Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Macho, onze grote kleine “Muis”….

Written By: Anita - mrt• 25•14

Het stof is weer gaan liggen…. Het nieuws van de dierenarts sloeg in als een bom. En toch hadden we de laatste paar maanden al tegen elkaar gezegd, dat onze Macho “ouder” werd. Maar is dat zo vreemd voor een Weimaraner van 10,5 jaar oud? Het is in ieder geval geen reden om naar de dierenarts te gaan. Verder gaf hij geen enkel sein van pijn, ongemak of iets wat ons maar zou hebben getriggerd om hem nader te laten onderzoeken. Hij sprong huizen hoog, als ie mee mocht in de auto richting het bos, de hei of op bezoek bij Opi of Mien. Altijd klaar om mee “op rak te gaan”, samen met ons Fritsje achter in de jeep.

Zo ook de laatste dagen, waarin we nog enorm genoten hebben van een heerlijke wandeling in de zon op woensdag nadat we terug kwamen van de duinen. Jan ging ook mee, ondanks zijn werk…. Maar het was dan ook een dag met een gouden randje. De wandeling van 45 minuten was een genot. De hondjes lagen daarna heerlijk te knorren in hun kussens, in de zon. De paardjes op de wei lopen wat te grazen en wij gaan beginnen op kantoor. Wie doet je wat…..

Vrijdag middag neemt Jan Macho en Fritsie mee, terwijl ik in bad ga om vervolgens alles klaar te zetten voor onze gasten die avond. Als onze gasten naar huis gaan loop ik met ze mee om het laatste rondje van die dag te maken, voordat we naar bed gaan. Onze Frits ligt al in haar kussen, wat raar genoeg het kussen is, waar Macho normaal ligt…. In de huiskamer hebben ze geen vaste plek, maar als wij gingen slapen, zochten ze altijd hun eigen kussen op. Nu moest onze Muis op Fritsie’s kussen en het leek net of hij dat niet ging doen. Ik leidde hem naar het kussen en zei dat hij lekker moest gaan slapen. Na een lichte aarzeling, ging hij liggen en liet een grote boer. Aha, dacht ik nog, dat zat hem dus dwars.

Zaterdag ochtend gaat Jan uit bed en nadat hij van de badkamer terugkomt en ik hem een goedemorgen wens, komt onze Macho uit zijn kussen en begint ons dagelijkse ochtendritueel. Hij komt naast mijn bed staan, ik kriebel onder zijn kin, hij drukt zijn kop tegen mijn hand en ik aai hem over zijn koppie, langs zijn hals en zo naar de weerborstel voor op zijn borst. Als ik dan in bed blijf liggen, kruipt ook hij lekker terug in zijn kussen.

Soms hadden we wel het idee, dat Muis telepathische gaven bezat. Als ik ook maar ‘dacht’, dat ik uit bed zou gaan, sprong hij op uit zijn kussen om aan het ochtendritueel te beginnen. Sloeg ik 5 x mijn wekker op herhaling, dan bleef hij liggen….. Op deze zaterdag ochtend 15 maart 2014, kijk ik naar de TV en als ik uiteindelijk ‘bedenk’ dat ik uit bed wil gaan, komt ook onze Muis uit zijn kussen. Ik steek mijn hand onder het dekbed uit, voor het ochtendritueel……maar dat komt niet. Ik knip een keer met mijn vingers om Macho uit te nodigen voor ons spelletje….maar nog steeds blijft hij staan. En dan gaan bij mij gelijk de alarmbellen rinkelen, want dit totaal niet het normale gedrag. Ik kom overeind en kijk hem aan en schrik. Je ziet dat hij niet lekker is en ik spring uit bed. Hij staat met een opgetrokken buik, die opgezwollen is. Terwijl ik op de badkamer ben, komt Jan binnen. Die neemt Macho en Fritsje mee naar buiten terwijl ik de DAP bel en meld dat ik meteen wil komen. Macho is absoluut niet kleinzerig, maar nu is het menens!!

Terwijl richting de dierenarts rijden, komt de dierenarts een minuut of 5 na ons binnen. We wegen Macho en gaan de praktijkruimte binnen. Daar onderzoekt de dierenarts hem en geeft aan ons aan dat Macho’s tandvlees bleek is. Nicole onderzoekt hem verder maar hij heeft liever niet dat zij aan zijn buik komt. Dat blijkt erg pijnlijk te zijn. Omdat ze het vermoeden heeft dat het om een buiktumor gaat en dat wil bevestigen, maakt ze een echo en daarin wordt al iets meer duidelijk. Een donkere (lees bloedrijke) massa is zichtbaar en daardoor kan Nicole Macho’s milt en lever niet goed zien. Maar deze massa hoort er eigenlijk al niet zo te zitten…..dus niet goed dus. Ze vraagt ons, of we Macho willen laten opereren. Ja, dat willen we. Allereerst om hem te helpen van de pijn af te komen en we willen weten wat hem plaagt. Dus word er een infuus aangelegd waardoor ze meteen een pijnstiller in kunnen brengen en daarna de narcose in kunnen brengen. Dan gaat hij “roze konijntjes zien”, zoals Nicole het nog mooi zegt. Intussen zijn er twee dierenartsen bij gekomen om mee te gaan opereren, Kees en Saskia. Ze gaan meteen druk in de weer met Macho en wij nemen afscheid van hem, aaien hem over zijn bolleke en gaan met een bedrukt gevoel naar huis. Het voelt niet goed en als we thuis met lange tanden een boterham zitten te eten, krijg ik op mijn mobiel daarvan de bevestiging. Het ziet er niet goed uit in Macho’s buik. We nemen meteen het besluit, wat we al besproken hadden, om hem in te laten slapen, als er geen beterschap in zit…… Boem! Die komt wel ff aan, als het dan ook meteen zover is. Saskia zegt dat ze alles daarvoor in orde gaan maken en vraagt ons, of we hem nog willen zien als hij ingeslapen is. Ja graag! Als het zover is dat we afscheid van hem mogen nemen, belt Saskia ons en ik vraag of we ons Fritsie mee mogen nemen. Dat is gelukkig geen probleem. Bedrukt en intens verdrietig rijden we naar de dierenartsenpraktijk. Binnen ligt onze Muis nog met een paars verbandje om zijn poot, van het infuus. Gelukkig is hij nog warm en raar genoeg ligt hij nog te blinken. Zijn velletje is nog steeds zilvergrijs en hij glanst nog als zijde. Jan tilt Fritsje op en zij snuffelt aan Macho’s neus en dan zien we haar schrikken….. en nogmaals steekt ze haar neusje naar voren en snuffelt nog een aantal seconden. En dan is het klaar, zet Jan haar op de grond en geeft ze aan naar buiten te willen. Jan brengt haar naar de auto en ik blijf bij Macho en Jan is binnen een minuut terug.

Dan stapt eerst Nicole binnen en even daarna komt ook Saskia erbij. Ze vertellen dat Macho een hemangiosarcoom had, een mildtumor, bijzonder bloedrijk en zeer kwaadaardig en dat er eigenlijk geen mild of lever meer terug te vinden was. Zelfs zijn darmen waren amper terug te vinden en alles rondom in zijn buik was aangetast. Deze tumoren zijn snelgroeiend en vanaf het ontstaan tot aan het einde zit maximaal 6 weken tot uiterst 4 maanden, zegt Nicole.  Alle drie de dierenartsen waren onder de indruk van hetgeen ze hadden gezien. Ze vonden het ongekend, dat onze Muis überhaupt nog heeft kunnen functioneren en nog meer onbegrijpelijk dat hij nog ontlasting had. En dat, terwijl hij ons zelfs nooit heeft laten blijken, dat ie pijn had!! Onze kanjer…..

Met deze wetenschap gaan we naar huis. Trots op onze stoere vent, maar ook erg verdrietig. Want wat wij hadden gezien als het “ouder worden” van Macho, de iets uitstekende ruggengraat en het wat dikker wordende buikje, was hoogstwaarschijnlijk toch een uiting van de groei van de tumor, die hem enorm veel energie heeft gekost…. Maar hij heeft ons nooit aangegeven dat hij pijn had en heeft tot de laatste dag met grote blijheid en enthousiasme met ons zijn rondes gelopen, ontlasting gehad, gegeten en heerlijk liggen pitten. De laatste week waren we vaak thuis in de avond en lag Muis al snurkende lekker te bankieren met mij.

Jan en ik hebben aangegeven dat we Macho willen laten cremeren en we leggen contact met onze vriendin Joyce Quist. Zij maakt prachtige beelden van brons en ook dieren urnen. Zij laat zich inspireren door foto’s die wij van Macho hebben. Gelukkig hebben we een pracht van een foto shoot van Angelique die zij in het begin van StijlImpuls heeft gemaakt.

De dagen na Macho’s dood worden we overspoeld door medelevende berichten, telefoontjes, whatsappjes en bezoek. Ik heb die zaterdagmiddag een bericht op Facebook geplaatst en ook daarop krijgen we veel reacties. Als ik de foto’s van de shoot gebruik voor mijn berichtje over ‘Los Laten’, zie ik weer mijn maatje als fotomodel. Wat was het een knappe Macho en een stoere Muis!

IMG_8220 IMG_8239 IMG_8292 IMG_8293 IMG_8321-2 IMG_8341-2 IMG_8346 IMG_8393 IMG_8400

Ik slaap al een aantal nachten niet. Als Jan en ik op vakantie gingen, at onze Macho een aantal dagen niet. Maar nu ons Muisje er niet meer is, hoef ik even geen eten meer. Natuurlijk weet ik dat ik iets moet eten, maar ik heb zo’n knoop in mijn buik dat ik het gewoon niet binnen krijg. Op dinsdag ochtend sta ik alweer vroeg op na een slapeloze nacht en ga aan tafel zitten in de huiskamer, open ik de Ipad om even op Facebook te kijken. Het eerste wat ik zie, is een foto, waarop Macho en Fritsie mij terug aankijken……. Hè???????? Wat is dit???? En dan zie ik aan de linkerkant onder de foto YouTube staan…. Hè??? YouTube is toch een film??? Ik druk met mijn rechter wijsvinger op de foto en dan…….. begint Celine Dion te zingen. Eén van mijn lievelingsliedjes en terwijl zij het duet begint met R. Kelly…glijden er foto’s over mijn scherm van Macho, in vol ornaat. Prachtig!!! Maar jeetje, wat komt dit binnen. Ik huil en huil en terwijl de tranen over mijn wangen stromen, komt Jan uit de slaapkamer en staat naast mij. Hij troost mij en huilt vervolgens mee. Angelique…..wat is dit mooi!!!! Recht in het hart, recht in onze ziel en recht in de roos. Het blijkt dat deze film gedurende de dag uiteindelijk troostend werkt, helend bijna omdat ik alle gezichtsuitdrukkingen van Macho terug zie. Ieder haartje, zijn weerborstel, de bloedvaatjes in zijn oren, zijn prachtige smaragdgroene oren….alles wat ons dierbaar was! Wauw…..wat zijn we enorm blij met dit cadeau. Dit raakt ons zo! Zo bijzonder….

Zie hier het prachtige resultaat van Angelique: http://www.youtube.com/watch?v=rOhNsXbj0j4&feature=share

Op donderdag 20 maart om 14.30 uur mogen we de as van Macho ophalen bij het crematorium. Ik heb daar enorm tegen op gezien, maar het valt ons mee. We worden ontvangen en een en ander wordt uitgelegd. De heer Malon heeft zelf ooit Weimarse Staande honden gefokt, maar dan de langhaar. Na een kopje koffie gaan we naar huis, begeleid door een zonnetje, 22 graden en het gevoel dat de cirkel rond is. Het is fijn om dit zo te kunnen doen. Macho krijgt zijn eigen plekje in huis, een kaarsje brandt bij hem en aartsengel Raphaël op de noveenkaars brandt al vanaf zondagochtend, met een hondje aan de rechterkant op de afbeelding. Raphaël begeleidt dieren volgens de overlevering en wij bevelen onze Macho van harte bij hem aan.

Binnenkort gaan we een mooie boom uitzoeken. Al maanden waren we bezig om een andere boom bij de oude waterput te planten. Ooit vonden we een treurbeuk erg mooi, maar nu we besloten hebben dat het een Macho Muis boom moet gaan worden, gaan we op zoek naar een vrolijke boom, waarschijnlijk populus canescens. Want….wat we het allermooiste vinden van deze treurige gebeurtenis, is het feit dat we zo’n geweldig maatje hebben gehad, zo’n trouwe hond en vooral een aanwinst in ons leven en dat we terug mogen kijken op alle geweldige herinneringen, die we van hem hebben mogen verzamelen! Onze GROTE kleine Macho Muis. We zullen je nooit vergeten! En jeetje….wat missen we je lieverd en velen met ons X

 

 

 

Foto’s van ons feest: Ik hou van Jan, Anita & pallets.

Written By: Anita - jan• 22•14

Via een Facebook privé berichtje van Monique, kreeg ik na plaatsing van mijn blog een waarschuwing, dat de link naar de foto’s niet werkte zonder google-account. Met de nodige support van haar, hierbij de foto’s alsnog zichtbaar voor iedereen die deze blog bezoekt. Ze zijn te leuk om niet te plaatsen :-)! Nogmaals dank aan Angelique voor toestemming om deze foto’s te mogen plaatsen.

janenanita-1 janenanita-2 janenanita-4 janenanita-5 janenanita-6 janenanita-7 janenanita-9 janenanita-10 janenanita-11 janenanita-14 janenanita-15 janenanita-16 janenanita-17 janenanita-18 janenanita-19 janenanita-20 janenanita-21 janenanita-22 janenanita-23 janenanita-24 janenanita-26 janenanita-27 janenanita-28 janenanita-29 janenanita-30 janenanita-31 janenanita-33 janenanita-34 janenanita-35 janenanita-36 janenanita-37 janenanita-39 janenanita-40 janenanita-41 janenanita-48 janenanita-47 janenanita-45 janenanita-44 janenanita-43 janenanita-42 janenanita-49 janenanita-50 janenanita-51 janenanita-52 janenanita-53 janenanita-54 janenanita-57 janenanita-59 janenanita-62 janenanita-69 janenanita-68 janenanita-67 janenanita-66 janenanita-65 janenanita-63 janenanita-70 janenanita-71 janenanita-72 janenanita-73 janenanita-77 janenanita-78 janenanita-80 janenanita-81 janenanita-83 janenanita-90 janenanita-88 janenanita-87 janenanita-86 janenanita-84 janenanita-91 janenanita-85 janenanita-92 janenanita-95 janenanita-96 janenanita-97 janenanita-98 janenanita-99 janenanita-100 janenanita-101 janenanita-104 janenanita-103

Een halve eeuw oud, Sara en dus 50.

Written By: Anita - jan• 22•14

Het is inmiddels alweer ruim 2 maanden geleden, maar door allerlei omstandigheden is het me niet gelukt om er eerder over te bloggen. De bewerking van de foto’s duurt even en daarbij heeft Angelique haar prioriteit bij Jens zijn gezondheid liggen. Ik ben vrij snel na mijn verjaardag naar Terschelling gegaan om daar een weekje te sapkuren. En als je dan met je ogen knippert is het plotseling Sinterklaas, kerst en daarna is Nieuwjaar alweer een feit! Ik heb ook echt het idee, dat de tijd tussen het opruimen van de kerstboom en het optuigen het jaar daarna, steeds korter wordt. Dat is natuurlijk niet zo, maar het lijkt wel.

Mijn vader is intussen ook geopereerd aan zijn liesbreuk en Jan zijn moeder is een aantal dagen in het ziekenhuis geweest met vocht achter de longen. Zo vliegen we door de dagen en Jan heeft zeker de afgelopen twee maanden veel werk verzet met een aantal machines. Daardoor is het lekker druk, maar vind ik het niet erg als er strakjes toch wat meer vrije tijd is en we qua tijd iets ruimer in ons jasje komen te zitten.

Onze Nieuwjaarswens maakt me wel weer bewust, dat tijd op dit moment bijna de grootste luxe is, voor iedereen. Ook wij zitten in die flow en proberen daar wel onze lering uit te trekken. Het zou wel erg hypocriet zijn om iedereen wat toe te wensen en het dan zelf niet ten uitvoer kunnen brengen! Nee, dan steken we hand in eigen boezem en gaan weer bewust tijd maken voor elkaar. We delen onze agenda’s in Iphone en hebben dan wel overzicht, maar dat wil nog niet zeggen dat die dan altijd gelijkmatig loopt :-). Daar mag nog best wat aan gewerkt worden.

Nu even terug in de agenda naar mijn verjaardag van 16-11-2013: de dag dat ik vijftig werd. Voor het zover was, werd op vrijdagavond rond de schemering de eerste Sara al in de tuin gezet, met 2 knuffelhonden. Mijn schoonfamilie was hiervoor verantwoordelijk en natuurlijk moesten we daar een koffie op drinken. Daarna kwamen langzaamaan de Sara’s de tuin in gedruppeld…….als amazone gezeten op een zwart paard, als amazone met mijn eigen gezicht, een Sara in HDC tenue, een Sara verkleed als Nana Mouskouri, een Sara met een veiligheidsvest, zoals ik altijd met de hondjes wandel, als amazone met mijn eigen kleding aan, als Sara met een kookschort. In alle kleuren en maten waren ze vertegenwoordigd in onze tuin! Jan en ik hadden erop gerekend dat iedereen even een kopje koffie of een borrel zou drinken en dat werd gelukkig ook gedaan en zo begon voor mij op vrijdag de 15e het feest al. Het was supergezellig met familie en vrienden in huis, toen opeens de honden fel blaften en mijn neef Arie als Heer Abraham en Ans alsVrouw Sara binnen kwamen. Ik moest op mijn knieën en werd gemosterd. De zalving op voorhoofd en tong, als voorbereiding op mijn overgang naar de 50 jaren. We hebben enorm gelachen en vooral ik heb genoten, bijzonder onder de indruk van alles wat iedereen voor je op stapel zet.

Het werd een latertje die avond. Rond half twee gingen we te bed en ik was inmiddels de magische grens van 50 gepasseerd, maar daar voel je niks van :-). Die ochtend kwam ik om de hoek van het huis en werd verrast met een bouwkeet, compleet versierd maar nog in de opbouwfase, zo werd met toegeroepen door de Kapteijntjes. Ze hadden nog stroom nodig om het wat gemoedelijker te maken, omdat de dag bijzonder mistig en koud begon…. En toen alles geïnstalleerd was, mochten we naar buiten komen en werden op feestelijke wijze toegezongen. Ik hoop dat ik het filmpje gedownload krijg……

Na de serenade mochten we de keet in waar een champagne ontbijt klaar stond en we samen met Jacqueline, Teun, Jolanda en Piet-Hein gezellig hebben ontbeten met alles erop en eraan! Warm worstenbrood, broodjes, verse jus d’orange….je kon het niet verzinnen of het was er. Wat een prachtig begin van de dag!!

En het bleef maar doorgaan: telefoontjes, bloemen, bezoekjes en alle goede wensen via social media en sms. Soms uit onverwachte hoek en dat maakt het allemaal nog leuker. In het voorgaande jaar had ik op iedere 16e van de maand een kaart ontvangen, met een gedichtje waarin ik in één jaar “volwassen” werd. Op de kaartjes stond dat ik t.z.t. er uitleg over zou krijgen. Dus…..kwam er een Sara binnen gelopen die bij elke kaart een bijbehorend cadeau had. Zo leuk! En….zo onverwacht van Suus! Gaaf om zo overvallen te worden en dat was de laatste overval niet: 3 “levende” Sara’s en een boomlange heer Abraham die geen woord spreken, geen taart lusten, het erg warm hadden en ook weer vrij snel het huis verlieten, zonder maar een druppel gedronken te hebben….. Ik heb een goed vermoeden, wie dit prachtige viertal was, maar ze schijnen zich pas na een jaar bekend te maken :-).

En dan….dan is het eindelijk zover. De feestavond gaat beginnen. Monique en Albert zijn hier in huis en als we in Droppie stappen, zien we er super leuk uit allemaal en zijn we er helemaal klaar voor. Bij D’n Boer zijn ze helemaal ingericht naar het thema van ons feest: alles is gekleurd in oranje, rood, wit en blauw. Ook wij hebben een vleugje van deze kleuren in onze kleren. En we hebben voor iedere gast een hawaï-slinger met bloemen gekocht zodat we iedereen in de kleur van de uitnodiging in kunnen delen in twee groepen die tegen elkaar gaan strijden.

P1160974 P1030591 P1030586 P1030585 P1030581 P1030580 P1030578 P1030576 P1030574 P1030573 P1030572 P1030571 P1030570 P1030569 P1030568 IMG_0237 P1030676 P1030675 Sara Sara Sara Sara Sara Sara Sara Sara Sara Sara

Angelique zou foto’s maken van alle gasten, maar is die middag nog flink ziek, net zoals Monique dat donderdags was bij ons. Gelukkig kan zij de rest van de avond nog aanwezig zijn, maar we zijn erg blij dat Monique en Albert in haar afwezigheid de honneurs over genomen hebben om van de eerste gasten een foto bij binnenkomst te maken, als zijnde het ‘gastenboek’!  Angelique heeft ook onze uitnodiging ontworpen, de wens- en advieskaartjes gemaakt en doet dat bijzonder professioneel  in haar bedrijf waar zij al haar creativiteit in kwijt kan: StijlImpuls.  Gedurende de avond schiet Angelique wel haar plaatjes en maakt een mooi doosje, waarin we onze herinneringen kunnen sparen van het feest. Hier zitten de foto’s in en een aantal wenskaarten, die grappig, ontroerend en vaak ook bijzonder creatief zijn ingevuld. Helaas heeft niet iedereen de namen ingevuld…. ;-).

Klik hier voor de foto’s, gemaakt en met dank aan Angelique: http://www.stijlimpuls.nl/Home/. Voor diegene die geen google-account hebben, blijken de foto’s niet zichtbaar. Ik zal een aparte blog aanmaken met daarin de foto’s.

Het grootste ontvangst is door onze vrienden Christel en Cees. Ze zien er stralend uit en ik weet dat ze zich meer dan gevraagd ingezet hebben om alles goed te laten verlopen! En het loopt op rolletjes…. De gasten komen binnen en het is geweldig om te zien hoe ze zich aan het kledingadvies hebben gehouden! Altijd mooi om te zien wat een moeite iedereen doet en het geeft gelijk een ontspannen sfeer waarin iedereen zich afvraagt waarom er 2 groepen zijn en wat ze moeten gaan doen. Tegelijkertijd worden er over en weer complimenten uitgedeeld voor elkaars “out-fit” en komt de sfeer er al in. En dan opent Christel samen met Cees de avond en stelt ons voor aan Jan Rooymans van www.roeptujanmaar.nl. Samen met Martijn Klaver verzorgt hij de muziek en begeleidt Christel en Cees in het “Ik houd van Jan, Anita en de pallets-spel”, wat we in de voorgaande maanden hebben opgezet. Want buiten dat ik de 50 gepasseerd ben, is Jan in 2013 60 geworden en bestaat zijn bedrijf J.W.M. van Kreij Beheer B.V. ook nog eens 30 jaar! Het spel loopt geweldig. In de eerste instantie is er nog een aarzelende deelname, maar langzaamaan zie je het fanatisme groeien bij iedereen. Er worden vragen gesteld, opdrachten gegeven, liedjes gezongen en gedanst. Sommigen zijn zo fanatiek, dat bij het klinken van de bel ze letterlijk “out” gaan….. Gelukkig heeft Joke niets overgehouden van haar val en de avond wel mee uit kunnen vieren! De vragenlijsten zijn nog in ons bezit en hilarisch om te lezen, soms.

Bijzonder leuk zijn de creatieve cadeautjes die we mogen ontvangen: van dinerbonnen bij restaurants, tot een heuse Spaanse rijschool visite in Andalusië en leuke cadeaubonnen waar we eens voor gaan snuffelen saampjes. We zijn dankbaar voor alle goede wensen die in de kaarten zijn geschreven en hopen dat we inderdaad nog veel jaren van elkaar, maar ook van onze vele vriendschappen mogen genieten!

De avond vliegt om! Tijdens het zingen, dansen, kletsen, lachen en eten uit de snackmuur door, geniet ik nog wel het meest van alles om me heen. Door omstandigheden en het ziekbed van zijn schoonmoeder,  is mijn broer met zijn vrouw Maria niet aanwezig op het feest. Daarom mag ik samen met Jan mijn eigen levensloop zingen, omdat onze Bert dat niet kan nu….. Verder worden er verzoekjes ingediend bij Jan Rooymans en die speelt de sterren van de hemel. Het spel wat in blokken gespeeld wordt bereikt zijn hoogtepunt en iedereen zingt inmiddels uit volle borst mee. Arie en Gerold spelen hun wereldberoemde act van de Freeking Brothers. De sfeer zit erin en voor we het weten is het half twee….. en begint het afscheid nemen alweer. Tjeetje, daar ben je dan jaren mee bezig….. en dan is het alweer voorbij! Maar, wat was het vet cool, gaaf, gezellig, fijn, roerend en wat heeft het me geraakt, dat iedereen op zijn of haar manier een bijdrage heeft geleverd om mijn eerste dag in de fifties, zo te laten slagen. DANK daarvoor!

Voor de foto’s van Angelique, graag naar www.jan-anita.nl  gaan en het bovenste bericht laat jullie de foto’s zien!

Ik wens je de tijd…..

Written By: Anita - jan• 01•14
Gelukkig 2014!

Gelukkig 2014!

Gedicht: Ik wens je de tijd….

 

Ik wens je geen rijkdom en vele talenten.

Ik wens je een leven van tijd en momenten

momenten van vreugde, momenten heel stil

en tijd om te zien wat je ziel van je wil.

 

Ik wens je de tijd om te doen en te denken

niet alleen voor jezelf, maar ook om te schenken.

Ik wens je de tijd, niet voor te haasten en te rennen

maar tijd om je blijdschap en rust te herkennen.

 

Ik wens je de tijd, niet om leeg te verdrijven

ik wens dat veel tijd je nog over mag blijven,

als tijd voor verwondering en tijd voor verblijden

in plaats van de tijd op de klok zien verglijden.

 

Ik wens je de tijd om naar de sterren te grijpen

en tijd om te groeien en tijd om te rijpen.

Ik wens je de tijd om te hopen, beminnen

geen tijd te verliezen, maar tijd te gewinnen.

 

Ik wens je de tijd toe jezelf te ontwaren

elk uur, elke dag als geluk te ervaren.

Ik wens je de tijd ook om schuld te vergeven

ik wens je jouw tijd toe, je tijd om te leven.

 

Wij wensen je voor 2014 een GELUKKIG Nieuwjaar

met liefde, gezondheid en oog voor elkaar!

 

Jan & Anita

 

 

 

De tijd gaat vlug!

Written By: Anita - dec• 11•13

Tjeetje, ik lees net mijn blog terug van Spanje. Dat was eind oktober en nu zitten we al in december. Ik heb in mijn achterhoofd iedere keer een “melding” gekregen over het feit dat ik nog steeds niet geschreven heb. En ik kan toch echt niet zeggen, dat we in de tussentijd niets hebben meegemaakt. Ik zal proberen een korte inhaalrace te maken en wil mijn Sara-feest een keer apart verwoorden. Maar dat wil ik dan met een paar leuke foto’s gaan begeleiden en die zijn nog niet klaar….. Angelique is er nog mee bezig en wij wachten rustig de resultaten af. Angelique heeft nu even andere zorgen, omdat Jens, haar jongste zoon en ons jongste petekind met zijn gezondheid aan het tobben is. En dat gaat voor alles! We duimen voor de kleine grote man en hopen dat de dokters toch iets vinden wat niet zo’n impact op het leven van Jens zal hebben. Vrijdag krijgt hij de uitslag en we hopen met zijn ouders en familie mee!!

Na onze terugkeer uit Spanje, kwamen Monique en Albert na een kleine twee weken alweer naar ons, om hier in huis te verblijven tijdens onze feestelijkheden. Het jaar 2013 was ons jubileumjaar. Jan zijn bedrijf bestaat begin 2014 alweer 30 jaar. We zijn samen 20 jaar getrouwd geweest en onze leeftijden gaan ook meetellen: Jan werd 60 en ik werd 50. Het is dan ook erg gezellig als de gasten, waar je inmiddels al een aantal jaren lief en leed mee deelt, heerlijk relaxed aan tafel zitten, of we met z’n vieren een hapje uit gaan eten bij de Griek in Uden, omdat ze die niet hebben in Spanje, althans niet zo’n lekkere….. :-).

En na ons feest hebben we een gezellige middag gehad met de gehele familie van Monique en Albert en iedere keer is het weer een plezier om te zien, hoe Jan en ik opgenomen zijn. Ook beregezellig om iedereen weer te zien, behalve Trees de zus van Albert, die helaas niet aanwezig was. We hebben elkaar redelijk goed leren kennen in augustus en dan is het bijzonder vertrouwd om in elkaars gezelschap te verblijven. Mooi om te zien hoe iedereen na een tweetal rondjes wisselde van stoel zodat iedereen met elkaar kon kletsen. D’n Heerboer in Uden was een mooie locatie waar ieder voor zich wat te kiezen had en met live-cooking kon bestellen wat hij/zij wilden en we hebben een heerlijke middag gehad!

En dan gaan we op maandagavond met z’n viertjes heerlijk eten bij De Schans in Montfoort. Helaas konden Annie en Jan niet mee. Ries is heer en meester in het restaurant en Lilian komt ook nog even hallo zeggen. Hun zoon Justin staat ook mee in de keuken en het eten wat zij daaruit toveren is super! We laten ons verrassen en dat is geen straf. Ik ga langzaam met mijn vinger over het bord, om toch nog even een smaak mee te krijgen. Goddelijk eten, bijzonder fijne gastheer en de bijpassende wijnen zijn subliem. Albert is (wederom) onze BOB dus Jan en ik gaan voor het grote Genieten.

En dan gaan Monique en Albert weer richting het zonnige zuiden, maar eerst moeten ze met Droppie nog door de sneeuw. Gelukkig gaat dat goed en zijn ze veilig aangekomen met alle dingetjes die ze in Nederland hebben gekocht. EN nogmaals dank voor het heelhuids meebrengen van onze inkopen in Spanje. De wijn laat zich heerlijk smaken en de olijfolie is super….

En dan komt langzaamaan mijn mid-weekje Terschelling eraan. Ik ga voor het eerst sapvasten. Wil dit al 20 jaar en eindelijk is het zover. Ik ga samen met Geralde, de vorige eigenaresse van Plien en zij is wel “door de wol geverfd” want ze gaat voor de vierde keer. Ik begin op advies van Barabara, onze begeleidster van SlimStop al een week van te voren te minderen met koffie, zwarte thee, melkproducten etc. Een paar dagen van tevoren eet ik geen vlees en vis meer en ga langzaam richting het sapvasten. Op de dag van vertrek drink ik alleen maar sap en rijd al vroeg in de ochtend aan. Om kwart voor zes ben ik onderweg en het lijkt wel overdag, zo druk is het al op de weg. Ik rijd richting Zwolle en haal Geralde op en we gaan samen op pad, na een heerlijk vers sapje en een kop kruidenthee. Richting Harlingen waar we om kwart over negen worden verwacht en de boot ons om kwart voor tien naar Terschelling zal brengen. We kletsen lekker bij en de reis gaat voorspoedig. We gaan een midweek relaxen, detoxen, wandelen, je kunt er zwemmen, fietsen en wat al niet meer. Maar vooral “loslaten” is het grote sleutelwoord. Iedere avond hebben we contact met onze mannen thuis en gaan bijtijds naar bed. Het is bijzonder om te merken dat je totaal geen honger krijgt, als je goed gevoed wordt met de lekker biologische fruit- en groentesappensappen, waar de suikers en zouten inzitten die we nodig hebben.  Het gaat me bijzonder goed af en ik kies ervoor om nog twee dagen langer door te gaan thuis. Ik krijg de bevestiging dat mijn manier van “oergondisch genieten” bijzonder gezond is, want mijn schoonmaak is mild en ik ben gewoon fit! En dat is lekker om te weten en ook Barbara geeft aan dat het paleo-principe al vaker zijn kracht heeft bewezen. Dus buiten de extra kilootjes die ik kwijt ben geraakt in deze week, is mijn spirit om deze levenswijze voort te zetten, bij deze weer eens onderschreven. Ook Geralde en haar man zijn hiermee begonnen en dat doet me eraan denken, dat ik nog recepten op moet sturen…

Hier een link, voor eventuele liefhebbers: paleo-recepten.

Ik ga mijn kookboeken eens napluizen en kijken of er ergens wat oer-kerst-recepten bij staan, want ook voor mij is het leuk om weer eens andere dingen te proberen. Met kerst in het zicht, is dat een mooie uitdaging voor de komende weken. Ik ben ook alweer mee aan het oefenen met het dameskoor wat nu in de Sint-Servatius kerk zingt en zal met de beide dameskoren van de Boschweg en van de markt, met kerst de mis mee verzorgen. Het is een mooie tijd die voor ons ligt en van het weekend gaan we hoogstwaarschijnlijk onze boom halen en versieren. Ik zie overal al gezellige huizen en sfeerverlichting en dan gaat het kriebelen….

Fijne advent allemaal!

 

 

Zon, zee en Spanje in het najaar…

Written By: Anita - okt• 30•13

Zoals jullie in mijn blog hebben kunnen lezen, zijn we halfweg augustus al in Macisvenda geweest voor de feestelijkheden van Monique en Albert rondom hun 12,5  jarig huwelijksfeest. Bij terugkomst in Nederland kwam Monique voor een paar dagen bij ons, om Esmee te vergezellen en vertelde ik haar van de uitnodiging van Patricia en Pieter. Die hebben ook een huis in Spanje, maar dan in Altea aan de kust. Na enige (lichte 😉 ) aandrang besloten we dus inderdaad een ticket te boeken en ons geplande lange weekend uit te breiden naar een week. Wat een luxe weer!

We hebben natuurlijk wel het nodige wat achter blijft aan beestjes en daarvoor zochten we al langer een goede oppas. We hebben altijd super toezicht gehad van mijn vader en soms was hij de ondersteuning van Ans en Arie of anderen die in huis waren voor een kortere of langere tijd. Maar mijn vader is op een leeftijd gekomen dat hij die arbeid allemaal niet goed meer in kan vullen en dat is een constatering die in liefde en respect is getrokken. Want hij is er altijd, als wij hem nodig hebben! Maar wij vinden dat hij ook alle recht heeft op  zijn eigen leven en dat is aanzienlijk veranderd sinds hij zijn vriendin en maatje Mien in zijn leven heeft. Dus gooiden we hier en daar een balletje op en deden op social media een oproep voor liefdevolle huis-oppassers voor onze hondjes, paarden, poezen, kippen en haan Daan.

We kregen diverse reacties en we hadden er ook een heel goed gevoel bij, dat hier een stel uit zou komen, die het leuk zou vinden om voor onze “kroost” te zorgen zowel voor korte als voor langere perioden. En jawel, ons gevoel bleek goed, al kwam het grappig genoeg uit een totaal onverwachte maar aangename hoek!

Jeanne en Mari reageerden meteen enthousiast en wilden heeeeeel graag proberen om voor de beesten en ons huis te zorgen en daar ook een vakantie van te maken. Geweldig!! Want we kennen Jeanne en Mari al zo’n 25 jaar en het voelt bijzonder vertrouwd om hen in huis te hebben. Dus werd een afspraak gemaakt om hen e.e.a. uit te leggen omdat je dan toch in één keer anders een huis binnenkomt, als je weet dat je daar dan ook de zorg van krijgt. Maar ze hadden er zin in en wij vonden dat natuurlijk super. Ze zijn allebei lekker veel thuis en zien met plezier de tijd tegemoet dat ze onze beestjes mogen gaan verwennen…..

En dat doen ze, hebben we inmiddels begrepen. Ons Fritsje en Macho mogen diverse keren per dag mee met Jeanne en schreven al in de mail die ik ontving, dat hun pootjes in de komende week wel een paar centimeters zouden afslijten…. Mijn vader komt vooraleerst om Mari en Jeanne te begeleiden met de paarden en daarna gaan ze het samen overnemen. Dat geeft mijn vader straks meer lucht om met zijn Mien te genieten en zich nergens geen zorgen over te hoeven maken. En kan hij nog een bakkie koffie scoren als hij daar zin in heeft, zonder dat hij zich druk hoeft te maken over het werk. Zoals wij dat tegenwoordig zelf al vaker regelen en de kwalitatieve tijd liever met hem doorbrengen met een praatje, eventueel in gezelschap van zijn maatje!

En nu zitten we hier in Spanje. Allereerst op het vliegveld opgehaald door Monique en Albert en in het vertrouwde Droppie (Albert zijn trots: een bijzonder luxe Mercedes Viano  2.2 CDI) die onder deskundige leiding van Albert ons naar Alicante brengt waar we in de haven een mooi hotel hebben geboekt. Dat hadden Monique en ik snel geregeld toen ze bij ons was en via booking.com hebben we het Sercotel geboekt. Een prachtige suite ligt er achter de geopende deur en Monique heeft dat uitgebreid beschreven in haar blog. Ook de foto van het ontbijt met uitzicht om te zoenen en in haar verhaal te zien.

De volgende dag rijden we met z’n viertjes via de Jalonvallei naar de Coll de Rates en daarna door naar Altea, waar we Patricia en Pieter ontmoeten in een heerlijk restaurant Saltea genaamd. De uitgebreide lunch duurt tot een uur of half acht. Alhoewel zij elkaar niet kennen, is de stemming binnenkort echt heerlijk! Monique en Albert krijgen de uitnodiging om te blijven logeren die nacht, maar zij rijden naar hun huis in Macisvenda. Wij gaan de Altea Hills in hebben een paar heerlijke dagen in hun prachtige appartement. We toeren met een boot vanuit de nieuwe haven van Altea richting Benidorm en daarna met een omtrekkende beweging naar Calpe. Daar dobberen we lekker op de golven tot we besluiten in de haven te eten bij Nautico. Wederom super lekker en ik vergeet even mijn oergondische inslag :-).

Klik hier voor de foto’s.

Die avond gaan we richting oud Altea, een superleuk ietwat artistiek dorpje met leuke straatjes, winkeltjes en restaurantjes. Het is zo fijn om die kwalitatieve tijd met z’n viertjes door te brengen! We zien ze ook niet zo vaak en dit is wel een kers op de taart. We genieten van elkaars gezelschap en hebben echt lol. De humor, de eerlijkheid en openheid is ontwapenend en ontspannend. We hebben na een paar dagen al het idee dat we een week weg zijn. Patrieske en Pieter hebben vrijdagmiddag bij Saltea al met Albert en Monique afgesproken dat ze ons weg gaan brengen. Ze verheugen zich op de reis richting binnenland en we gaan na een licht ontbijt op pad. De appeltaart staat op ons te wachten en de koffie smaakt ons goed. Het is weer gezellig en Monique en Albert showen trots hun huis, casita en nieuwe cantina. Daarna gaan P&P richting Benidorm voor een receptie en wij blijven achter en hebben alweer de frietmiddag bij Klaasje en Flip! Super leuk om ze weer te zien. Zij zijn onze gastvrouw en gastheer geweest tijdens de feestweek hier. We eten de eigengebakken frietjes en snacks van Flip terwijl Klaasje de drankjes doet. Marian en Hans zitten bij ons aan tafel en we soezen in het zonnetje. Het is eind oktober en zo achter in de 20 graden. Je hoort ons niet klagen…..

De volgende dagen genieten we van het samenzijn met onze vrienden. We shoppen wat bij La Zenia, gaan naar de mineraalbaden in Archena om een ochtend te chillen in het mineraalwater, halen heerlijke wijn in Jumilla en rusten wat. Het weer slaat wel wat om en de wind is koud, maar het zonnetje laat zich nog regelmatig zien. de dagen zijn warm maar de avonden worden koud. Morgen is alweer de laatste dag en vliegen we richting Nederland, wat intussen door een dikke herfststorm is overvallen met code oranje of rood zelfs. We hebben contact met het thuisfront gehouden en daar is alles goed. Hier is het super en sluiten we af met een voldaan gevoel van warme vriendschap en  in de wetenschap dat we elkaar gauw weer zien ;-)! Maar dan in Nederland met alle gezelligheid van dien!

Mensen met paarden, hebben de hemel op aarde….

Written By: Anita - okt• 06•13

Mensen met paarden, hebben de hemel op aarde.

Maar als zij sterven, valt er niks te erven.

 

Mijn vader heeft, zo oud als ik ben, een tegel met die spreuk op het toilet hangen. Ik las dat altijd, zonder het eigenlijk te snappen. Mijn vader was gek op dieren en van zijn ouders, maar zeker van zijn vader, heeft hij de liefde voor paarden mee gekregen. Ze werkten al op vrij jonge leeftijd met paarden op het land. Maar op zondag gingen ze met pony- en paardrijvereniging op pad. Volgens zijn verhalen, bond iedereen zijn paard of pony aan een “platte wagen” en ging de gehele club op wedstrijd echt met teamspirit. Op latere leeftijd is mijn vader gaan springen….. hij heeft daar nooit echt prijzen mee gehaald. Wel heeft hij ooit als eerste in de krant gestaan, maar toen bleken ze de startlijst afgedrukt te hebben ;-).

Hij is nog steeds “paardig”, mijn vader en ik heb het niet van vreemden dus, maar zeker niet van mijn moeder. Die was panisch als er een paard aankwam en stapte van haar fiets af, om achter een boom te gaan staan als er een aanspanning of ruiter/amazone aankwam. Ik mocht als kind dus nooit mee, als mijn vader naar een spring- of dressuurwedstrijd ging kijken. Heeeel af en toe, bij hoge uitzondering gingen we even kijken op het oude terrein van “Jan van Amstel”, de rijvereniging van Schijndel. Dat was gelegen achter mijn vaders ouderlijke huis, een boerderij die werd bewoond door mijn Ome Wim en zijn vrouw Riek. Ik weet nog dat ik op het grote paard van zijn zoon mocht zitten om uit te stappen, terwijl Geert langs me liep. Als een koningin zat ik daar te stralen en was beretrots. Maar mijn moeder haar zorgen over mij als paardenmeisje waren te groot en het bleef bij die beleving en heel soms een korte weidetrip bij mijn peetoom Harrie op zijn pony Polly, als die naar stal mocht. En dan moesten mijn broer Bert en ik nog delen…..

Het is altijd blijven kriebelen….de liefde voor paarden. Toen ik bij Jan kwam wonen, hadden we een gesprek over dieren en toen vertelde ik hem, dat ik mijn gehele leven eigenlijk al had willen leren paardrijden. Jan gaf aan dat ik het alsnog moest gaan proberen en zo kwamen we op het idee om hier en daar eens ons licht op te steken. Inmiddels was ik al de 30 gepasseerd en begin je niet zomaar aan zo’n avontuur. We waren al wel lid van de menvereniging DIO in Schijndel en reden regelmatig mee op mijn vaders aanspanning, getrokken door 2 pony’s. Vanuit die club konden we een cursus volgen om het koetsiersbewijs te halen voor het enkelspan. Ik heb dat gedaan en daar leerde ik Monique kennen. Buiten een bijzondere vriendschap met haar en haar man Richard, kreeg ik via haar de mogelijkheid om te leren rijden. Op Rudy, een oude ruin, die jarenlang op de manege van Jan en Annie had gelopen en alle klappen van de spreekwoordelijke zweep  kende. We hebben ongelooflijk veel leut gehad, en het ging zeker niet vanzelf….leren paardrijden terwijl ik eigenlijk hoogtevrees heb en bang was om te vallen….

Maar gaandeweg ging het en Jan reed mee, bij manege de Molenheide, waar we begeleid werden door Wim. We kregen twee avonden les, maandag de vrouwen van de menclub en op vrijdag deden de heren hun best. Later reden we gemixt en hebben enorm gelachen met z’n allen. Het waren uitjes, die avonden. Ik had inmiddels een korte tijd een eigen paard: Woody, maar die was slimmer dan ik en werd ingeruild voor Juwel. Een vlugge merrie, maar wel eerlijk. Dat konden we van Woody niet zeggen. Terwijl ik Juwel reed onder het zadel, werd ze ook ingespannen en reden we er ritjes mee. Jan wilde graag een fries om mee te mennen en zo zijn we langzaam overgestapt op de zwarte parels. We hebben Paulus gekocht en al snel wilde Jan en dubbelspan. We hebben diverse paarden van Jan en Annie als maatje mogen proberen totdat we zelf een fries vonden, Burre. Het verhaal van Burre heb ik enige tijd geleden al geschreven, naar aanleiding van de aankoop van Fokke en Plien.

 

Fokke & Plien op stap.

Fokke & Plien op stap.

Zij zijn onze nieuwe aanwinsten sinds 27 maart van dit jaar en wat hebben we al een plezier van ze gehad! Ik sloot mijn vorige blog af met de Duin-Devils. Iedere woensdagmorgen gaan we te paard! Door een prachtige natuur rijden we, gezellig kletsend en onderweg genietend van de uitzichten. Na de koffie, mogen de paarden een ren-gallopje trekken op de witte duinenvlakte. Diegene met Facebook, mogen mijn filmpje terugkijken :-). Ook hebben we na de schoonmaak hier in huis, weer het aangespannen rijden opgepakt. Jan rijdt met zijn tweespan alsof ze al jaren en jaren samen lopen. We proberen ze vertrouwen te geven en plezier in het werk en Plien en Fokke pakken dat gelukkig goed op. Ze lopen gelijk, werken allebei even hard en vullen elkaar goed aan. Ze moeten nog wennen aan alles wat we op straat tegen kunnen komen, maar met de goede begeleiding komen we er wel. Zowel onder het zadel, als in het span krijgen we les en leren Jan en ik net zoveel als onze paarden. En volgens mij genieten we er allemaal even veel van.

Het blijft een machtig mooi gezicht, zo’n span voor je, vooral als ze zo goed hun best doen voor je. Na het harde werken krijgen ze een warme douche en als ze opgedroogd zijn mogen ze hun buikje rond eten op de wei. Afgelopen vrijdag hebben ze ’s nachts buiten geslapen, omdat het weer nog zo heerlijk is, hier in Nederland. Ongekend, dat ze nog in hun “blootje” buiten lopen begin oktober en toen wij van onze buren terug kwamen gewandeld, zagen we Fokke heerlijk in het gras liggen terwijl Paulus en Plien nog lekker aan het eten waren. Uitzonderlijk omstandigheden voor bijzondere dieren. Mijn vader had trouwens wel gelijk: er valt niets te erven hoogstwaarschijnlijk, maar wat hebben wij er zelf veel plezier van gehad!

Dat geldt ook voor mijn vader. Hij heeft twee nieuwe pony’s gekocht die het even wat minder hebben gehad in hun leven. Met liefde worden ze nu verzorgd en lekker verwend. Jan en ik zijn vanmiddag even wezen kroelen en je merkt dat de beestjes alweer vertrouwen in de mensheid krijgen. En het is fantastisch om te zien, dat mijn vader en ook zijn broer Wim, daar straks weer “net als vroeger” een span van gaan maken, dat ze zelf getuigd hebben. Buiten mijn bezorgdheid, omdat beide heren de 18 inmiddels al lang gepasseerd zijn, geniet ik vooral ook van het feit, dat mijn vader nog steeds zijn dromen leeft en grenzen verlegt. En ik zie dan ook gelijk, waar mijn goed besteedde erfenis naar toe gaat…. 🙂

 

 

Thuis…na Spanje.

Written By: Anita - aug• 30•13

Terwijl ik op kantoor zit te werken, heb ik tijd om te bloggen…… Raar, nee niet echt. Mijn PC staat te back-uppen en ik kan dus ff niks doen hahahaha. Alhoewel, ik kan een heleboel doen, maar wil even ons Spanjeverhaal afsluiten en eigenlijk weer opnieuw openen…..

Wat was het super leuk, die week. Mijn vorige blogs getuigen al van een feestweek en inderdaad, zo hebben we alles ook ervaren. Hieronder even een indruk van het gastenboek in plaatjes:

Jan en Anita 17-08-2013

Jan en Anita 17-08-2013

 

Na het feest hebben wij nog wat tijd door kunnen brengen met Albert en Monique en togen we richting de kledingwinkel in Algorfe, waar Monique erg goed haar slag kon slaan, en bezochten het nieuwe winkelcentrum “La Zenia“. Het weer was iedere dag zo rond de 30 graden en ze sprayen een zachte nevel in de passades om de verhitte winkeldames en heren wat koelte toe te brengen. Daar aten we een überheerlijk hamburgertje bij Tommy Mels in een echt Amerikaans jaren 50 decor. Het overheerlijke ijsje bij HaagenDasz is weer zo’n genietmomentje en daarna gaan we richting het overdekte parkeerterrein, om weer huiswaarts te gaan. We rijden nog via Santa Pola waar we de roze flamingo’s met hun pootjes in het zilte zeewater zien staan. Op de achtergrond zie je de zoutbergen liggen, die vanuit de waterbekkens gewonnen worden. Sneeuwwit zijn de zoutophopingen. Mooi om te zien, maar ik heb niet zoveel met zout…..ik heb er eerder last van.

Het is dan ook een verademing als we die avond in Hondon de los Frailes eten bij het restaurant “El Condor”. Na wat eerder slechte ervaringen met te veel zout in mijn eten, vraag ik keurig aan de eigenaar om geen extra zout toe te voegen aan mijn maaltijd. En wat zegt die schat: “Wij voegen nooit geen zout toe aan ons eten, het zout staat op tafel en iedereen kan naar eigen smaak toevoegen”!. Kijk, daar houd ik nou van! Die avond dus geen opgezette voeten en een normaal nachtelijk plaspatroon ;-). Daar zit je dan wel een stuk lekkerder door in je velletje….

Dan breekt de woensdag ochtend aan. Ons (voorlopig) laatste ontbijtje bij Flip en Klaasje. Het wordt wel een speciaal moment, want terwijl ik al mijn koffertje aan het inpakken ben, bakt Flip voor mij een speciaal eitje.

Eitje...

Eitje…

Als ik mijn eitje verorber, kijk ik op mijn horloge en zie, dat het kwart over negen is. Ik denk aan mijn clubje Duin-Devils die nu zonder mij de Drunense duinen onveilig gaan maken. Ik weet dat ze weer veel plezier hebben en een prachtige rit voor de boeg. Hoe decadent kan een mens worden, door zelfs op vakantie daar nog jaloers op te zijn ;-).

Niet zeuren, inpakken die koffers. Kamer checken en dan zijn we zover, dat we afscheid moeten gaan nemen van onze fantastische gastheer en zoon. Klaasje is inmiddels al naar de yoga, maar niet voor we haar bijzonder dankbaar geknuffeld hebben. Wat een heerlijke mensen en wat kunnen wij ze iedereen van harte aanbevelen, die in een warme sfeer verwend willen worden!

Met onze huurauto gaan we richting Macisvenda waar ons een stevige kop koffie wacht en een vroege lunch daarna. Marco, Miranda met de kinderen hebben dezelfde vlucht, worden door Monique en Albert in Droppie, zijn bus meegenomen en nadert het afscheid van Trees, Bram, Stacey en Kelly die met Victor die avond weer richting huiswaarts vliegt. Wat hebben we het super gehad met elkaar! Onze vlucht gaat mooi op tijd en we hebben net onze heerlijke Starbuckskoffie achter de kiezen als we mogen boarden. De vlucht gaat voorspoedig en we landen in Eindhoven, waar Nout ons ophaalt. Nog even is er commotie omdat er nog een grote zak hondenvoer in de auto ligt en wij toch nogal wat koffers en tassen bijhebben, maar uiteindelijk gaan we richting huis, inclusief het hondenvoer. Thuis nemen we afscheid van Annie en Jan en in één keer zijn we weer met z’n tweetjes. Wel even wennen, na zo’n groot “familie-gevoel” van de afgelopen week.

De week gaat hard en we werken onze achterstand in de boekhouding bij, kopen een nieuw matras in het logeerbed en hopen dat Monique daar beter in gaat slapen. We hebben zelf ook geen beste ervaringen gehad met slapen en zetten een  stevig, maar toch aangenaam zacht matrasje aan. We halen Monique die zondagmiddag op van Eindhoven Airport en na eten die avond een patatje, net zoals Albert en zijn gasten, maar dan bij Flip en Klaasje. Dan komen Annie en Jan op een borreltje en bij het vuurtje van de open haard worden we allemaal lui en gaan vervolgens allemaal ons bedje opzoeken. Het matras blijkt een goede investering en Monique slaapt er goed op. Fijn!

Op maandag gaat zij met haar dochter Esmee voor een intake gesprek in de Hoogstraat in Utrecht, daar waar Albert in 2007 zijn therapie ook heeft gevolgd i.v.m. zijn OPS. Esmee gaat haar gesprek alleen aan, maar het is voor Monique bijzonder waardevol om toch even als moeder aanwezig te kunnen zijn, om voor en erna haar gesprek een plan op te stellen.

Dinsdag brengt Jan onze gaste weer naar het vliegveld, maar niet voordat we die maandagavond nog snel even tickets en verblijfplaatsen hebben geregeld voor een volgend bezoek naar Spanje. Dan gaan we ook Alicante bezoeken en Patricia en Pieter bezoeken in Altea. Die hebben we afgelopen zaterdag tijdens ons bezoek beloofd, dat we (eindelijk) hen ook eens komen bezoeken en we hebben gelijk spijkers met koppen geslagen door ze te laten weten welke data ze ons mogen verwachten. Heeeeerlijk!

En dan….dan is het woensdag en mag ik weer met de Duin-Devils mee. Het weer is fantastisch en we rijden weer naar “de Klinkert“, omdat de “Roestelberg” maar een beperkt aantal woensdagen open is in het hoogseizoen. We genieten op het terras, in het zonnetje en stuiven op de terugweg door de natuur. Marjolein heeft het al ooit op haar Facebook pagina gezet, maar toen reden ze in de sneeuw. Maar ook met 23 graden en een zonnetje geldt: Wat is (ook) Nederland mooi!

 

Droge wijn…..

Written By: Anita - aug• 20•13

Het is inmiddels vrijdagochtend en we worden weer heerlijk verwend met het ontbijt door Klaasje en haar man Flip. Iedere morgen eten we buiten aan de grote tuintafel en genieten van vers gebakken brood, lekker gebakken of gekookt eitje, kaas, worst en vers fruit. Daarna rijden we achter Bram aan richting Macisvenda, omdat we om tussen 10 en kwart over tien bij de “ferreteria” moeten staan. We zijn dus ruim op tijd, maar omdat Bram en Trees Stacey nog af moeten zetten bij Miranda, rijden zij door. En…..staan wij bij de verkeerde ferreteria in het dorp, maar dat wisten we niet. Omdat er niemand was, zijn we naar het huis van Monique en Albert gereden, maar daar was iedereen al weg…… We rijden het dorp terug in en komen Bram tegen die ons aangeeft dat we om moeten draaien en meteen zien we een hele rij auto’s en bus opgesteld staan. We zijn compleet en kunnen dus gaan rijden.

De reis brengt ons in één van de wijngebieden van Spanje. We hebben al eens eerder een bodega bezocht in Jumilla en nu gaan we daadwerkelijk een wijnmakerij bezoeken, midden in een enorme vallei. Het ziet er prachtig en verzorgd uit op de wijnmakerij. Het is een indrukwekkend geheel en na het hartelijke ontvangst van onze “gids” gaan we de fabriek in. Het ziet er spic en span uit! Leuke uitleg en we mogen vragen stellen via Monique, die de rol van tolk automatisch toebedeeld krijgt. En dat doet ze met verve!!!! Alleen het technische gedeelte zet haar soms nog even in een lagere versnelling, maar voor de rest pak ik mijn petje voor haar af. Wat is haar woordenschat al groot en ik snap niets van de vervoegingen e.d. maar heb wel de indruk dat haar dat goed afgaat. Ik heb mijn studie Grieks even op een bijzonder laag pitje staan, maar we zijn het er wel over eens: de praktijk is de beste leermeester en als je in het land woont, leer je spelenderwijs bij.

De uitleg over de wijn, de druivensoorten, het proces van gisting, verwerking en botteling is interessant. Van het restproduct wordt diervoeder gemaakt en we rijden naar de bijbehorende finca (boerderij) om te zien hoe dat werkt. Bij binnenkomst in de finca ruiken we het voer, pulp van druivenschil en pitten en de alcoholdampen komen je nog lichtelijk tegemoet…. :-). We zien de jonge lammetjes en geitjes en de herder komt net aan bij de drinkplaats om zijn schapen en geiten te laven. Prachtig hoe deze dieren het ritueel kennen. Eerst drinken in de lange waterbak (en met de waterslang spelen), daarna bij elkaar schuilen in de schaduw van de olijfbomen. Het is inmiddels erg warm en we rijden richting het middagmaal zonder ook maar één druppel wijn te hebben gehad. Volgens mijn Jan het toppunt van een echte droge wijn ;-). Maar het was wel heel erg interessant, mooi om de grote productievaten te zien en te horen hoe zich wijn, productie en logistiek zich in Spanje verhoudt. Als afsluiting rijden we naar een mooie plek, waar we prachtig romantische plaatjes maken. Hiermede een mooie foto van ons koperen bruidspaar.

DE kus!

Ons gezelschap wordt uitgebreid met een aantal dames en dan gaan we richting “El Fielato“, een grotrestaurant. Daar worden we verwend met een 4 gangen dagmenu en inclusief de drankjes zijn we zo’n € 15,= p.p. kwijt. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst. Ik heb wel een glaasje wit besteld, geheel naar het onderwerp van deze ochtend. Onze gids vertelde dat hij geen wijn drinkt, omdat een bakker ook geen brood eet, maar dan ga ik liever brood bakken :-).

Ons bezoek bij de wijnmakerij in foto’s

Na de excursie rijden we naar de supermarkt in Hondon, waar we wat heerlijkheden inslaan voor die avond. In goed overleg met Bram, Trees en de kinderen nemen we ook voor hen wat mee en besluiten een snackavond te maken bij Flip en Klaasje aan de grote tuintafel. Eerst lekker zwemmen, luieren, siësta en rond een uur of half negen, negen uur gaan we aan tafel en verdelen het lekkers onder elkaar. Het is heel erg gezellig en we genieten van het gezelschap en de warme en genoeglijke avond. Grappig hoe je in een paar dagen, zo aan elkaar gewend kunt zijn en je zo gemakkelijk met elkaar omgaat! We duiken ons bedje in, moe maar voldaan. Het is zo’n dag met een gouden randje.

Zaterdagochtend worden we wakker en na het ontbijt gaan we richting de markt in Almeradi. Ook Trees, Bram en de familie gaat mee evenals Marco en Miranda en de kinderen. We drinken gezamenlijk koffie en daarna storten we ons in het winkel walhalla. Er word druk gekocht voor kleinkinderen, en ook een beetje voor ons zelf. Heerlijk geshopt en nieuwe schoenen gekocht voor het feest, omdat ik onder mijn fleurige jurkje nog geen passende stappertjes had. In eerste instantie dacht ik, dat ik zitschoenen had gekocht, maar na een half uur blijken mijn schoentjes ook nog eens gemakkelijk te zitten en zit (en dans) er de hele feestavond mee uit.

Het feest van Monique en Albert is één groot feest. De muziek en verlichting komen ons al tegemoet als Bram ons daar afzet. Hij heeft zich vrijwillig als onze taxi aangeboden en wij maken daar dankbaar gebruik van. Hendrika en Roos zijn druk in de weer met hun fototoestel, bijgestaan door Wijbe en we moeten een leuke hoed uit de mand zoeken en verplicht op de foto, als soort van gastenboek, maar dan in plaatjes. Daarna feliciteren het bruidspaar en wensen ze natuurlijk nog vele jaren toe. Er worden leuke presentjes gegeven, vanuit Holland, vanuit Spanje en het gezelschap is internationaal, zodat Monique in het Nederlands, Spaans en Engels hun gasten welkom heet. Haar eigen beschrijving van het feest is te lezen op: http://www.casa-dos-palmeras.nl/.

Wij gelukspoepers, worden rond drie uur in de nacht weer thuis gebracht door Marco. Het was erg gezellig en inmiddels leren we natuurlijk ook de nodige vrienden en familieleden van Monique en Albert kennen. Zoon Peet, met zijn meisje Hendrika en hun vrienden gaan de volgende dag al richting Nederland rijden, na een uitgebreid ontbijt bij het bruidspaar op locatie. Esmee, Saskia en vriend Marco en Hans en Janny vliegen terug naar Rotterdam en dan stromen zo langzaamaan de gasten huiswaarts richting Nederland. Wij zijn in de gelukkige omstandigheid, dat we nog wat daagjes blijven, maar zijn ook bijna als laatsten aangekomen en hebben dus nog wat qualitity time. Zondag wordt een luie dag, we liggen aan het zwembad bij Flip en Klaasje, evenals Trees, Bram en de kinderen. Heerlijk, na zo’n kort nachtje! Die avond eten we weer met 27 personen bij Uwe in het restaurant in Banos de Fortuna. De foto van heel de club komt op Facebook en er worden steeds meer mensen getagd ;-). Morgen gaan Trees en Bram en de kids verhuizen naar een ander huis en we zullen ze missen! Stacey, wij zorgen voor Rubio en Siera en de worst van de ontbijttafel is al op….;-).

Maandag is het ook voor Albert en Monique een rustdag. We gaan naar de thermale baden in Banos de Fortuna “Leana”. Het water is er 36 graden C. en vol mineralen. Overal goed voor, maar vooral voor een paar feestnummers als wij. Het is een gezellige dag, we genieten van het zonnetje en door de mineralen kleuren we allemaal aardig (rood)bruin bij. Liset neemt die middag ook afscheid en gaat terug naar Nederland. Wij gaan met z’n zessen eten in Crevillente en na een “slaapmutsje” gaan Jan en ik onze grotkamer in om lekker te slapen, na een dag vol ontspanning. We moeten goed uitgerust zijn, want dinsdag word een winkel-dag aan de kust en plannen we een strandwandeling. Adios amigos, ik ga snel afsluiten want we worden zo opgehaald :-). Fijne dag nog allemaal!

Op bezoek bij Sinterklaas in Spanje…..

Written By: Anita - aug• 19•13

Dinsdag middag zijn Ewa en Ryszard terug naar huis gegaan. Wij gingen onze reis voorbereiden richting de Spaanse zon. Ik had nog 20 uur om te wassen, koffers te pakken, zakelijke mails af te handelen en het nodige voor te bereiden. Oh ja, en nog even wat slapen. Want….woensdagmiddag om 12.55 uur gaan we de lucht in, samen met Annie en Jan. Ook Janny en Hans vlogen met dezelfde vlucht mee en die had ik dinsdag middag dus mee ingecheckt. Vroeg in de ochtend ging de wekker en ik was eigenlijk al wakker aan het worden. Je weet dat er nog het nodige gedaan moet worden en ik wilde nog graag met de hondjes de hei in. Dat is mijn genietmomentje van de dag. Dus vroeg uit de veren……

De ochtend verloopt voorspoedig, al heb ik zo net voor vertrek altijd wat stress van het inpakken. Wat nu wel en niet mee te nemen. En altijd te veel meenemen, is ook een sterk punt van mij. We schiften de koffers nog een keer en jawel, mooi binnen de 20 kilo. Gelukt! De handbagage laat nog wat ruimte over, maar dat vinden we altijd prettig.

Theo brengt ons naar Eindhoven en daar drinken we een heerlijk bakkie koffie bij Starbucks. Dat doet mij altijd nog aan Amerika denken en andere vakanties. In Griekenland is deze keten inmiddels ook al aardig aan de weg aan het timmeren en gelukkig in Nederland idem. Terwijl we genieten van de café caramel, bellen we Hans en Janny en die zijn onderweg. We ontmoeten elkaar bij de ingang van de vluchthaven en stomen gelijk door naar rij 18 om de koffers in te leveren. We winkelen nog wat rond, en na de plaspauze worden we opgeroepen om te mogen boarden. Daar gaan we, de lucht in naar een week vakantie waar we al een jaar mee bezig zijn om voor te bereiden en van te gaan genieten. Het is namelijk niet zomaar vakantie, nee we hebben een prachtig doel.

Monique en Albert zijn namelijk op 26 augustus officieel 12,5 jaar getrouwd, maar vieren dat op 17 augustus, om hun kinderen, familie en vrienden alle gelegenheid te bieden op het feest aanwezig te zijn. Dus deze datum valt in de bouwvakvakanties en we krijgen een uitnodiging in het Nederlands, Spaans en Engels toegestuurd via e-mail om dit alvast kenbaar te maken. Wij willen graag aanwezig zijn en overleggen met Jan en Annie over de tickets en twee dagen later hebben we die reeds vastgelegd. Zo, wij komen!!! 🙂

En dan is het jaar voorbij en gaan we ook echt. De vlucht gaat voorspoedig en we landen in Alicante en worden hartelijk ontvangen door Monique in wit hemd en hardroze broek en Albert in hardroze t-shirt van boeruhcrossers en een stralend witte broek. Het lijkt wel een setje….. Wij gaan bij AVIS onze auto ophalen en buiten wacht Albert met Droppie om ons naar Flip en Klaasje te brengen, in B&B La Cueva Solana, waar wij deze week zullen verblijven. We worden hartelijke ontvangen door de gastheer en gastvrouw en de overige gasten waar we het grootste deel van deze week hier mee door zullen brengen: Trees, de zus van Albert, haar man Bram en de beide dochters Kelly en Stacey met Victor, de vriend van Kelly. We drinken lekker koffie met elkaar en nemen dan afscheid van Albert en Monique, al is het maar voor even. Zij brengen Janny en Hans naar het autoverhuurbedrijf op de urbanisatie en daarna naar hun huis. Die avond eten alle Nederlandse gasten die al in Spanje zijn, bij hen op de Mexicaanse prutavond. Het is beregezellig, het eten is heerlijk en team Ries heeft echt heerlijke salades gemaakt met eigengemaakte dressings. Jan en ik hebben al eens bij Ries en Lilian gegeten in hun restaurant in Montfoort: De schans. Toevallig is ons paard Burre ook naar Montfoort verhuisd en kent Lilian de eigenaar. Ze zal hem onze hartelijke groeten overbrengen! Mochten wij Burre op gaan zoeken, zullen we er zeker een hapje gaan eten.

De dag erna gaan we al vroeg op pad en na een kleine de-tour komen we toch aan bij Laura van http://www.paardinnoodspanje.nl. Zes ruiters/amazones hebben zich opgegeven om anderhalf uur te gaan rijden en Kelly sluit als zevende aan. Jan van Annie gaat niet mee en Hans neemt zijn plekje over. We zijn erg onder de indruk van de werkzaamheden van Laura en haar dochter Luna, waarnaar Los Caballos Luna genoemd is. Zij verzorgen ook ruitervakanties maar hun edele taak om paarden in nood te redden kost veel tijd en geld. Ze zijn van sponsoring afhankelijk en doen enorm goed werk. Lieve Laura heeft ons daarin zeker geraakt!

Ik mag op appaloosa Sep, het paard van Laura zelf, Jan op Niek, een stoere stevige fjord van 18, die zijn mannetje nog staat! We rijden de bergen in en genieten van de natuur en het moois, alhoewel één van de paarden zich verstapt op de keien. Laura en haar begeleidende dames brengen ons weer veilig thuis en we hebben weer een mooi Spaans avontuur erbij. Onder de indruk van Laura, haar team en ondanks hun beperkte mogelijkheden doen ze superwerk en hun dierenhart zit zeker op de goede plaats.

foto foto (1)

 

Die avond eten we allemaal eigen gebakken friet Flip en Klaasje. Het is echt heel gezellig en erg lekker! Zeker de garnalenkroketten van Flip zijn beroemd. We genieten ook van een avondje “thuis” bij Flip en Klaasje. Life is good! Morgen gaan we naar de bodega en zaterdag is het feest al…..de dagen vliegen voorbij en ik heb bijna geen tijd om te bloggen, dus komen deze blogs “te laat” op internet, maar ze komen wel!