baai net buiten Sivotha (Thesprotia) en restaurant zijn er nog…. Nog ff wachten en dan zijn wij er ook weer!

 

 

Gedenken.

Written By: Anita - jan• 11•15

Het nieuwe jaar is al weer een dag of elf oud. Iedereen wenst elkaar een gezond, gelukkig en bruisend 2015 en ook wij wensen dat iedereen van harte toe! Het is bijzonder om 2014 af te sluiten en daarna het nieuwe jaar weer als een soort van nieuwe start weer in te gaan. Zo voelt het altijd voor mij en ik heb daar al eens een blog over geschreven. Het feit dat het mij melancholisch maakt en op een of andere manier tot een soort bezinning brengt. Jan en ik sloten 2014 af met een inzicht, dat er niets zomaar als vanzelfsprekend mag worden aangenomen en dat gezondheid en geluk geen gegeven, maar een luxe is.

Natuurlijk horen leven en dood bij elkaar en ook al doe je nog zoveel moeite om gezond te blijven, dan is dat geen garantie dat je het eeuwige leven krijgt. Ook dat maakt het overzicht van het voorbije jaar realistisch en zijn we dankbaar voor het feit dat we allebei het zo af mogen sluiten. Niets is zeker in het leven en de strijd die we geleverd hebben tegen de natuurwetten in, hebben we in ieder geval tot voor nu, gewonnen.

Dat maakt ons alert en we zijn wel met elkaar in conclaaf gegaan om te weten wat we beiden nog willen in dit leven. Nu kan het nog en zijn we er nog ‘jong’ genoeg voor. Dat klinkt zwaar, en zo heftig is het ook niet, maar wel reëel. Het brengt ook bepaalde beslissingen met zich mee en we bespreken de mogelijkheden en de wensen die we hebben. Want, wat vind je als mens nu eigenlijk belangrijk in je leven en wat wens je uiteindelijk te bereiken?? Natuurlijk is dat voor iedereen anders en is er geen vastgesteld pad. Maar is de mens niet op zoek naar een vorm van geborgenheid, geluk, warmte en een liefdevolle omgeving? En hoe verkrijg je dat? Is dat voor iedereen bereikbaar?

Gisteren avond hebben wij een herdenking meegemaakt van mijn tante Mart. Zij is in december overleden en wij waren aanwezig bij haar begrafenis in Schijndel. Het was een prachtige mis, mooi gezongen, passende lezingen en een ‘in memoriam’ waar ik mijn complimenten gisteren nog aan de maker heb over gebracht. Voor haar kinderen was het een koude en trieste dag en tegelijkertijd straalden zij een saamhorigheid en warmte uit die tante Mart in haar eenvoud ook altijd uitstraalde.

Een week of anderhalf geleden kreeg mijn vader een kaart met een uitnodiging voor zijn gehele gezin, om deel te nemen aan een viering, waarin we de 85e verjaardag van tante Mart zouden vieren met een H. mis en een kop koffie in haar huis op 10 januari 2015. Mijn vader en zijn broer Wim, die precies 5 jaar ouder is, zijn de enige twee nog in leven zijnde en natuurlijk is de dood van hun zus weer een droevig onderdeel in hun leven. Ze wilden graag aanwezig zijn en zowel mijn broer en zijn vrouw, als Jan en ik zijn erbij aanwezig geweest. We begonnen met de kerkdienst en aansluitend werden we verwelkomd in een warm en gezellig huis, waar de koffie en cake op ons stond te wachten.

Hoe bizar is het, om neven en nichten van mijn tante een gelukkig nieuwjaar te wensen, terwijl ze net een paar weken voor de feestdagen hun moeder verloren zijn. En hoe triester is het als blijkt dat er nog meerderen hun respectievelijke vader en schoonvader zijn verloren, zelfs op nieuwjaarsdag! En toch staan ze daar, gezamenlijk een eensgezindheid uitstralend, die ons raakte. Bijzonder om de saamhorigheid te zien waarin de warme, zowel als de koude kant zich inzette om de gastvrijheid en hartelijkheid uit te stralen die ze van hun (schoon)ouders meekregen. Het is heel apart om een overledene te gedenken, in een soort van feeststemming, in haar huiskamer, terwijl ze er zelf niet meer is. En toch was dit juist het meest unieke van de avond. Tante Mart als toonbeeld van een hardwerkende,  eenvoudige maar bijzonder warmhartige vrouw, die deze drukte en trubbels helemaal niks zou vinden in haar huis. Maar tegelijkertijd haar gezin in diezelfde condities opbracht en als oma een aandeel in het leven had van haar kleinkinderen, die nu mee voor de gasten aan het zorgen waren. Wat zou ze trots zijn geweest als ze samen met haar man Jo op een roze wolk naar beneden zou kijken. En met recht! Wat was het fijn om zo een avond met elkaar door te brengen in herinnering van haar als jarige op die dag, elkaar alle goeds toewensend voor het nieuwe jaar en tegelijkertijd realiserend dat dit zowel tegenstrijdig als louterend zou moeten klinken.

We hebben het meegemaakt, we hebben ons verwonderd over de betrokkenheid en het plezier dat dit met zich meebracht en juist dat geeft ons tevens de spirit om 2015 te gaan vieren in de geest van haar, die op haar grote 85 jarige dag niet meer aanwezig mocht zijn. Maar wat heeft ze via haar gezin een prachtig voorbeeld meegegeven hoe warme en koude kant en jong met oud voor elkaar zorgt en dat uitdraagt aan de gasten, daar aanwezig. Wat een mooie insteek om daar dit nieuwe jaar mee te beginnen en te proberen deze gedachte nog lang uit te dragen!

 

Gelukkig nieuwjaar en de allerbeste wensen voor 2015!

Gelukkig Nieuw Jaar!

 

 

In het diepst van de ziel…

Written By: Anita - dec• 09•14

Wij wonen sinds 12 jaar in onze boerderij en hebben inmiddels al menig aangenaam verpozen gehad met onze buurtjes. Of dat het nu met de buurtvereniging is, onderling afgesproken of spontaan binnenlopen voor een kopje koffie of een borrel….het kan allemaal en is altijd gezellig. Omdat we in een buitengebied wonen zijn we iets meer afhankelijk van elkaar, dan in de bebouwde kom. Zonder elkaar te overlopen of daar iets over af te spreken, zijn we bij elkaar betrokken en staan we klaar voor elkaar. Dat is mooi en een vraag om hulp wordt nooit met een ‘nee’ beantwoordt. We houden de omgeving in de gaten en als we iets zien wat we niet vertrouwen, laten we dat elkaar weten. Iedereen kent elkaar en helpt elkaar, op wat voor manier dan ook.

En toch zijn we alles behalve een saaie buurt. Sterker nog zelfs, we hebben een hele interessante buurt en er gebeurt van alles. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ben ik geïntrigeerd door de psyche van de mens en vooral hoe en waarom mensen tot bepaalde keuzes komen. En vooral hoe het heden en verleden onze toekomst beïnvloed, soms in de positieve, maar vaak ook in de negatieve zin van het woord.

Het is natuurlijk aan ieder voor zich om zijn of haar keuzes te maken en vanuit een bepaalde overtuiging te leven. Dat doen Jan en ik namelijk ook in de hoop dat we er niemand mee schaden of raken. We leven het liefste in pais en vree en met respect voor mens, dier en natuur. Maar ik heb nu eenmaal een natuurlijke drang om dan te proberen te begrijpen, waarom anderen een bepaalde keuze maken, dingen anders zien en anders benaderen dan ik in eerste instantie zou doen. Maar…..ik heb niet in hun schoenen gestaan, niet meegemaakt wat zij hebben ervaren, niet doorleefd wat zij hebben moeten beleven en kan dus niet voelen wat een ander voelt. Empathie rijkt ver maar is niet het zelfde als het beleven. En niemand kan weten hoe ik me af en toe voel, of ik blij ben of zorgen heb, hoeveel pijn ik heb en of ik op dat moment iets wel of niet op me kan nemen. Iemand heeft me ooit verteld dat meeleven goed is, maar mee lijden geen zin heeft. Wijze woorden die ik me nog regelmatig herinner als er iemand iets overkomt wat me raakt. Het maakt niet uit of het geestelijk of lichamelijk is, vaak zie je geestelijk lijden niet en dat doet ook echt pijn! Een gebroken been is duidelijk zichtbaar en dan snapt iedereen dat je tijdelijk uit de running ben, letterlijk. Geestelijk is er vaak niets te zien, maar innerlijk worden mensen verscheurd, lijden ongelooflijk en proberen uit de problemen te komen, maar staan vaak met hun rug tegen de muur. Het is bijna bizar, dat in onze samenleving het nog steeds “not done” is om je geestelijk lijden te delen…… Ouderen onder ons, noemden dat zo mooi: de vuile was buiten hangen. Als het je niet goed gaat, laat je dat niet merken of je zorgt dat het zo ongemerkt mogelijk opgelost wordt. Maar er met vreemden over praten, dat doen we niet. We mogen overal hulp voor inroepen. Als de auto niet goed loopt, gaan we naar de garage. Al de koelkast stuk is bellen we een servicepunt van de leverancier. Overal is een pasklare oplossing voor. Behalve als de geest van de mens ermee gemoeid is.

Ik heb al eens vaker geschreven over het feit dat ik open sta voor alle mogelijke manieren van “oplossingen”. Of het nu alternatieve zorg is of reguliere. Het maakt mij niet uit, waar een mens beter van kan worden, fysiek, mentaal of misschien wel allebei. Want het één gaat vaak samen met het ander. Een mens die vooruit wil en gewend is om actief te zijn en een fysieke belemmering ervaart, zal daar ook geestelijk een strijd over moeten leveren. Het is niet niks als je beperkt wordt in je doen en laten. Dat heeft overal zijn weerslag op, net als pijn. Jammer dat de reguliere en alternatieve zorg nog niet nader tot elkaar gekomen is, alhoewel dat in Duitsland bijvoorbeeld toch al meer in elkaar over vloeit.

Het is een lange intro, om bij mijn kern van de blog te komen. Maar het onderwerp is ook vrij ongekend, onbekend en daarom vaak onbemind. Maar ik heb de eer om al een paar keer als zijnde ‘experiment’ te hebben gediend bij mijn buurvrouw voor hypnose. Kaasje voor dit baasje. Ik was de eerste keer er zelfs zo op gespitst dat ik bijna niet onder hypnose ging omdat ik te graag wilde :-).

Hypnose

We hebben nu al een paar keer een sessie gedaan. Iedere keer verbaasd het met wat er boven komt drijven of ‘aangeraakt’ wordt. Je mag er in geloven of niet, doch in diverse artikelen blijkt dat zelfs de grootste sceptici overtuigd raken. Maar….je moet wel durven! Want het is voor heel veel  mensen duidelijk heel eng, om in het onderbewuste te spitten of te reizen. Kijk en dat verbaasd mij nou weer, want ik heb al lang geleden geleerd dat je onbewust keuzes maakt en dat het je drive is waar je mee leeft. Je onbewuste is bijzonder bepalend en is al lang gevormd.

Wat is hypnose precies?

Hypnose is niet magisch of iets mystieks. Het is simpelweg een staat van zeer grote concentratie en gerichte aandacht. Het is een staat van bewustzijn waar we van nature al in gaan, maar die we doorgaans niet hypnose noemen. Hoe vaak hebben wij bijvoorbeeld auto gereden en gedacht ‘Oh, ben ik al hier’? We zijn zo in gedachten dat we niet bewust waarnemen wat we onderweg passeren. Je bent dus niet in slaap, maar juist in staat om alles zeer scherp waar te nemen.

Wat gebeurt er precies?

Je filter van het normale bewustzijn (verantwoordelijk voor rationaliseren, analyseren, het korte termijn geheugen en wilskracht) valt even weg. Hierdoor worden alle ingesleten patronen, het redenerend vermogen (ontstaan door o.a. opvoeding en ervaring) omzeild en kunnen er nieuwe aanvaardbare suggesties door het onderbewuste worden opgenomen.

Mijn buurvrouw is nog steeds lerende en krijgt in haar praktijk iedere keer weer andere, nieuwe, bijzondere en fantastische ervaringen te horen en te zien. De psyche van de mens is niet geheel ondoorgrondelijk, maar het is ook niet zomaar iets om daarin te roeren. Dat moet wel bijzonder secuur en integer gebeuren! De begeleiding is cruciaal en het vertrouwen in de hypnotherapeut is erg van waarde. Je geeft namelijk we een stuk van je ziel bloot en dat doe je niet zomaar met iemand. En diegene werkt tenslotte met volwassen mensen en kinderen (en dieren).

Werkt het voor iedereen? Ja, het is een studie en iedereen kan leren om iemand in hypnose te brengen.  Tijdens onze sessies heb ik persoonlijk al wat mogen ervaren van de mogelijkheden die er zijn om in je onderbewuste rond te reizen en te communiceren met jezelf en anderen. Mensen en dieren. Ik wil graag vertellen over die keer, toen we ons Fritsje behandeld hebben via mij. Zij was al jaren aan het tobben met een ‘piepbuikje’ en ik heb jaren lang er een aantal keren in de week uit gemoeten ’s nachts als ze ziek werd. Door een bacterie in haar maag kreeg ze buikpijn en via een onderzoek bij de dierenarts was dat vastgesteld. Ze moest aan de prednisolon/prednoral om haar buik en darmen tot rust te brengen en dat brachten we uiteindelijk terug tot een onderhoudsdosis van 2 halve pilletjes per week. Toch bleef ze regelmatig ziek worden en at dan een dag niet en was echt ziek. Zelfs worst kon haar niet verleiden en dat is uitzonderlijk voor een hondje wat echt honger heeft gehad en dit nog steeds als trauma heeft: de angst dat ze geen eten meer zal vinden/krijgen.

Na de hypnose is zij nooit meer ziek geweest, behalve als zij iets snackt, wat niet goed valt. Maar dat is echt minimaal en de keren dat ik uit bed heb gemoeten om haar in de nacht nog buiten te laten is volgens mij éénmalig….. en het is inmiddels toch al wel ruim een half jaar geleden dat we haar in de sessie hebben betrokken. Een mens kan dan nog beredeneren en bedenken wat er werkt en waarom. Maar een dier is niet te beïnvloeden en kan niets forceren. Maar het heeft wel gewerkt en Jan en ik zijn daar enorm blij mee, vooral voor Fritsie!

Mijn buurvrouw Bettie heeft haar eigen praktijk en heeft meerdere manieren zoals coaching, hypnotherapie en mediation om je bij te staan: www.effactief.nl. Of kijk nog eens naar meer filmpjes die zij op haar Facebook heeft staan: https://www.facebook.com/pages/Hypnose-en-Coaching-Bettie-HellingsEffactief/753355058013545?pnref=story

Misschien heb ik je nieuwsgierig gemaakt, misschien is het een manier om anders tegen uitdagingen aan te kijken of te proberen om je ziek zijn weer in gezond zijn te keren. Maar wat je ook wilt doen, doe het met de overtuiging dat het je beter in je vel laat zitten, je daar brengt waar je wilt zijn of dat het je daar gaat brengen in de toekomst. Je kunt het leven niet altijd sturen in de richting die je wilt, maar het staat je vrij om eens een andere richting in te slaan. Spannend en inspirerend!

 

 

 

Herinneringen…..

Written By: Anita - nov• 12•14

Het afscheid is pas definitief, als je de herinnering loslaat.

 

Herinneringen…. Iedereen kent het. Er zijn vele manieren om je mensen, dieren, dingen of momenten te herinneren. Terwijl ik deze blog schrijf zijn op TV  programma’s over de val van de Berlijnse muur en afgelopen maandag was de dag in Nederland van officieel rouwen om de slachtoffers van vlucht MH17.

Het rare is dat met het verzetten van onze klokken richting de wintertijd, onze avonden weer langer worden en dit Jan en mij meer rust geeft.  Het is vroeger donker en we stoppen eerder met ons werk en na het avondeten is het meestal klaar en gaan we nog een rondje maken met onze Fritsie. Daarna bankieren we wat en terwijl ik lekker spelletjes speel op de Ipad  ligt Jan  te knorren van genoegen (of slaap). En gaandeweg de avonden lengen en we richting de feestdagen gaan, komen bij mij de herinneringen bovendrijven. Het brengt me in een ietwat melancholische stemming en ik draag dat eigenlijk de hele winter met me mee. Ben ik depressief…. nee. Maar ik sta wel stil bij het leven, of misschien zelfs ook wel de dood. Het is vorige week Allerzielen en Allerheiligen geweest. Normaliter ga ik met mijn vader langs alle kerkhoven om overleden familieleden te eren met een bloemetje. Stilstaan bij dit soort dingen brengt je ook wel dichter bij het leven. We vieren het leven maar gaan uiteindelijk toch naar de eeuwige jachtvelden. Dit is nou eenmaal de enige zekerheid die we hebben als we geboren worden. In die tijd dat we op deze aardbol ons ding doen, gaan er diverse mensen en situaties om ons heen mee. Sommigen zijn er je leven lang, anderen lopen enige tijd met je mee, anderen een kort stukje. Iedereen heeft zijn of haar aandeel in jouw leven en maakt een verschil! Positief of negatief, indrukwekkend of sluimerend, van voorbijgaande aard of onvergetelijk aanwezig. Maar het mooie van dit alles is, dat het ons wel vormt en laat realiseren wie we zijn en wat we meemaken. En dat maakt dan weer de (mooie) herinnering.

Iemand heeft ooit eens tegen me gezegd dat het ervaringen, herinneringen sparen is. Ik ga er steeds meer in geloven dat dit klopt. Mensen, dieren en gebeurtenissen maken een indrukwekkend aandeel in het leven en brengen zo veel! Soms mooie herinneringen, soms deel je emoties, soms deel je een prachtig hobby, soms ben je met elkaar verbonden door familieband of vriendschap. Het maakt niet uit waarom je de band deelt, maar het grote onderscheid zit in het hoe! Zoals ik al schreef is het pad van diegene die met je mee “reist” voor ieder individu van andere lengte. Dierbaren die een leven lang met je meegaan, maar ook dierbaren die je gaandeweg moet laten gaan. Door ongeval, ziekte of soms door keuze. Liefde is niet altijd voldoende om iemand bij je te mogen houden. En dit geldt volgens mij voor iedereen. Kennen we niet allemaal een persoon die zijn/haar geliefde door de dood af moest geven, die zijn geliefde uit de vingers zag glippen omdat de liefde niet wederzijds (meer) is of niet meer voldoende gedeeld wordt om de rest van je leven mee te vervolmaken?

Maar… er is niets dat voorgoed verdwijnt als je de herinnering bewaart!

Het is een mooi gegeven en tevens zo moeilijk om te ervaren dat dingen en relaties “eindig” zijn. Het genieten van een zonsopkomst of zonsondergang. Het is een moment en na een paar minuten is alles anders. De kleuren, de omgeving, de temperatuur…… Bijzonder om in het genieten te staan en te weten dat het 10 minuten later weg is. En dan nog maar niet gesproken over de vele momenten in je leven dat je denkt dat het altijd zo zal blijven. Maar dat is echt een sprookje. En sprookjes bestaan niet, toch?

IMG_1881 IMG_1973 IMG_1953 IMG_1692 IMG_0572

In deze stemming, die ik al enige weken heb, gaan mijn gedachten rond en ervaar ik emoties die ik bewust en onbewust meemaak en laat zijn voor wat ze zijn. En toch geeft het mij de ruimte om na te gaan wat ik wil en gedeeltelijk laat ik het gaan en gedeeltelijk vind ik dat ik er iets mee moet doen. Welk gedeelte wint is ook wel een beetje afhankelijk van mijn gemoedstoestand van dat moment. Raar maar waar, het proces van verwerking/ervaring in je eigen leven maakt dat je anders tegen andere mensen en situaties aan gaan kijken. We hebben ieder onze zwakke en sterke punten en soms is het zwakste punt juist onze sterkte. Hetgeen waar je goed in bent is tevens je kwetsbaarste kant. Fijn voor je om te weten en daarna alleen vaak ongemakkelijk omdat dit de trigger in je leven is.

Terwijl ik luister naar Marco Borsato die een lied zingt op de herdenkingsdienst van vlucht MH17, loopt het kippenvel over mijn lijf. Mensen die geen keuze hadden en zijn neergehaald uit de lucht. Een oorlogsdaad en een drama voor de nabestaanden die hun geliefden al hebben begraven voor ze weten of ze daadwerkelijk gevonden zijn. De beelden van de Berlijnse muur staan op mijn netvlies. Ik heb het meegemaakt via de media….de val. Ik kan me niets voorstellen bij het feit dat mensen zich niet in vrijheid mogen bewegen. Maar de beelden laten me zien dat er mensen werden doodgeschoten, die probeerden aan de overkant te komen. Naar hun geliefden, naar hun familie, naar hun collega’s, naar hun gedeelde leven met die “andere” kant aan een grens die in één keer door mensen werd opgeworpen en niet meer overgestoken mocht worden.

Hoe verwend zijn we om te mogen reizen over de hele wereld, mogen praten met wie wij willen, mogen kijken naar wat we graag willen zien. Een kostbaar gegeven, die vrijheid! Het maakt me nogmaals bewust dat een keuze hebben, geen last maar een lust is. Hoe moeilijk sommige keuzes ook zijn. Houden (van) of laten gaan. Soms wil je niet laten gaan maar is dat egoïsme of (echte) liefde? Soms wil je iets vast blijven houden wat niet meer is wat het ooit geweest is. Is dat verkeerd….nee! Maar het heeft geen zin om iets in stand te houden wat niet aan beide zijden gevoed wordt. Een echte band onderhoudt je samen, liefde is een fanclub van 2 (of meerdere) personen, vriendschap is kostbaar goed maar niets is vanzelfsprekends. En het is onlosmakelijk bewezen: gedeelde smart is halve smart en gedeelde vreugde is dubbele vreugde. Loslaten is nooit mijn sterkste punt geweest en ik zal daar nooit goed in worden. Dat is mijn grote uitdaging in dit leven. Zelfs wat volgens Jan “zooi” is, zou ik nog categorisch op kunnen bergen op mijn harde schijf :-). Hij heeft dat beter onder controle dan ik en ik leer van het feit dat hij daar zo gemakkelijk zijn weg vindt. En dat is het prachtige in dit leven ( en wellicht de levens die we hierna krijgen ), je bent echt noooooit te oud om te leren, gelukkig!

Maakt het me blij….ehhh nee ook niet echt. Want het is altijd gemakkelijker om te doen waar je goed in bent. En dat is vaak oude patronen vasthouden in de wetenschap dat dat niet altijd het beste voor jou is. Als ik ooit nog eens een echte studie op zou pakken, zou het psychologie zijn. En waarom? Ik denk dat ik eigenlijk gewoon wil weten wat de beweegredenen van mensen is om de keuze te maken, die ze op dat moment maken. Vanuit hun situatie gezien en vanuit hun rugzakje voortgekomen. Of dat me echt een inkijk geeft en daardoor begrip voor alle situaties weet ik niet. Maar 1 ding weet ik wel….ik heb de vrijheid van kijken en reizen, leren en afleren, geven en vergeven, delen en verdelen, nemen en overnemen, schrijven en lezen, zien en laten zien….. Wat bevoorrecht ben ik en hoe onlosmakelijk en onherroepelijk is die andere mens, dat lieve dier en die geweldige ervaring in mijn leven aanwezig. Wat een prachtige herinneringen ben ik aan het verzamelen……..

Griekenland deel 2

Written By: Anita - okt• 13•14

Lefkas is een prachtig schiereiland en we hebben daar wel een beetje ons hart verloren. Ingrid en Frits hebben hun droom hier al verwezenlijkt en een pracht van een huis gebouwd aan de baai van Vlicho. Ze wonen er nu zo’n anderhalf jaar en zijn compleet geïntegreerd. Dat merken we aan hun contacten in Nydri, maar ook aan het feit dat ze het Griekse leven compleet omarmen. Leeft God echt in Frankrijk??…..

We hebben nog een paar heerlijke dagen met elkaar waarin wij overdag ons eigen gangetje gaan en natuurlijk richting Mikros Giallos rijden. De vindplaats van ons Griekse hondje Frits en onze oude bekenden Christopher en zijn broer Nikos met hun vrouwen Dimitra en Nicoletta. Het is altijd weer een warm welkom! Zowel qua weer als de warmhartigheid. We waren er ter verrassing en Dimitra van Christopher schrikt zich helemaal wezenloos en vliegt ons vervolgens om de hals. We drinken een paar overheerlijke cappuccino’s van Chris en gaan daarna richting het strand om onze eerste luierdag in te zetten. Krantje geladen op de Ipad, E-reader bij en lekker luisteren naar het kabbelen van de zee. Ik ga het water in en de temperatuur van het zeewater is volgens mij rond de 22-23 graden. Super! En zo kraakhelder dat ik de vissen tot meters onder mijn voeten zie zwemmen. Genieten!

We eten bij de gebroeders en zien na jaren hun moeder weer eens. Erg leuk en goed voor mijn Grieks (Daarbij Stathis een compliment makend omdat ik nog steeds te horen krijg dat ik netje Grieks spreek 🙂 ). Wat een geweldige tijd hebben we hier gehad en nog steeds. Het is voor ons ook thuiskomen…..  In de avond dineren we bij Giallos, ons appartement en tevens restaurant. Daar maken we ook kennis met de ouders van Ingrid die vanuit Nederland met de caravan door Griekenland zijn getrokken en hun dochter en schoonzoon daarbij bezoeken, die ook weer een stuk meereizen. Wat een energie hebben deze mensen nog en ondanks het feit dat we elkaar niet kennen is het een bijzonder leuke avond.

Na nog een dagje op Lefkas te hebben doorgebracht waren we in afwachting van Yvonne en Peter. Zij zouden met dezelfde vlucht landen op Preveza, het militaire vliegveld, net als Ans en Arie. Arie is mijn neef, zowel van vaders- als van moederskant. Onze vaders waren broers en onze moeders zussen. Mijn vader is de enige nog in leven, na het overlijden van oom Toon, vorig jaar. Met Ans heb ik al langer vriendschap en we zien elkaar soms met 2, soms met vieren en soms met 8-ten in de HDC (HandDoekenClub). Al met al is ons leven best wel met hen verweven. Mijn “reclame” voor Griekenland op Facebook was een aanleiding voor Ans om de plaatjes van Parga zo mooi te vinden dat ze ook een vakantie daar naar toe wilden. Ze gingen voor een week en wij zouden hen in Parga op zoeken, nadat we een avondje in Sivotha/Lefkas hadden doorgebracht met Yvonne en Peter die daar met een zeilboot aan zouden meren. Maar….. die kwamen niet omdat Peter door zijn rug ging in de nacht van vertrek! Wat een ellende voor hen. Wij hebben die avond toch gedineerd in Sivotha en het familierestaurant beviel zo goed dat we er met Ans en Arie dinsdags zijn terug gegaan om hen Lefkas te laten zien.

Klik hier voor de foto’s.

Jan en ik  hadden een appartement in Parga besproken bij Magda’s Appartments, daar waar Anne-Marie, mijn nicht en vriendin voor vele jaren reeds, altijd bivakkeerden als we de noord-west kant van Griekenland bezochten. Het is bijna alsof ik een stap terug doe in de tijd. We zijn allemaal een paar jaartjes ouder geworden, maar verder is de entourage nog hetzelfde. Prachtig!!!!! Natuurlijk hebben ze een zwembad aangelegd en wat appartementen bijgebouwd, maar de kleinschaligheid en het familiaire is er nog steeds. Kostas en Spiros runnen het bedrijf en hun vader Elias helpt nog in de tuin, met zijn 77 krasse jaren. Magda, zijn vrouw hebben we niet gezien maar zij schijnt nog steeds een schoonheid te zijn, alleen nu met witte haren.

We ontmoeten Ans en Arie op zondag middag in het centrum van het schilderachtige Parga. Ze laten de keuze van gerechten aan mij over, maar dat ben ik inmiddels wel gewend van Jan. We eten een diversiteit van voorgerechtjes om nog een plekje vrij te houden voor het diner….. Op maandag toeren we in onze Suzuki Splash rond richting het noorden naar Sivotha/vasteland en drinken daar koffie bij Andreas van de Bamboo Bar, ons vaste stekkie daar destijds. Hij herkent ons nog en roept “HOLLAND!” Tja…..Jan en ik kunnen moeilijk iets ondernemen zonder herkend te worden schijnbaar. We genieten met zijn viertjes van het uitzicht van de haven, de koffie en het gezelschap. We zoeken een leuke plek om te lunchen en omdat bij Corali aan de kust niemand thuis is rijden we naar Perdika en eten in een nieuw restaurant. Van ons mogen ze blijven! Wat een lekkernijen….

Anita Neef en nicht

 

De trip naar Lefkas op dinsdag is er een die we een paar dagen daarvoor in tegenovergestelde richting hebben gemaakt. Ans en Arie genieten van de uitzichten en de plekjes die we ze laten zien. Ze snappen onze liefde voor Griekenland wel, zeggen ze. We gaan ook naar Café Del Mar van Chris en Nikos en drinken daar een cappuccino, als vanouds. Dan rijden we terug naar Parga waar inmiddels Marina en Vangellis zijn ingecheckt bij Magda’s. Zij hebben een reis van ± 245 km. gemaakt om die avond met ons te kunnen eten. Wij hadden dit jaar Trikala niet op ons program staan, alwaar zij hun Hotel Panellinion hebben.  Het is een gezellige avond met mensen die we al jaren kennen en Nederland en Griekenland mixen gewoon door elkaar. Kijk, daar houden wij nou van.

Na het superontbijt bij Magda’s de volgende ochtend met Marina en Vangellis, rijden we naar Arie en Ans en nemen afscheid om die dag wat kilometers te vreten. Wij rijden terug richting Athene. We hebben ons hotel in Athene geannuleerd en verblijven de laatste 2 nachten in Nea Makri, in het Marathon Beach Hotel. De cirkel is rond en we zijn weer terug waar we begonnen zijn, in het heerlijke hotel en laten ons de ouzo van Stavros goed smaken en doen hem de groeten van zijn vader. Na nog een dagje aan het zwembad te hebben doorgebracht, ontspannen alles te hebben geregeld, kunnen we uitgerust en opgeruimd naar huis, waar onze beestjes op ons wachten en verwend worden door Marlies en Ronald. Hoe mooi kan het zijn!

Griekenland 2014

Written By: Anita - sep• 25•14

Eindelijk was het dan zover! Onze vakantie naar Andalusië in mei ging niet door, wegens drukke werkzaamheden van Jan zijn kant en gelukkig had ik flex-tickets geboekt. Na met Monique en Albert hun bezoekersschema na te kijken en te concluderen dat zij, net voor hun reis richting Australië het allemaal wel druk vonden, hebben wij gekozen om vanaf Eindhoven te vliegen op Athene en weer eens naar onze geliefde Griekenland te gaan.  We hadden ons daar ook wel op verheugd want het waren echt drukke en hectische maandjes, die daaraan vooraf gingen.

Op 17 september droegen we de sleutel over aan Jeanne en Mari, die met hart en ziel voor onze dieren gaan zorgen. Vooral ons Fritske wordt dan enorm verwend met wandelingen en de paarden krijgen hun natje en droogje van Mari en mijn vader springt bij, terwijl Majolein en Marlies voor de rijkunsten zorg dragen. Wat een fijne gedachten dat alles zo lekker loopt, terwijl wij hier zijn!

Dus houd niets ons meer tegen om te gaan genieten van Griekse wijn en spijs, zonneschijn en temperaturen tussen de 25 en 30 graden met een aangenaam briesje zeelucht :-). Ons hoor je niet klagen! We komen op woensdag avond aan in Athene, nadat we in Eindhoven afscheid hadden genomen van Mari, die ook nog eens tijd had om ons af te zetten op het vliegveld. Dank!

Als we de auto hebben opgehaald en in het donker hebben geïnspecteerd, voor zover mogelijk, rijden we met onze witte Suzuki Splash richting Nea Makri om aan de kust te overnachten. Dit had ik al via Booking.com geregeld, omdat we niet in de avond naar een hotel wilden gaan zoeken. Het bleek een leuk hotel te zijn en we frissen ons op om gelijk aan de tzatziki te kunnen, waar Jan nou al zo lang naar smacht. We eten een lekkere maaltijd en besluiten na een borreltje aan de bar lekker te gaan slapen. We raken aan de praat met Stavros die de bar bediend en hij verteld ons dat zijn ouders een leuk hotel hebben in Mani, het zuidelijkste puntje van de Peleponissos, het schiereiland van Griekenland. Aangezien we nog 3 overnachtingen “vrij hebben” besluiten we om via Nafplion naar het zuiden af te zakken. Leuk!!!!! Een totaal andere natuur, rotsachtige baaitjes, grijze gesteenten en een ander Griekenland zo lijkt het. We zijn vaker  op het schiereiland geweest, maar inmiddels zo’n 20 jaar geleden en nooit zo zuidelijk. We slapen 2 nachten in het Katafigi hotel Via een dagje toeren op zondag rijden we terug richting het noorden gaan in Killini op de boot en komen in de middag aan op Kefalonia, een pareltje in de Ionische zee. We checken in en gaan een hapje eten bij Nefeli-Anait, ons favoriete restaurant. We worden door de familie van Anaït welkom geheten en gelukkig is zij er zelf ook! We hebben haar ooit willen verrassen en stonden in het restaurant terwijl Anaït op het vliegveld stond om naar Engeland te vliegen…. Jammer! Nu hadden we meer geluk en tusssen de drukke werkzaamheden door van haar, haar ouders en vriend Andreas, kunnen we bijkletsen en herinneringen op halen. Wat hebben we daar een plezier gehad tijdens het WK voetballen, 4 jaar geleden! We ontmoetten in ons hotel destijds Anita en Joop en dat klikte. We keken met z’n allen voetbal na het eten en dat gaf bizarre taferelen. Anaït is namelijk half Grieks en half Russisch, wij waren Nederlanders en natuurlijk waren er meerdere nationaliteiten. We supporterden voor elkaar, met elkaar en tegen elkaar. Hilarisch! De oranje spullen die we gekocht hadden zijn daar gebleven en als Nederland moet voetballen, hangt de familie nog steeds de vlag van Joop en Anita op. Via Facebook heb ik nog steeds contact met Anita en helaas is ruim een jaar geleden haar lief Joop overleden. En dat terwijl Joop mij tijdens de nieuwjaarswensen daarvoor nog had verteld dat ze misschien terug wilden naar Kefalonia, met de vraag of wij ook zin hadden…. Zo leer je maar weer dat het leven ook haar eigen wendingen heeft en we hebben nog wel even over en weer gechat met Anita. Mocht Anaït daadwerkelijk naar Nederland komen, dan hopen we even naar Ooltgensplaat te kunnen rijden :-).

Ik zit nu te bloggen terwijl de regen met bakken uit de hemel komt. Gelukkig niet zoveel regen als er met de Gota Fria valt in Spanje bij Monique en Albert. Zij komen er goed vanaf en hun huis is veilig, maar een krappe honderd meter hemelsbreed van hen af, hebben kennissen en vrienden met het water en modderstromen hun huizen flink zien beschadigen. Wat een ellende! Jan en ik maken van deze dag een deugd door even te bloggen en foto’s te up-loaden. We zitten op dit moment in Geni tegenover Nydri en hebben internet. Daarbij hebben we Ingrid en Frits dichtbij en dat is altijd plezier. Gisteravond een heerlijk uitje gehad bij Mama Mia, op de Griekse avond alwaar de eigenaar op authentieke wijze zelf muziek maakt, danst en muzikanten heeft zitten die de sfeer compleet maken. Heerlijk gegeten en daarna nog even Nydri afgestruind. Jan zijn elegante instap in de boot op de terugweg werd door Ingrid en mij met tranen van het lachen bezegeld en nadat we veilig werden afgezet door stuurman Frits zijn we ons bed ingedoken. We zijn ook geen 18 meer ;-). Vanochtend even op en neer naar Lefkas stad gereden en nu de buien ontvlucht. Vanavond gaan we gyros eten bij Akis en zijn kip terugbrengen…..lang verhaal, eigenlijk meer een onderwerp voor een andere blog. Maar veel zinvols zou ik daar niet over kunnen schrijven…..

Klik hier voor alle foto’s tot nu toe…

Verj-aard-ag.

Written By: Anita - aug• 29•14

Het is een speciale dag voor ons. Vandaag zou onze Macho 11 jaar geworden zijn. Op 29-08-2003 zag hij het levenslicht en daarom hebben we de as die we niet in de urn hebben gedaan, op zijn verjaardag aan de aarde terug gegeven. De cirkel is rond!  Zijn urn, zo geweldig gemaakt door Joyce Quist staat te prijken op de schouw. Dat is het mooie, dat we hem altijd mee kunnen nemen in zijn bronzen aanwezigheid.

De foto’s die ik vandaag plaats, zijn gemaakt bij de Macho Muis boom. Het speciale kaarsje is eigenhandig gemaakt door Macho’s vriendje Teun. We hebben het filmpje een paar keer bekeken dat Angelique van Stijlimpuls op 17-03-2014 voor ons op You-Tube geplaatst heeft en wat ons nog steeds zo vaak nog tot steun is: http://www.youtube.com/watch?v=rOhNsXbj0j4&feature=share

 

Het voelt goed om zo afscheid te nemen van onze Muis. De zonsondergang vanavond is een plaatje en we hebben een lekkere wandeling gemaakt met Fritsje, die gelukkig rond spurt en bij thuiskomst haar eten naar binnen schrokt. Het blijft een dag met een traan en een lach :-). Het is en blijft onze eigen knappe Muis!!!

Verder hadden we vanmiddag nog een speciale gast op ons gazon, die we hebben gered van de grasmaaier….. Een klein egeltje rent regelmatig over ons gras of ligt soms zo ongelooflijk vast te slapen, dat ik de was op kan hangen, omdraaien en afhalen terwijl hij/zij gewoon doorslaapt,  op een kleine meter afstand. Jan heeft met zijn leren handschoenen de kleine vriend aan de kant gezet en hopen we morgen weer een vrolijk egeltje ergens voorbij zien scharrelen.

 

Gebeurtenissen…

Written By: Anita - aug• 20•14

Het is lang geleden dat ik geblogd heb. Niet omdat er niets gebeurt in ons leven,  nee juist het tegenovergestelde. We gaan als een speer. Jan heeft het druk met zijn werk en dat brengt ook een bepaalde drukte mee voor mij. Geen probleem, maar aangezien we onze energie maar één keer kunnen gebruiken en de dag maar 24 uur heeft, zijn we zuinig op onze vrije tijd nu. Even niks doen, lekker wandelen en bijslapen! Voor mij is dat een luxe, want ik heb een langere tijd verschrikkelijk slecht geslapen. Na een pittig gesprek met de fysio hebben we het roer om gegooid en zorgen we dat er beter naar het lijf geluisterd wordt en we de rustperiodes goed gebruiken. Het bekomt me en ik slaap weer een stuk beter.

De rust brengt ook ruimte om een en ander op een rij te zetten. Om te mijmeren over je leven en je bezig te houden met de dagelijkse dingen en wat er in de wereld speelt op dit moment. En dat is nogal! De wereld is onrustig en overal zijn gespannen situaties. Daarbij is Nederland enorm betrokken bij het neerhalen van een burgervlucht van Malaysian Airlines, vlucht MH17. Iedereen in Nederland kent nu dit nummer en het drama wat ermee verbonden is. Het is niet mogelijk om de plek, waar het vliegtuig neergestort is, te onderzoeken want separisten in Oekraïne hebben het te druk met oorlogje voeren. Het gebrek aan respect naar de nabestaanden toe is verschrikkelijk en de gehele wereld twijfelt of de waarheid ooit boven tafel zal komen……

In de Gazastrook wordt iedere dag wel een “staakt-het-vuren” afgesproken tussen de Palestijnen en de Israëliërs en elke keer wordt het weer geschonden…. en de partijen blijven elkaar de schuld geven. Zal dit ooit opgelost worden? We zijn nog ver weg van wereldvrede. Geloof is een sterk motief en radicalen vinden hun God een soort van excuus om anderen te martelen of te doden. Zelfs in Nederland, hoewel we hier zo tolerant zijn, zijn regelmatig opstootjes van radicalen die andere geloofsaanhangers dood wensen. Waar gaat dit heen? Noem Syrië, Irak en het klinkt als de ver van mijn bed show, maar Den Haag is hier een uurtje rijden vandaan…..

Het is indrukwekkend dat wat gebeurt,-en-is bepalend voor de wereld en ook voor mij. Ik ben daar gevoelig voor en merk dat ik probeer om er een weg in te vinden, het ergens toch te begrijpen en weet dat iedereen zijn “rugzakje” heeft vanwaar uit hij/zij keuzes maakt, omdat het zo (aan)geleerd is…. En het is moeilijk om dingen die je van oudsher zo doet te veranderen.

Ik zou willen dat ik die verandering in de wereld zou kunnen zijn, dat mensen elkaar geen pijn meer zouden aandoen, elkaar niet meer martelen, niet meer doden voor een reden die anderen totaal niet begrijpen. Ik snap ook niet dat mensen dieren iets aan kunnen doen. En ouders die kinderen niet veilig opvoeden en ze zelfs lichamelijk of geestelijk mishandelen, daar is mijn begrip al helemaal ver voor te zoeken. En ik zou in zo’n geval ook de dader “onheus” kunnen bejegenen, dus ben ik eigenlijk geen haar beter dan de ander…..

Dat zet me aan het denken. Ik ben een aan-pakker en sta open voor veranderingen door voeren. Soms gaat dat gemakkelijk, maar soms is dat een enorm dilemma. Angst en onzekerheid overheersen dan en dat doet je besluiten om alles bij het oude te laten. Maar het oude is niet goed voor je….dus wil je toch veranderen. Maar…. hoe moeilijk is dat om voor jezelf een verandering in je oude patroon door te voeren? En hoe makkelijk lijkt het dan, om anderen te “adviseren” dat zij de veranderingen wel moeten doorvoeren voor hun eigen bestwil….

Foodie

Dus probeer ik om de wereld te verbeteren door met mezelf te beginnen. Niet vanuit een egoïsme, maar omdat dit het moeilijkste is, om voor mezelf/ jezelf te doen. Maar als je dat voor jezelf kunt, is dat goed voor je eigenwaarde, eigenliefde en zelfvertrouwen. Vanuit een zuiver gevoel laten we ons leiden en dan weet je wanneer je iets goed doet en wanneer niet, vanuit je hart. En dan nog blijven we mensen met dat rugzakje vanwaar uit we tanken. Dan nog heb je in je leven gebeurtenissen gehad die je vormen, die je verdrietig gemaakt hebben, gelukkig gemaakt hebben. Gebeurtenissen die je altijd zult blijven herinneren, die je nog steeds laten glimlachen of waardoor je soms weer even het gemis voelt en nog zo graag meer tijd had gehad om het leven samen te delen. Het kan mooie muziek zijn die de herinnering triggert, een foto, een blik, een opmerking. Het laat je realiseren dat je leeft en dat emoties en gevoelens erbij horen, ook al zijn we er niet altijd blij mee. Het maakt ons de unieke mens, met die eigen rugzak, die leeft vanuit zijn/haar hart en hoopt het verschil te kunnen zijn in de wereld van de ander……

Waar gaat het dan mis met diegene die alleen om de macht, het geld en de power geven? Die de haat blijven voeden voor die ander? Is het dat ze daarvoor kiezen, omdat ze bang zijn dat ze anders zelf het slachtoffer worden? Maar kan een dier of een kind zo bedriegend zijn voor een volwassene? En kan die ander zoveel angst in je losmaken dat je in je overlevingsangst ze iets aan zou kunnen doen? Ik weet het niet en wil eigenlijk ook niet weten of ik daartoe in staat zou kunnen zijn. Laat ik maar beginnen in mijn eigen kleine wereld en doen wat goed is voor mijzelf….en hopen dat ik daarbij niemand tekort doe! Want dat is niet wat ik van harte wil.

Vriendschap

Written By: Anita - mei• 02•14

de vriendschap

zelfst.naamw. (v.)

Uitspraak: [‘vrintsxɑp]
Verbuigingen: vriendschap|pen (meerv.)

persoonlijke band tussen mensen die elkaar leuk vinden en vertrouwen

Voorbeeld: `een diepe vriendschap`

Bovenstaande informatie is afkomstig van Kernerman Dictionaries meer info Onderstaande informatie is samengesteld uit diverse bronnen. Herhalingen en/of tegenstellingen kunnen het gevolg zijn.   Wat is vriendschap? Hoe ontstaat het? Hoe onderhoud je het? Het zijn korte vragen die meteen uitnodigen tot een lang antwoord en voor iedereen tot een andere discussie leidt. Vriendschap is een gift, die je mag ontvangen en geven. Je deelt het met mensen en dieren. Het overkomt je, je creeëert het “samen” en als je geluk hebt, vinden andere stellen je man of vrouw ook leuk en wordt vriendschap in meervoud een groep mensen, waar je jezelf in kunt zijn en je leuke, verdrietige of gezellige dingen mee kunt delen. Het is niet altijd belangrijk om elkaar vaak te zien, soms kunnen omstandigheden zodanig zijn, dat je elkaar vaker niet ziet, dan wel. Alhoewel tegenwoordig Skype wel een prachtig medium is om elkaar over langere afstanden toch te kunnen zien, live! Als ik jullie vraag wat vriendschap voor jou betekend, wat ga je me dan vertellen? Is het juist het vertrouwen wat je het meeste raakt? De gezelligheid? Het alles met elkaar kunnen delen, lief en leed? Eindeloos lachen met elkaar? Sportmaatjes zijn? Gezamelijke hobby’s uitvoeren? Elkaar zo goed kennen, dat je eigenlijk al weet, wat de ander wil zeggen. Maar vooral in voor- en tegenspoed voor elkaar klaar staan. Je kunt elkaar nog zoveel beloven, maar het moet dan wel in je macht liggen en niet ten koste van jezelf gaan. Maar waar trek je die grens? Want een echte vriend betekend alles voor je, toch? Het is altijd moeilijk om in te schatten hoeveel energie je nodig hebt om een dierbare vriendschap te onderhouden. Want alle relaties dien je te onderhouden, hoe raar het ook klinkt. Familierelaties, collegiale relaties, alles heeft zijn voeding nodig. Als het altijd eenrichtingsverkeer is, werkt het niet. Als je het gevoel hebt dat je veel moeite moet doen, werkt het ook niet, maar vanzelf gaat niets…… Hoe bijzonder is het dus, dat gevoel, die emotie. Ik heb een diepe vriendschap met meerdere personen, zowel vrouwen als mannen. Jan en ik zijn gezegend met fijne vrienden om ons heen waar we enorme lol mee kunnen hebben, mee kunnen huilen en die ons steunen door dik en dun. En wij hopen voor hen net zo belangrijk te zijn. Troosten en getroost worden… Sommigen zie ik regelmatig, sommigen wonen verder weg en anderen spreek ik maar af en toe, maar het lijntje naar hen toe is stevig en zuiver. Mooi is dat! Ook met onze dierenvriendjes hebben we een diepe band en ik weet niet of vriendschap ook “gewoon” een vorm van houden van is. Zo voelt het in ieder geval wel voor mij. Grappig genoeg zeg ik ook altijd dat ik van veel mensen kan houden, maar niet met iedereen waar ik van houd, zou kunnen samenwonen. Zover gaat de vriendschap dan weer niet ;-). In de afgelopen maanden hebben we redelijk wat turbulente tijden gehad. De gezondheid van mijn vader was zorgelijk, door een trage hartslag en in eerste instantie een onduidelijk beeld van zijn klachten. Daarbij de dood van Macho, wat ons allebei recht in ons hart heeft geraakt. Hij was dan ook een echte vriend! Daarbij de gezondheid van een aantal vrienden/familieleden die dan wel tijdelijk/dan wel voor langere tijd nog steeds met hun gezondheid worstelen ofwel herstellende zijn. Als geboren schorpioen schijn ik trouw te zijn aan mijn vriendschappen en aan mijn man :-). Dat zallie fijn vinden. Maar… het klopt wel! Ik probeer zeker trouw te zijn aan de mensen waar ik van houd en ga voor ze door het vuur. Dat kost me soms wel kruim en ik ben ook wel eens genegen om over mijn eigen grens te gaan, voor de ander. Maar wat ik er voor terug krijg is zo bijzonder!

vriendschap

vriendschap

Alle vriendschappen op een rijtje gezien, zijn we rijk, Jan en ik. Soms delen we ze samen, soms ik alleen en soms heeft Jan zijn persoonlijke vrienden. Maar we hebben een leuk leven, fijne mensen om ons heen, delen onze hobby’s met gelijkgestemde zielen, gaan eten met liefhebbers van wijn en spijs, rijden paard met mensen die man en paard durven te noemen en daar altijd weer wat leuks van maken. We hebben weekenden gedeeld met vrienden, waarin zowel actief zijn als bijslapen leuk is, zolang je er maar bij kunt blijven lachen. Ik heb vriendschappen in de vorm van lunchdates, winkeldagjes en saunabezoekjes. Jan heeft een motorvriend, maar ook hierbij is het weer super om te zien dat we als stel ook gezellig met elkaar kunnen zijn. En dan hebben we ook nog vriendschappen waarbij onze honden elkaars vriendjes zijn. En hoe we dit alles onderhouden??? Door er veel tijd in te stoppen en vooral veel tijd blij mee te zijn. Is het geven of nemen??? Ik weet het niet, maar als we eens een tijdje minder geven, wil niet zeggen dat we geen vriendjes meer zijn. Want hoe je het ook het ook wendt of keert…..vriendschap komt vanuit je hart! En gezelligheid kent geen tijd. Lekker cliché maar vooral lekker dat het er is. Niks vanzelfsprekends, maar koesterend in woord, daden en gedachten! Met vriendelijke groet, Jan & Anita :-)!