Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Ewa & Ryszard in Nederland

Written By: Anita - aug• 16•13

Hoe leuk is het om ze weer te zien! Op Eindhoven Airport ontvangen wij ze beiden met open armen en informeren naar de gezondheid van de kinderen, moeders etc. Ryszard is inmiddels opa geworden van kleindochter Hanna en zijn zoon Adam is met zijn vrouw de trotse vader van dit prachtige meisje. Wat gaat de tijd toch snel.

Vorig jaar heb ik uitgebreid geblogd, over hoe we Ewa leerde kennen en zij is ons dierbaar. Als ze ons destijds met het auto ongeluk niet had bijgestaan, had alles er heel anders uitgezien. Daarna heeft ze Ryszard pas leren kennen en hebben we ook nog een zakelijke relatie erbij gekregen. Helaas blijven ze maar een dag of vier en we hebben die avond al een BBQ gepland. Heerlijk eten buiten en als het wat koeler wordt, steken we de buitenkachel aan. We hebben plezier en elkaar een heleboel te vertellen.

Zondag hadden we Marken en Volendam gepland, maar ook een verrassingsmenu bij “Het Sentiment”, wat we met de fiets willen doen. Aangezien fietsen in Polen niet zo populair is houden we rekening met een minder snelle tijd en besluiten na een heerlijk ontbijt en een late start van onze gasten, niet zover te rijden, maar Woudrichem aan te doen. Daar hebben we al een keer een glimp van meegekregen, toen we met Ria en Ton daar met de paarden gereden hebben en onze koetjes geschilderd hebben op de Kreijendag, een paar jaar geleden. Maar toen was het weer zo slecht, dat we van de stad niets gezien hebben, dus nu hadden we de tijd en gelegenheid voor de stadswandeling.

Jan-Ewa-Ryszars-Anita

Het leuke is dat je er wat van op steekt, niet doelloos rondloopt maar zelf ook nog leuke info tot je krijgt. Het weer was lekker, niet te warm, want dat is voor Ryszard niet te doen. De foto’s zijn goed gelukt en klik hier voor de impressie.

Het fietsen is heerlijk, alleen zijn er regelmatig van die dikke regenbuien, maar…..het geluk is met de dommen. We komen droog aan bij Het Sentiment en komen droog thuis, dus dat is prima. Maandag duiken we Den Bosch in voor een winkelsessie en de uitverkoop loopt op het einde, maar we vinden nog wat leuke items. Ewa zoekt wat kleding voor de kinderen en we helpen allemaal mee zoeken ;-).

Dinsdag gaan we nog even naar Schijndel en daar lukt het nog om wat hippe kleding in te slaan. We nemen wat lekkers mee voor bij de koffie en ik ga voor het eerst na de vakantie weer naar hydrotherapie en Jan brengt onze gasten terug naar het vliegveld. In de loop van de avond krijgen we een berichtje dat ze veilig aangekomen zijn in Gdansk en een heerlijke tijd hebben gehad. Wij ook! Dankbaar voor de vriendschap op afstand en het feit dat we toch proberen elkaar ieder jaar even te zien, al is het maar een paar dagen. De hartelijkheid waarmee wij daar te gast zijn, proberen we Ewa en Ryszard ook hier te beiden en aan de stralende snoetjes te zien, is dat zeker gelukt. Bis bald, liebe Freunden! XXX

 

Nieuwe start….

Written By: Anita - aug• 09•13

Zou ik het nog kunnen?? Het bloggen?? Het is wel gebleken dat in drukke tijden mijn weblog niet hoog genoteerd staat. Vrienden, genieten, werken, paardrijden…..het gaat allemaal voor, op het gaan zitten typen en jullie ons leven mee te delen. Ik heb ook zeker niet het idee dat de wereld niet meer draait, als ik geen verhaal op internet zet. En toch blijft er ergens iets knagen, om te vertellen over alle leuke dingen die we meemaken, en soms ook minder leuke die ook gezegd mogen worden.

Dus, na weken van schilderen in en om huis en het compleet leegmaken van ons stekkie, gloort er nu licht aan de horizon. Alles wat we uit huis gesleept hebben, hebben we in onze handen gehad en besloten of het wel/weer of niet meer in huis terug hoefde. Ik ben daar altijd heeeeel erg slecht in geweest en dat hield dus in, dat ik nog spullen/kleding tegen kwam, die te groot – te klein – versleten – uit de mode – of compleet overbodig waren. En na jarenlang rond te hebben gelopen met de wens om eens een verfrissende wind door ons huis en onze kasten te laten waaien, was het eindelijk zo ver. Wat is het een werk geweest…….en wat is het fijn om nu bijna klaar te zijn!

Daar komt de zon...Ik heb nog een stuk of 10 dozen na te lopen en daarna de dozen van mijn (uitgebreide) boekenkast en dat zijn er nogal wat. Maar alles wat nu in huis is terug geplaats of in de kast ligt, is schoon, in- en uitgeboend, gewassen, gelucht en geschift op bovenstaande criteria. De nog bruikbare spullen gaan naar een goed doel, de kleding is al richting de kledingcontainer en er staat nog wat klaar en de rest heeft Jan naar het stort gebracht.

In die tussentijd ging ons sociale leven “gewoon” door, al hebben we op een bepaald ogenblik wel even een kleine pauze ingesteld, op nieuwe afspraken maken. We hadden onze rust broodnodig en waren uitgeteld van de lange dagen. De afspraken die stonden brachten de nodige ontspanning en we hebben echt geweldige uren-dagen-avonden gehad.

Een uitnodiging van mijn oud-collega Erik bracht me op zijn afscheidsreceptie terug in het provinciehuis, waar ik een soort van reünie had en met veel mensen gesproken heb, die ik echt al in jaren niet gezien heb.

De Kreijendag was dit jaar georganiseerd door Willem en Frank en na een heerlijk lunchbuffet in België, gingen we richting Valkenswaard en hebben een bijzonder onderhoudende avond bij “Inspiration-point“, met als thema “Lost in Space”. De beide heren hadden maanden lang al hints toegestuurd om ons “zand in de ogen te strooien”. Het was echt zo gezellig en we hebben echt tranen met tuiten gelachen met z’n achten. Het was TOP! Lol in de ruimte!!

Heerlijk getafeld met vrienden, altijd leuk en heerlijk om zelf even niet te hoeven koken in een huis, waar we op een gegeven moment ook de keuken niet meer in konden komen ;-).

Met onze paarden gereden in de Drunense duinen met ons “vaste” clubje. We hebben ons aan mogen sluiten bij een vaste kern van ruiters en amazones, die iedere woensdagmorgen de duinen in trekken, weer of geen weer! Inmiddels zijn Marjolein en ik ook verslaafd en heeft de club zelfs een naam: de duin-devils.

Eindelijk “Roze Maandag” meegemaakt in Tilburg. Te gast bij Ine en Frans op hun balkon, zagen we bijzondere figuren aan ons voorbij trekken. Daarbij hebben we via een “officiële” aanvraag Ine als onze zus geadopteerd bij de Kreijen-clan. Na een korte levensloop voor te lezen, hebben we Ine aangenomen en maakt zij nu deel uit van de (schoon) zussen en daar zijn we blij mee. Als dank werden we enorm verwend door haar en Frans en het was een heerlijke, in alle opzichten warme dag en hebben we echt onze ogen uitgekeken!

Door het prachtige weer is de BBQ al diverse malen aangemaakt en genieten we oergondisch of niet, van het samenzijn met elkaar, vrienden of familie. We zwemmen in het water van 28 graden C. en gaan daarna weer aan het werk. Maar alles is in een opgeruimde, schone staat en inderdaad, dat maakt echt dat je overal anders tegen aan kijkt!

Nadat we eindelijk weer een TV hebben en een bank om op te zitten, ff skypen met onze vrienden in Spanje: Monique en Albert zijn volop bezig met de voorbereidingen van hun 12,5 huwelijksfeest en de eerste gasten zijn al onderweg. Lees daarover meer op www.casa-dos-palmeras.nl.

 

En als ik dan rond kijk in de wereld, zie ik prachtige dingen: de zon opkomen in de tuin, wandelen met de honden als het nog koel is en de rijp nog boven het land hangt. Ik schiet in de lach als een koe, of een tiental paarden me terug aankijken en glimlach als een eend haar jongen tegen mij beschermd…..

Ik geniet, het gaat ons goed saampjes en als “icing on my weddingcake” laat ik het oude los en komt er nieuws voor terug! Ik weet dat het karma zo werkt, maar dat je het met al je zintuigen zo duidelijk waar mag nemen, is zelfs voor mij verrassend. Het blijkt wel…..je bent ECHT nooit te oud om te leren. Zie hier het resultaat van de foto’s van een zeer vroege ochtendwandeling op 4 augustus jl. net voor een zondagsrit in de duinen…..

Berichtje uit Spanje

Written By: Monique - jul• 01•13

Anita 5

Hallo lieve vriendjes in Nederland. Hier even een berichtje uit het zonnige Spanje!

Omdat ik zelf helemaal in de verbouwingssfeer zit, heb ik ook ons blog een compleet nieuw uiterlijk gegeven vorige week. Ik zal die van jullie met rust laten, maar heb wel wat nieuwe achtergrondbouwactiviteiten (Scrabble!) uitgevoerd. Onder andere nieuwe mogelijkheden voor de fotogalerij, een Jetpack toegevoegd met allerlei snufjes, zodat het blog beter leesbaar is op telefoons en tablets en meer leuke dingen die je vanzelf tegenkomt (of niet).

Even een testje geplaats met wat foto´s, denk dat jullie het best leuk vinden om ons te zien en jullie bezoekers wennen er wel aan 🙂

Dikke kus uit Spanje,

Monique

 

Bewustwording.

Written By: Anita - jun• 17•13

De week van Alpe d’HuZes zit erop. We zijn die zaterdag thuisgekomen na een voorspoedige thuisreis. De zon scheen, de wegen waren niet erg vol en we wisselden elkaar af met rijden. De broodjes die we gesmeerd hadden voor onderweg gingen erin als “koek voor de kerkdeur”, alhoewel ik nog niet helemaal snap, waar die uitspraak nou eigenlijk vandaan komt…..

Thuis wachtte Opi ons op, samen met de hondjes en Wendy was op stal en had al onze paarden weer super verzorgd. We hebben gezamenlijk wat gegeten en daarna heb ik de wasmachine aangezet en zijn we nog even met de hondjes gaan wandelen. Na een overheerlijk badje ons bed in want we waren vanaf kwart voor vijf die ochtend al wakker. We hebben geslapen als varkentjes.

Die week gaat het gewone leventje weer zijn gang, maar de gedachten en belevenissen van de Alpe zitten nog vers in mijn hoofd en hart. Het was zo gaaf om het mee te kunnen maken hoe Marjolein, Bart en zovelen met hen, over die grens en vooral de finish gaan. Helaas waren we niet altijd op tijd om ze te zien finishen, maar er wel om ze de welverdiende omhelzing en dikke zoenen te geven! Die grensverleggende prestaties worden ook door patiënten met kanker gedaan. Met veel hoop en biddend op een goed resultaat en soms wetende dat de levensverwachting alleen maar verlengd kan worden of de pijn bestreden………..

Ongelooflijk dat de medische wetenschap zo veel en soms ook nog zo weinig kan. Dat, is hetgeen wat mij zo bewust maakt van het leven wat we nu leiden. We zijn gezond en proberen dat te blijven, maar door de bank genomen kunnen we doen wat we graag doen en genieten er ook nog van! Jan en ik hebben daar de afgelopen week wel over gepraat en weten dat we in een gezegende positie zitten. Vele dingen liggen binnen handbereik en  het is aan ons, wat we opnemen en/of juist laten liggen. Dat kan in 1 keer omslaan als er een bepaalde diagnose wordt gesteld. Daar kun je niet alle dagen mee bezig zijn, maar af en toe mag je daar best over nadenken. Dat doen we ook en laten alles bezinken in de wetenschap dat werken moet, genieten mag en we onszelf doelen mogen stellen in het leven, mits die haalbaar en reëel zijn. Die mogelijkheden worden gegeven en het is aan ons, wat we ermee doen.

En dan het feit dat onze Burre is verkocht. Sneller dan we zelf hadden verwacht, komt er een man, die hem al gezien had, toen wij nog in Frankrijk waren. Afgelopen vrijdag heeft hij Burre in het tweespan gezet, naast zijn merrie en het klikte. En toen…..toen nam hij hem gelijk mee……en dat hadden we eigenlijk niet aan zien komen! Maar het gevoel was goed en hij komt op een hele goede plek terecht, zo verzekerde de nieuwe eigenaar me. Met 6 ha. grasland om het huis, is dat voor Burre een klusje van een week of drie ;-). Dus daar ging hij vrijdagmiddag, naast zijn nieuwe vriendin, en ondertussen al knabbelend van het hooinet. Als er eten is, is Burre tevreden…… Het voelde wel heel vreemd, zeker omdat het zo snel ging. En helaas heeft Wendy geen afscheid kunnen nemen van haar grote schat en dat ging ons wel aan het hart. We houden contact met de nieuwe eigenaar en wensen hem, vooral Burre en zijn nieuwe spanmaatje heel veel rijplezier toe!

Het weekend was een feestje. Zaterdag om 17.30 uur waren we aanwezig bij het aperitief bij Mart en Paul en daarna hebben we nog een heerlijk diner genoten met onze bonus-familie. Het mag met recht gezegd worden, dat we heerlijk werden verwend! De foto met de prachtig opgemaakte schaal zag er uitnodigend uit en ontlokte menige opmerking uit, op Facebook.

Zondag hebben we grotendeels doorgebracht op de rug van Fokke en Plien, die ons weer super door de duinen hebben geloodst. Vooral onze Jan op Fokke, was een plaatje om te zien! Het was Vaderdag die dag en een aantal vaders hebben het ervan genomen, daar in de Loonse en Drunense duinen. We waren met een groep van 10 paarden en 1 pony, die we nog snel even geregeld hebben met Opa Kas, want eigenlijk stond Burre nog ingepland voor deze rit….

En zo is de bewustwording er weer dat genieten er ook bij hoort en je de dag moet plukken als het kan! Genoten hebben we van het prachtige weer, het gezelschap en vooral van onze twee toppertjes! En…. van Marjolein die met Tygo toch weer de snelste was bij het galloperen :-)……..

Groepsfoto rit Drunense duinen 16-06-2013

Groepsfoto rit Drunense duinen 16-06-2013

Marjolein en Tygo

Marjolein en Tygo

Jan en Fokke

Jan en Fokke

 

 

Bart is 6 x over de finish gegaan!

Written By: Anita - jun• 06•13

Vandaag op 06-06-2013 is het dan zover. Bart is om half vier vertrokken vanmorgen om de eerste afdaling te doen van de Alpe d’Huez. Tegen de tijd dat wij op zijn tweede finish staan te wachten, zijn we net 3 minuten weg, als hij doorkomt! Dat is balen…..

De vierde keer dat hij omhoog komt op de berg, gaat zijn achterband steeds lek. Hij pompt bij en kan dan net een aantal minuten (!) rijden. In de pitstop bij ons aan het appartement helpt Maarten hem met zijn band vernieuwen terwijl Bart de nodige vitamines en mineralen binnen werkt. En daarna gaat hij als een speer, samen met Pooh-beer! Bij de Saamhorigheidsklim komt hij samen met Richard nog even “aan” in bocht 6, waar wij inmiddels vanaf een uur of half vier zijn en staan te vlaggen i.v.m. de veiligheid van de renners. Daarna gaat het richting Finish en omdat wij net op tijd met de kabelbaan terug zijn in Alpe, zien we hen beiden na de finish……

Foto’s.

De laatste rit naar boven van Bart en Richard, tijdens de Saamhorigheidklim!

Het welverdiende biertje, waar het de gehele klim met tussen Bart en Richard over heeft gegaan, glijdt er super in, als Leintje terug is met haar Spar-tasje :-).

Jongens, respect! Kippenvel en verwondering hoe diep een mens kan gaan. Hoe behulpzaam mensen kunnen zijn en hoe teamgeest ontstaat. Prachtig!

Ook horen we in de verte de stem van Betty & Bea, die al vanaf die ochtend om 05.00 uur daar staan. We hoorden dat de eerste renner om 05.05 binnen kwam en de eerste loper (!) om 05.08 uur. Bizar bijna!

Onze kaarsjes branden in de kerk van “Notre Dames des Neiges” en ik heb iedereen in mijn gedachten, waarvoor die lichtjes branden en verlichting mogen brengen! Voor nu of in de toekomst.

Aan de organisatie,  alle deelnemers, vrijwilligers en iedereen die zich ingezet heeft voor dit evenement, een diepe buiging!

En….zoals Peter het zo mooi verwoorde: Ach, wat is één dag, of een paar dagen “diep” zitten, in verhouding tot degene die iedere dag de strijd tegen kanker voeren. En dat is geheel in de spirit van Alpe d’HuZes en waarvoor iedereen het hier doet! Want opgeven, is geen optie!

Marjolein heeft het gehaald!

Written By: Anita - jun• 05•13

Marjolein is de Alpe d’Huez opgeklommen voor Alpe d’HuZes. Een fantastische dag en een pracht van een opbrengst!

De koe en de Nieuw-Zeelandse vlag zijn ons op het netvlies blijven plakken.

Leintje vóór de start..

Leintje vóór de start..

Klik hier voor de foto’s.

 

Ook chapeau voor Bea, Betty en Anton. Zij verwelkomen iedereen bij de finish en zijn kanjers, evenals alle andere deelnemers!

Morgen gaat Bart met velen en ook daar volgen foto’s van……

Alpe d’HuZes, de 8e editie.

Written By: Anita - jun• 04•13

 

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en groeit de verwachting hier op de berg. Iedereen heeft een eigen trainingsschema, of besluit een dagje rust te nemen. Marjolein en Bart fietsten gisteren samen nog een stuk de Col de Sarenne op om de spiertjes los te maken. Bart traint iedere ochtend, na ons het ontbijt te hebben verzorgd, met het team van Droomparken en wij hebben dan inmiddels onze taken erop zitten bij het klaarmaken van de ontbijttafels en het buffet inrichten. Het is een drukke boel in de tent en je werkt tegen de klok omdat er om acht uur al een hele lange rij klaar staat om te kunnen ontbijten. Iedere keer wordt er wel wat veranderd en ik krijg het idee, dat de organisatie wel wat problemen heeft om zoveel mensen van eten te zien. We zijn na het ontbijt daarom terug gegaan om mee te helpen voor de lunch t.b.v. zo’n 480 personen en vanavond eten er 2000 personen een drie gangen menu in 3 shifts. Het is ook echt bijna niet te doen voor vrijwilligers en “amateurs” om dit nog te regelen. Dit zou eigenlijk bijna professioneel begeleid moeten worden…..

Vandaag is mijn Janneman zijn verjaardag. Hij wordt 60, begint de dag in de zon op ons balkon en we vieren het met een lekkere lunch bij “Le printemps de Juliette”, waar we allemaal voor de “lunch van de dag” gaan. We beginnen met een quiche en sla, hoofdgerecht is lekker mals rundsvlees en als dessert: kaas- en zoetbuffet, all you can eat. Kijk, da’s lekker! Jan en Bart hebben een echte meidenlunch met ons, Christel en haar zus Miranda, Anita en Lizette en Marjolein en ik zijn hun tafeldames. Gezellig, ontspannen sfeer en even heerlijk zonder druk en geen Nederlanders in het restaurant, dus ook voor Christel en Lizette als Bea en Betty is er even adempauze. Christel haar TV-optreden in de portretten van de NCRV rondom Alpe d’HuZes  is door ruim 600.000 personen gezien en het is een mooie kroon op haar werk, maar emotioneel ook zwaar. Dit alles speelt na de dood van haar vader Wiek en daarom is het voor haar erg fijn dat haar zus aanwezig is voor de mentale steun. Vanavond komt deel 2 om 19.30 uur…..

Net voor we zijn gaan lunchen hebben we Cees uitgezwaaid, die inmiddels aan zijn 4e tour op de Alpe begon. Eerst een half uur naar beneden en daarna in ± 2 uur naar boven. Ondertussen ook nog even CD’s wegbrengen naar de beneden-winkel van Alpe d’HuZes. Hier boven in het Palais des Sports worden de CD’s van Betty, Bea en Anton ook al verkocht.

Wij gaan richting de kerk hier en genieten mee van het prachtige orgelspel van Tjaco v.d. Weerd. Hij is blind maar speelt de sterren van hemel en we genieten van zijn versie van “Conquest of Paradise”. De kerk is modern, maar erg mooi en de glas in lood ramen zijn kleurrijk.

klik rechts boven op “foto’s”!

Daarna lopen we een stuk de berg af, kijken we even waar we de volgende dagen logistiek het beste mee uit zijn en dat we niet hoeven te zoeken, als we met de kabelbaan naar beneden gaan om te supporteren en te vlaggen. De klim naar boven is best steil, maar we genieten van de zon en het uitzicht.

Uiteindelijk krijgen we via een berichtje door dat Cees onderweg is en na de 4e keer gaat stoppen. Chapeau Cees, WIJ zijn enorm trots op jou en je prestaties!!! Dus besluiten we snel om hem met vieren op te wachten en ontvangen hem met een applaus, dikke knuffels en zoenen en “Hermannekes”, schouderklopjes ter steun en waardering. Wat vinden wij het knap van hem!

 

Kanjer Cees!

Kanjer Cees!

Terug in het appartement nemen we een wijntje op Jan zijn verjaardag en bespreken we, of we vanavond naar de inspiratie-avond gaan. Dat schijnt enorm emotioneel te zijn. We houden alle opties open en kijken wel hoe het gaat. Wel gaan we vanavond niet te laat het mandje in, want ons Leintje gaat morgen de berg bedwingen en wij willen dat zien! De voorbereidende werkzaamheden worden morgenochtend door Bart gedaan en wij gaan na het ontbijt afzakken naar de start om haar te zien vertrekken. Voor iedereen die morgen de Alpe du Zus doet: Suc6!!!

Frankrijk en het Nederlandse fenomeen Alpe D’HuZes.

Written By: Anita - jun• 03•13

Buiten schijnt de zon op dit moment en is het, uit de wind, heerlijk weer. Zelfs zo lekker dat Jan zijn pet op moest zetten om het verbranden tegen te gaan. Het is voor hem de tweede keer binnen een maand, dat hij in Frankrijk is. In mei heeft hij samen met zijn motormaatje Teun in het zuiden van Frankrijk rondgetoerd. Ze hebben erg genoten van elkaars gezelschap en de vrijheid van het motorrijden. Maar dat was echt vakantie voor de mannen.

Gisteren zijn we weer richting het zuiden gegaan, nu met een volle auto en een extra passagier. Cees reed met ons mee en twee volle dozen CD’s met de opname van zijn vrouw Christel in haar alter ego Betty v.d. Berg. Zij is de roze vlek, samen met Bea en Anton (Cees) die ALLE renners, lopers, wandelaars de finish over zingen. Het lied wat daar speciaal voor geschreven is,  is opgenomen op CD en de opbrengst van de verkoop gaat naar Alpe d’HuZes met de inspiratie van Betty, Bea en Anton’s Alpe SucZes. Christel wordt ook nog via de NCRV gevolgd voor TV opnames die op 3 en 4 juni op de Nederlandse TV worden uitgezonden in een drieluik van personen die iets speciaals met het goede doel op deze beroemde berg hebben.

Betty v.d. Berg / Christel de Laat als ontvangstcomité samen met Anton op het benefietdiner van Marjolein en Bart.

Betty v.d. Berg / Christel de Laat als ontvangstcomité samen met Anton op het benefietdiner van Marjolein en Bart.

Steeds meer komen we erachter wat “de roze vlek” betekende voor de mensen die de berg op zijn gekomen. Zij is het zoete einde (voor sommigen zelfs 6 keer) van de finish. Het behalen van de rit, de eindstreep die zoveel emoties losmaakt en waar men soms al jaren mee bezig is, met altijd wel iemand speciaals in hun gedachten. Degene die mijn blog van vorig jaar nog kunnen herinneren (of nog na willen lezen) weten dat Jan en ik een diep respect opbrengen voor iedereen die zich vrijwillig of sportief inzet voor haar of zijn medemens. Dat daar veel energie, trainen, tijd en gevoel inzit, spreekt voor zich.

Al jaren wil ik graag eens meemaken, wat hier op die berg allemaal gebeurt. Helaas was dat uiteindelijk via de laptop op tafel, regelrecht verbonden met de webcam die bij de finish hangt. Maar toch kon je via dat beeld de emotie en energie voelen! Helaas was beeldkwaliteit niet altijd goed en soms stond er iemand pal voor de camera…..

Nu is eindelijk het moment daar! Marjolein en Bart gaan de berg op fietsen, samen met een compleet team van Droomparken. Marjolein fietst Alpe d’HuZus op woensdag 5 juni en Bart gaat proberen om de berg 6 x te bedwingen op donderdag de 6e juni. Vorig jaar hebben zij beiden ook al gefietst en hebben via een sponsordiner en diverse andere manieren al weer heel wat geld bij elkaar. We delen een appartement met elkaar en dat is standaard gezellig en erg relaxed. We kennen elkaar inmiddels vrij goed en weten wat we aan elkaar hebben…..

Klik hier voor foto’s

Iedere ochtend gaan we vrijwilligerswerk doen met het opzetten van het ontbijt. Vanmorgen was de eerste keer voor ons, maar ook voor de organisatie om ontbijtservice te verlenen. Dat daar opstartproblemen bij zijn, zal niemand verbazen, maar de inzet van de vrijwilligers is top en gezamenlijk was het toch zover, dat om acht uur er een ontbijtbuffet klaarstond, waar je u tegen zegt! Alles gesponsord door SPAR en zijn leveranciers. De opbrengst van het ontbijt, waarvoor men het luttele bedrag van € 5,= voor betaald, gaat direct naar het goede doel. Het anti-strijkstok beleid van Alpe d’HuZes begint zelfs hier in Frankrijk respect af te dwingen, zoals voorzitter Johan v.d. Waal gisteren zei, tijdens de opening.

En dan…..dan zit je bij de opening en hebben diverse sprekers een kans om huishoudelijke mededelingen te doen, verzoeken te richten aan iedereen hier aanwezig i.v.m. afval, en komt er een “ervaringsdeskundige” die mediator is van de site die binnenkort online gaat: www.kanker.nl. Mw. Panman heeft darmkanker en ging op internet zoeken voor tips en adviezen op haar vragen. Daar bleek een gebrek aan te zijn en nu is zij één van de kartrekkers voor de site. Het blijkt dat de vraag naar informatie voor iedereen ontzettend belangrijk is: in welk ziekenhuis ben ik het beste af, wie heeft soortgelijke ervaringen? Mensen die met kanker behept zijn, herkennen deze vragen, want laten we wel zijn…….je zou de diagnose maar krijgen. En helaas, is dat voor velen de praktijk en kennen we allemaal mensen die strijden met, maar vooral tegen kanker!

De komende dagen staan voor ons in dat teken. In mijn hart en gedachten heb ik een lijst met namen van personen. Daar hebben we kaarsen voor meegenomen vanuit Klooster Wittem, de plek waar wij als jonge kinderen al mee naartoe genomen werden om de patroonheilige Gerardus te eren. Het is en blijft een speciale plek en de noveenkaarsen die 9 dagen branden, gaan mee voor iedereen die we het licht en de warmte van de kaarsen toewensen. In bocht 6, die door het complete team van Droomparken is geadopteerd, zullen we mee vlaggen om de deelnemers veilig omhoog en vooral omlaag te loodsen.

Zie www.opgevenisgeenoptie.nl/vlaginstructie en geniet mee van het filmpje van Betty en Guido Weijers!

Daar in die bocht denk ik aan iedereen, maar ook tijdens de inspiratieavond op mijn mannekes verjaardag, zullen die namen in mijn gedachten zijn. Helaas is de genezing van kanker nog niet altijd mogelijk, maar de opbrengsten van dit goede doel, gaan linea recta naar de onderzoekers, die hopen dat kanker in de toekomst een chronische ziekte kan worden, met kwaliteit van leven voor de patiënt. Toekomstmuziek??? Ik weet het niet…..maar hoop doet leven en doen voldoet! En daarom gaan we ons best doen om iedereen te steunen die we hier kennen, zodat zij hun topprestaties neer kunnen zetten en wij vanaf de zijlijn erbij mogen zijn!

Morgen worden onze ontbijtwerkzaamheden al gemakkelijker omdat je dan al weer beter weet wat er van je verwacht wordt en wat er allemaal klaar moet staan en iedereen weet wat ie moet doen. Hopelijk zijn dan ook de pannen gevonden waarin de eieren gebakken moeten worden ;-). Het is ongelooflijk, de hoeveelheid aan eten dat er in vracht- en koelwagens klaarstaat om iedereen van zijn natje en droogje te voorzien. Chapeau voor de organisatie en medewerkers. Het is een mega-klus om dat allemaal zo’n 1000 kilometer van huis voor te bereiden en te verzorgen. Dat geldt voor iedereen die zich hier belangeloos inzet!

We wensen alle deelnemers heel veel succes en speciaal Marjolein, Bart en Cees, maar ook de anderen die zich met hart en ziel inzetten. Betty, Bea en Anton gaan ervoor bij de finish en Jan en ik dompelen ons in de wetenschap, dat niemand gevrijwaard is van ziekte en onheil, maar er wel altijd mensen zijn die je tot hulp willen zijn. Dat medeleven maakt de wereld soms een stukje lichter!

 

 

Keuzes maken…..

Written By: Anita - apr• 29•13

Tijd……

Tijd is een raar iets. Het is er altijd, gaat voorbij zonder dat we het zien en tikt de uren van ons leven weg en we krijgen die tijd nooit meer terug.

Ik kom zojuist terug van een avondwake waarin de vader van een gezin herdacht werd en we de verhalen hoorden van vroeger. De overledene die luisterde naar de naam Ben, was mij goed bekend. Toen ik zo’n 16 jaar was, kwam ik zoveel mogelijk in de boerderij die hij samen met zijn vrouw Marietje  en hun 7 kinderen vulden. Een boerengezin waar ik mij thuis voelde en de keuken het hart van het huis was waar gezellig aan tafel koffie gedronken werd en enorm “gebuurt”, zoals dat in het goed Brabants heet. Ben en Marietje waren belangstellend en de liefde voor dieren, natuur en elkaar was tastbaar. Ik vond het geweldig om daar in de tuin en de weien rond te lopen, de koeien aaien en op de oude tractor rijden terwijl de pakjes hooi op de platte wagen werden gepakt. Ik kwam dan ook altijd te laat thuis en kreeg dan regelmatig op mijn donder, omdat ik de tijd weer eens was vergeten…… Met een aantal dochter had ik een vriendschapsband, Rita was mijn stapmaatje en we hebben enorme lol gehad altijd, Pauline zat bij mij op school en Gerdie had verkering met een vriend van mijn broer Bert en we gingen dus gezamelijk op stap. Altijd gezellig! In de kerk glijd de tijd voorbij, maar sta ik even stil bij het geweldige gevoel wat Ben en zijn gezin mij destijds gaven en de lezingen en het prachtige “in memoriam” van Gerdie gaven mij een film van het leven, waar ik ook een klein deeltje van ben geweest. Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad!

Dat brengt mij gelijk bij de overweging en de dankbaarheid die ik ervaar in de wetenschap dat mijn vader vorige week 82 is geworden en nog volop in het leven staat. Zeker op dit moment waarin hij zijn leven deelt met Mien en ze samen iedere dag plukken die hun gegeven is. Afgelopen zaterdag heeft hij heel de dag zijn verjaardag gevierd en we hebben in zijn kleine huiskamer weer een heleboel gezellige uurtjes gehad. Ook heb ik kennis mogen maken met mijn nieuwe “stiefbroers- en zussen”. Zes stuks in totaal die, met hun partners mijn vader kwamen vereren met hun bezoek. Het was erg leuk! Op een gegeven moment hoorde ik iemand zeggen: “Het leven is een hennekooi”. Het gekakel was nadrukkelijk aanwezig en het leek wel een feestzaal, zo keuvelde iedereen met iedereen. Mijn vader en Mien genoten van het feit dat hun kinderen het wel konden vinden met elkaar. Nieuwe situaties vragen altijd om bijstelling of aanpassing, maar soms gaan dingen ook vanzelf. Zoals nu…..prachtig!

Ook met onze paardjes gaat het goed. We zijn druk bezig om aan elkaar te wennen en we tasten de grenzen af, van wat ze kunnen en wat ze wel of niet kennen. Dat is altijd spannend, zeker omdat ik ook niet het meest soepele lijf heb en moet leren overgeven aan en vertrouwen krijgen van het paard waar ik op zit. Vorige week woensdag hebben we de uitnodiging van Anita aangenomen om met hun vast groepje mee in de Loonse en Drunense duinen te gaan rijden. Gelukkig was ik weer wat hersteld van mijn acute wervelblokkade die week daarvoor, maar daarom koos ik er wel voor om op Fokke te rijden, die erg gemakkelijk zit. Plein gooit wat hoger op en ik had door mijn spierpijn nog wel last om in balans te blijven, wat sowieso niet mijn sterkste kant is ;-).

Het ging super goed! De paarden vonden het geweldig en Plien blijkt hard rennen wel erg leuk te vinden bij het gezamelijke gallopje. Fokke snapte de eerste keer de bedoeling nog niet helemaal maar de tweede keer hoefde ik mijn benen maar aan te leggen en daar gingen we….in een heerlijk uitgestrekte gallop door de duinen. Genieten van de bovenste plank! Helemaal tevreden kwamen Marjolein en ik thuis, wangetjes verbrand door het voorjaarszonnetje en fris in het hoofd. Na Fokke en Plien te hebben gewassen mochten ze op stal even hooi eten voor ze in de zon mochten doezelen. Het zag er voldaan uit…..

Fokke en Plien

Wat me wel zeer deed, was de beslissing om te stoppen met mijn Griekse lessen. In da afgelopen jaren heb ik natuurlijk om gezondheidsredenen weinig paard gereden en nu ben ik toch aardig wat uurtjes met de beestjes bezig. Ik les weer 1 x per week en we spannen regelmatig in onder begeleiding van Koen, omdat we nog een tweespan moeten vormen van onze nieuwe aanwinsten. Het ziet er goed uit allemaal, maar kost ook veel tijd…..

Het bleek al snel in de praktijk, dat ik de paarden niet kan laten wachten, maar mijn lessen dan liet liggen. En als ik dan in de boeken dook, was ik eigenlijk te moe en had die tijd even aan mezelf moeten besteden, om even te rusten. Na wat overwegingen en een slapeloze nacht heb ik de knoop doorgehakt. Het doet me wel zeer, want het ging eigenlijk wel lekker en ik weet dat in een taal leren, stilstand ook achteruitgang betekend. Maar nu mijn lijf het nog aan kan, wil ik nog van de paarden genieten.

De andere manier van genieten van paarden is onze jaarlijkse uitstap met de paardenclub. Helaas waren Monique en Albert er niet bij dit jaar en zal het in de toekomst ook moeilijk blijven om van Spanje uit een paar dagen naar Nederland te komen om op de paardenkar te gaan zitten. We hebben ze wel gemist en een paar dagen daarna wel een avondje heerlijk kunnen skypen om bij te kletsen over hun leven in Spanje en onze verhalen en belevenissen vanuit Nederland.

Wij gingen op herhaling naar Hotel de Cantharel in Apeldoorn. Vorig jaar uitstekend bevallen en nu gingen Ria en Ton ook mee met hun haflingers Walther en Winston. Jan en Annie nemen Jochum en Wopkje mee omdat ons span nog niet klaar is voor dit werk. De verzorging en kamers in het hotel zijn top! Ook de stallen voor de paarden zien er prachtig uit en er worden er 6 bijgebouwd, om aan de vraag te kunnen voldoen. Een tip voor menners en ruiters, want je rijd vanaf de stallen, via een zandpad zo de bossen in. TOP.

Klik hier voor de foto’s.

 

En na een heerlijke douche of bad, schuif je aan voor een diner met alles erop en eraan. Alles in buffetvorm, dus mag je zelf kiezen. Ook het ontbijt is vol verse en heerlijke streekgerechten en ingrediënten. Dat geeft de mens de broodnodige vitamines om de gehele dag op de kar te blijven. Nog een gouden tip van Annie vorig jaar, was het beroemde “ijs van Co” in Hoenderloo. Helaas is de routekaart van de Veluwe niet altijd even duidelijk, maar met het richtingsgevoel van Ton kwamen we uiteindelijk toch bij Co en hebben uitgebreid van zijn ijsjes genoten. Het weer was super en de natuur ligt door de koude hier in Nederland wel een maand achter maar het zonnetje scheen en we hebben het genoten van de prachtige routes door bos en over heide.

En dan zijn we verder nog in afwachting van onze nieuwe koning: Willem-Alexander. Morgen is de grote dag van zijn kroning en terwijl ik zit te bloggen spreekt koningin Beatrix haar dankwoord uit. Hoewel iedereen een mening heeft over het koningshuis en de inwoners, moet ik bekennen dat ik haar toespraak wel mooi vind. Vooral haar woorden waarin ze haar gevoel uit sprak over haar overleden man Claus, raakte me. Zeker als moeder heeft zij het niet gemakkelijk gehad en ik zou niet met haar publiekelijke leven willen ruilen.

Het zal een groot feest zijn morgen en Nederland zal oranje gekleurd zijn, koningsgezind zijn en vooral praten over wat zo’n feest nou kost, in deze tijden van crisis. Maar laten we vooral genieten van onze vrije dag, want “tempes fugit” oftewel vliegt de tijd en voor we doorhebben, mogen we woensdag al weer gaan werken. Fijne troonswisseling allemaal!

Fryslân Boppe!

Written By: Anita - mrt• 28•13

Friesland Boven! Inderdaad is Friesland één van de meest noordelijke provincies die ons landje kent. Maar zoals Jitske voor mij vertaalde, is het ook een beetje chauvinisme…….en soms mag dat ;-). Zeker als er zoveel speciaals uit die mooie provincie komt.

Want als rechtgeaarde Brabantse, heb ik wel wat met Friesland. Altijd al gehad, moet ik zeggen. Toen wij nog jong waren namen onze ouders ons er al mee naartoe op vakantie. Samen met Tante Jaan en ome Toon en hun kinderen, lagen we op een camping  “De Kleine Wielen“, een plekje om van te dromen. Zo’n kleine 15 meter voor onze tenten liepen we in een meertje, waar we konden zwemmen en mijn vader zat een eind verderop te vissen. Wij trokken dan regelmatig aan zijn pier, dus veel werd er niet gevangen. Soms kwamen we wat chagerijnige zwanen tegen die achter ons aan gingen als we te dicht bij kwamen. Het was een heerlijke vakantie, volgens mij in 1976. Nederland had een bijzonder warme en droge zomer en de koelte van het noorden was ons bijzonder welkom.

In Tietjerksteradeel woonde mijn neef Nico destijds met zijn vrouw Annie en daar leerde mijn broer, mijn neven Albert en Arie kennis maken met de wereldberoemde Berenburger.

Het bleek een bijzonder venijnig drankje te zijn. De memoires worden nog wel eens tijdens een verjaardagsfeestje verteld. Hoe ze van het luchtbed in een opblaasboot belandde, als gevolg van de woelige baren van overtollige alcoholdampen.

Na een aantal jaren kreeg ik een collega op het provinciehuis, met de welluidende naam Sara. Zij was een friese en ik ging regelmatig mee op familiebezoek, waar haar broers het een sport vonden om mij fries te leren. Er is nog een zin blijven hangen….maar meer ook niet. Eén van haar broers had een friese hengst op stal staan en omdat ik altijd al van dieren hield, was ik meteen verkocht door de trouwe blik in de prachtige bruine ogen.

Jaren later leerde ik Jan kennen en gaf hem met zijn verjaardag een culinair weekend in Rijs, bij hotel “Jans”. Dit restaurant was wijd en zijd bekend en werd gerund door Zita en Jo en hun zoon Bart. Samen met hun medewerkers hadden ze een gezellig hotel en een keuken op sterrenniveau! Vele genoeglijke dagen hebben we daar doorgebracht. Jo was een Schijndelnaar, getrouwd met zijn Zita, die in eerste instantie de keuken bestierde en het een hobby vond om eetbare planten en bloemen in de gerechten te verwerken. Bart heeft haar gevoel voor koken in zijn genen meegekregen en Jo was een gastheer, uit duizenden! We hebben er wijncursussen gevolgd en mijn ouders maar ook diverse vrienden zijn met ons een weekendje in het hotel gebleven om te wandelen in het Rijsterbos en daarna een keuze te maken uit de uitgebreide menukaart vol lekkernijen. Prachtige herinneringen!

Langzaam begon Jan mijn liefde voor paarden te delen en via de menclub van Schijndel begonnen we “onder het zadel” te rijden in Manege De Molenheide, waar Wim “de Kis” ons persoonlijk les gaf. De heren reden op vrijdagavond en de dames op maandagavond. Naderhand begon het wel wat gemengd te raken maar in eerste instantie reden we gescheiden…Wat een plezier hadden we! De meesten konden helemaal niet rijden, maar de één had net wat meer lef dan de andere. En dan ga je je grenzen verleggen, spelenderwijs. Jaren hebben we zo een vaste groep gehad en wij kochten een oud paard, waarop ik kon leren rijden. Die Woody werd al snel ingeruild voor Juwel, onze eerste bonte crack. Eigenzinnig, lief, aanhankelijk maar soms ook eigenwijs en af en toe zonder rem……. Het warmbloed was voor ons, mensen met paarden, net te warm. Omdat we op latere leeftijd pas begonnen met rijden en Jan ook aangespannen wilde rijden, zochten we een familiepaard, een lekker ongecompliceerde allrounder. Na lang overleg gingen we voor het Friese paard. De wapperende manen, diepzwarte kleur, donker lief oog en meestal een koeler karakter.

Natuurlijk is de ene fries de andere niet en dat geldt ook voor de paarden. Er zijn koele kikkers, harder werkers, zenuwpezen en knuffelbeertjes. We hebben alle facetten mogen zien, niet alleen onze eigen paarden, maar ook de friezen van vrienden maakten ons beetje duidelijk hoe ze in elkaar zitten. Maar als je een maatje vind in de vorm van een paard, kun je diverse kanten op. Wedstrijden rijden, aangespannen rijden foor de fun of ook wedstrijdmatig, shows rijden in clubverband, bos- en duinritten alleen, met z’n tweeën of in een groep. Je kunt je grenzen verleggen of je eigen grenzen tegenkomen. Want een dier van 600 kilo dat besluit niet met je mee te werken, triggert je enorm! Helaas was ons span geen set van 2 meer en Jan wil toch weer graag een tweespan rijden. Dus zijn we al bijna een jaar op zoek om de voor ons geschikte paarden te vinden. Paulus en Burre krijgen ondersteuning en worden “vervangen” door nieuw bloed. En nu hebben we onze “veestapel” uitgebreid met een ruin en een merrie. Paulus, ons oudste paard is al veel jaren aan het tobben met zijn gezondheid en helaas niet meer in de omstandigheid dat hij nog dressuurmatig of in het span meekan. Hij mag vervroegd met pensioen en geniet hier in de wei en af en toe, als hij een goede dag heeft, mag ie mee op een buitenritje. Daar geniet hij van, oortjes erop en daar gaat ie. De knapste vent van heel de omgeving, noem ik hem dan en volgens mij, vind hij dat zelf ook wel :-).

Nu mag hij het stokje overgeven aan Fokke van 4 jaar en Pauline van 8 jaar oud. Zij zijn midden in de bloei van hun leven en in een topconditie. “Plien”, zoals we Pauline nu al noemen, is al verder geschoold en van haar kan ik nog veel leren! Fokke is ongeloofelijk koel in zijn hoofd en zeer braaf voor zijn jonge leeftijd. Als ik uit balans raak, wacht hij op mij, tot ik alle ballen verzameld heb en tramt dan weer netjes door, zonder schieterig te worden. Zoals zijn verkoper al zei: “Ervaring kun je erop rijden, maar het karakter heeft hij al!”. En het allerleukste is nu, dat ze elkaar gisteren hebben leren kennen, op de trailer en nu al onafscheidelijk door de paddock spelen, samen hooi staan te eten en elkaar na hinniken, als je de een van de ander afhaalt. Ze hebben duidelijk een klik en we hopen dat dit de teamgeest alleen maar versterkt.

Dancing queen! Links Fokke en rechts Plien, net gearriveerd. Lekker uitspelen.....

Vanavond het ik Plien gereden. Na dik 2 jaar uit de running te zijn geweest, heb ik mijn lessen te paard weer opgepakt en genoten van mijn meisje. Superbraaf, laat ze me rustig weer de draad oppikken. Mijn conditie is nog niet best, mijn uithoudingsvermogen nog minder en mijn balans ver te zoeken. Maar gaandeweg pakken we de oefeningen aan die Antoinette ons geeft en voel ik weer dingen onder mij gebeuren. Dingen die Paulus al lang niet meer kon, maar die ik wel gemist heb, het rijden van een simpele volte, versnellen, terugrijden enz. Weer een grens verleggende, want ik heb lang gedacht dat het paaardrijden voor mij verleden tijd zou zijn. Zou ik ooit nog eens zo’n brave vinden die mij het vertrouwen zou geven om dit nog te durven. Ja dus! Eigenlijk 2…..wat een luxe! Morgen mag Fokke lekker swingen in het enkelspan en van het weekend ga ik ook op hem mijn zadel leggen. Monique heeft al aangeboden om te helpen en zij heeft ook een essentieel aandeel gehad in de beslissingen om Fokke en Pauline te kopen, als mij proefrijdster. We hebben Fokke in Frieland gekocht en Plien in Zwolle. Stad en land hebben we afgereden en uren lang op internet gezocht om vooral de braafste versie van alle friezen al in eerste instantie te schiften. Malou gaf ons de gouden tip en dus togen we weer in de auto om er een paar honderd kilometer te rijden om te zien of dit hem of haar zou kunnen zijn. Ik heb Monique zojuist dan ook gebeld om vol enthousiasme te melden dat ik heerlijk heb gereden. En ik hoop dat nog heel lang te kunnen blijven doen. Het weer zou beter mogen zijn met zijn sneeuwvlokjes en ijskoude wind uit het Oosten. Maar mijn humeur is dik 30 graden en de zon schijnt in mijn hart. Het is maar goed, dat die friezen het hier zo leuk vinden in het zonnige zuiden! ;-). Fryslân Boppe!