Jan en Anita

Een kijkje in ons leven

Vlinders….

Written By: Anita - mrt• 03•13

Het was nog steeds koud in Nederland. De wind is venijnig, komt uit het noorden en snijd letterlijk in je gezicht en door je kleding heen als je buiten loopt. Heel af en toe laat het zonnetje zich voorzichtig zien. De afgelopen dagen was het echt niet leuk, maar de komende week belooft het voorjaar door te breken en dinsdag zal het 16 graden worden! Joepie, we kunnen de zon wel gebruiken met al die zieke mensen in Nederland.

Met de lente in zicht is iedereen blij om weer dingen buiten te kunnen gaan doen. Wij hebben gisteren onze dag goed besteed en zijn met onze “rental-kids” Dani en Jens naar de Efteling geweest. Zij zijn de kinderen van Angelique en Dennis. Angelique is Jan zijn oudste petekind en Jens is het jongste petekind van zowel van Jan en mij. Wij vonden het leuk om met de kids eens een gezellige dag te maken. Het eerste geluk was al dat de wind was gaan liggen en we dus een aanzienlijk minder koude dag troffen. Met 6 graden C. was het niet echt warm, maar niks wat met warme chocolademelk niet opgelost kon worden. We togen om 11.00 uur richting de ingang van de Efteling, en zo was de verrassing eraf voor de jongens. Het bleef een mysterie, waar de tocht naartoe zou gaan, totdat Dani het hotel herkende. De auto geparkeerd en daar gaan we, mijn rugzakje mee, toegangsbewijzen thuis al geprint waardoor we geen wachtrij hebben aan de kassa en ieder zijn eigen plattegrond bij binnenkomst. Het eerste overleg ging natuurlijk over prioriteiten: welke attractie kiezen we als eerste? Dat wordt de draak van Joris en onderweg pikken Jan en Dani het schip mee, terwijl Jens en ik een aantal rondjes meegaan in de rups. We zwaaien naar Dani in de boot en als we allemaal weer met de voetjes op de grond staan, gaan we naar het volgende leuks.

Zo hebben we de gehele dag verdeeld tussen de Fata Morgana, de Pandadroom, snelle atracties voor Dani en Jan en dan weer Jens zijn wens. Opgewarmd met chocomel en slagroom die wel erg heet was, wisselden we ons broodje af met een zuurstok roze muffin en daarna weer op pad. Het grappige was dat de wensen van de jongens vrij ver uit elkaar lagen qua logistiek, dus we hebben wel de nodige meters in de benen. Maar het aller- allerleukste was wel dat we totaal geen wachttijden hadden. 0,0! Overal waar we in wilden, konden we zo doorlopen, instappen of aan deel nemen. Het was geweldig! We hebben het gehele park gezien (meerdere keren 🙂 ). In goed overleg hebben we aan ieder zijn/haar wensen voldaan en Jan is zelfs in zijn uppie de python in gegaan. De minder snelle attracties lagen bij Jens en mij in de smaak en volgens Jens zijn er heleboel minder leuke dingen “suf” zoals het sprookjesbos. Dat hebben we dus rechts laten liggen hahaha.

Het is voor Jan en mij altijd weer geweldig om zo door de ogen van kinderen te kijken. Dat zijn we natuurlijk helemaal niet gewend………  Maar het is bijzonder verfrissend, leuk, humorvol en goed voor de conditie, om door het park gesleept te worden door een 10 en 6 jarige! Klik hier voor de foto’s. Wij hebben ervan genoten en ook de jongens gaven regelmatig aan dat het een”vette”en  “coole” dag was met ons. Kijk daar kun je wat mee, op onze leeftijd ;-).  Het was wat ons betreft zeker voor herhaling vatbaar en blijkbaar willen onze “rentals” graag weer mee.

 

Dani & Jens

Dani & Jens

 

En nog steeds niet over vlinders geblogd…….. tot op nu. De titel van mijn blog is niet zozeer over de vlinders die in het voorjaar of in de zomer rondfladderen, maar over het soort wat in de buik verblijft. Iedereen kent het gevoel van verliefdheid en iedereen weet dat gevoelens zich niet laten sturen. En dat blijkt wel als mijn vader met de heugelijke boodschap komt, dat hij een vriendin heeft gevonden, een vrouw die hij gezellig vindt. Dus zijn ze nu regelmatig samen,  hebben een klik en pakken het leven op zoals het komt. Het is ongeloofelijk leuk om te zien hoe je vader op 81 jarige leeftijd nog zo kan stralen en de wederzijdse gevoelens zijn duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld. Ik gun het hem van harte, een maatje die lief en leed met hem deelt. Samen eten, want alleen aan tafel zitten is volgens de meeste mensen die hun partner verliezen op oudere leeftijd, één van de moeilijkst dingen waar je mee om moet leren gaan. De liefde is prachtig en zo leren wij ook weer van hen beiden, dat gevoelens er mogen zijn  ongeacht leeftijd, geslacht en wat de buitenwereld er van vind. Dus wensen we ze nog heeeeel veeeeel jaren toe en genieten met hen mee. We gunnen het ze allebei van harte! Want dat is het leuke van meegenieten, als het zo dicht bij is. En dichterbij dan mijn vader, kan bijna niet……..maar dat is bekend van vaders en dochters :-).

 

 

Palmboomgroen.

Written By: Anita - feb• 11•13

Ik had deze blog al een aantal dagen klaar, evenals onze foto’s. Maar het internet in het RIU Karamboa was nog net zo slecht als 4 jaar geleden en niet constant genoeg om de tekst en zo’n groot bestand foto’s online te zetten. Daarom een terugblik naar onze vakantie en de foto’s zodat we zelf ook weer weten wat we achter lieten ;-).

 

Hier zitten we dan, met 25 graden en een stralend zonnetje. Ongelooflijk dat je 6 uurtjes vliegen van Nederland altijd een vrij constante temperatuur hebt. De 10 eilanden van Kaap Verdië zijn zelfs zonzekerder dan de Canarische eilanden en liggen natuurlijk ook een honderdtal kilometers meer zuidelijk. Cabo Verde, zoals de locals hun land noemen, ligt  ± 500 kilometer in zee, ten westen van Dakar – Senegal. Het is een gebied wat volgens de voorspellingen een mooie toekomst tegemoet gaat voor de ontwikkeling van toerisme en de bouw van appartementen en complexen waar je je zonvakantie doorbrengt of een tweede huis hebt. Ons lijkt dat nog een “ver van mijn bed show”, omdat de meeste eilanden niet veel te bieden hebben op dit moment, behalve het goede weer. En het dichstbijzijnde ziekenhuis ligt op Gran Canaria….! En dat zijn voor een heleboel mensen niet de eerste vakantievoorwaarden, maar voor een 2e huis kan dit wel van belang zijn natuurlijk.

Wij liggen op dit moment op het eiland Boa Vista en bezoeken samen met Marijke en John dit jaar het RIU Karamboa Resort. Hier hebben we elkaar 4 jaar geleden ook leren kennen. Vorig jaar hebben we het nieuwe zusje van RIU, Touareg bezocht en toen hadden we redelijk koud weer, stofstormen en hebben we heel wat tijd doorgebracht met de grondbeginselen van bridge. In totaal Europa was het toen bitter koud en wij vertrokken toen met temperaturen van – 19 C.

Deze keer is het aanzienlijk warmer, af en toe is de wind de koelere factor, maar voor de rest hoor je ons niet klagen! Het blijkt in Nederland weer wit te zijn en we hebben echt het idee dat we een cadeautje hebben gekregen, in de vorm van vitamines D en C….

RIU Karamboa

En die blijken we hard nodig te hebben. Marijke heeft last van haar astma, al voor we vertrokken vanuit Nederland. Jan had al een tweede antibioticakuur die hij af moest maken. De eerste voor een lichte longontsteking van een aantal weken geleden en daarna kreeg hij een luchtweginfectie en de laatste pillen gingen mee in de tas.

Ik snotter al een aantal dagen en mijn keel, oren en neus maken dan wel overuren, of zijn latent in opstand en doen zeer. Alhoewel we morgen alweer naar huis gaan, heb ik meer het gevoel dat ik aan vakantie toe ben. Ik lees af en toe op Facebook dat er ook in Nederland velen ziek zijn en moeizaam herstellen. De griep heeft toegeslagen en vooral de luchtwegen moeten het dit jaar ontgelden. Wij doen gewoon mee en zijn solidair. Gelukkig hebben we voldoende leesvoer en is het wel lekker om niets te hoeven doen ;-). Dat komt ook goed uit, want heel veel energie heb ik niet…..

Ik hoop dat dit bericht goed op internet komt… Telefoon en internet zijn geen vanzelfsprekendheid. De Kaapverdiaanse manier van oplossen en aanpakken is er duidelijk één van “manana”. Of je sms komt in het geheel niet aan, of de ontvanger krijgt de sms 40 keer….. beide is niet fijn, maar hoort bij de digitale en telefonische wereld van deze kant van Afrika.

Ik ga toch proberen om onze foto’s en mijn kleine verhaaltje online te zetten. Mocht de link naar de foto’s hier niet werken, dan krijgen jullie die nog van mij, als we weer thuis zijn. Want….met haperend internet tegen torenhoge kosten kunnen we niet veel. Ook ik ben benieuwd…

Verder rest ons nog om iedereen een hele fijne vakantie en/of carnavalsdagen toe te wensen! Maak maar lekker veel plezier en geniet ervan. Alaaf!

P.S.: Vandaag maandag 11-02-2013 zijn Jan en ik beiden naar de vervangende huisarts geweest. We hebben allebei een puffer gekregen tegen de “piep” in onze longen en ik heb een neusspray om mijn oren en neus van binnen op te gaan schonen. Ik voel me redelijk belabberd  en volg het advies om uit te zieken, braaf op. We blaffen allebei als honden en ik weet meteen waar het woord “kennelhoest” van orgine vandaan komt………

Sneeuw-wit!

Written By: Anita - jan• 17•13

Een paar dagen geleden is het record van filelengte verbroken in Nederland. Welgeteld 1000 kilometer….. dat is heen en terug van ons naar Parijs. En dat omdat er een laagje sneeuw ligt van ± 10 centimer hier in Brabant en 22 centimer in Den Haag. We zijn echt niets gewend. Hoe doen de inwoners van Scandinavische landen dat? Of Oostenrijkers, Zwitsers of Fransen??? Iedereen met een berg hoger dan de Sint-Pieterberg komt voor dit problemen in aanmerking, maar wij als een van de laagste landen slaan meteen op slot. Bij koude en bij hitte.

We hadden het er vandaag nog over hoe het zo uit de hand kan lopen met de NS, het vliegverkeer en op de weg.  Wellicht om dat op de wegen er of te hard gereden wordt, waardoor er ongelukken gebeuren, of dat iemand met veel schrik de weg opgaat en vervolgens met 10 km. per uur de A2 over gaat, met 20 kilometer file achter zich. Het is beide niet best……

We moeten ons aan het weer en elkaar aanpassen. Maar dat valt niet mee in onze huidige maatschappij. De hufterigheid viert hoogtij en gisteren stond het al in de krant. Ouders vinden strenge regels prima, maar niet voor hun kind. Tja, als iedereen een uitzondering is, kunnen we moeilijk nog algemene regels handhaven. En zo lijkt het er ook verdacht veel op, als je je in het verkeer begeeft. Of je nu een auto, motor of fiets hebt of je wandelt ergens, het is altijd uitkijken dat je niet van de weg geduwd wordt. Mensen met paarden weten hier nog meer over mee te praten, want op zo’n stomme knol ga je toch niet wachten, met je superflitsende coole auto? Dus toeterend langs het paard of net nog even inhalen, anders kun je geen gas blijven geven…..en dat zou toch jammer zijn van je snelheid. Dus breng jij gewoon iemand anders in gevaar, omdat je haast hebt of net 5 minuten te laat je bed uit bent gekomen. En dan mogen we hier nog niet klagen, tegenover het verkeer in steden als Amsterdam, waar zelfs diegene die er altijd gereden hebben met de auto, het echt geen leut meer vinden. Dit vertelde Joyce me zaterdagavond.

Het afgelopen weekend hadden we haar en Dirk te gast in Herbergh “De Gulle Jan”. We leerden hen kennen in Zuid-Afrika. Op een prachtige locatie, voor ons geboekt door Marjolein, die iets speciaals voor mij wilde met mijn verjaardag. En speciaal was het bij Bushmans Kloof! Eén van de meest indrukwekkende resorts die wij ooit gezien hebben. Daarbij was het ongeloofelijk leuk dat de ouders van Marjolein, Marleen en Pieter de ochtend van onze aankomst vertrokken, maar wel een heerlijke fles champagne achterlieten. En de hartelijke groeten……en die brachten Joyce en Dirk weer aan ons over.

Zo ontstond een superleuk contact met onbekenden die verdacht veel gemeen hadden met ons. Levensgenieters, bourgondiërs en met de nodige dosis humor. Het ideale recept voor een aantal gezellige dagen. We deelden ook nog eens dezelfde jeep tijdens de safari en toevalligerwijs waren er geen andere gasten die met ons mee wilden, dus hadden we de gids Sijbrand helemaal voor ons zelf.

Het contact is gebleven en ondanks wederzijdse drukke agenda’s vinden we zo nu en dan tijd om elkaar te bezoeken. Wellicht herinneren jullie je de foto’s van ons in Volendammer kostuum?? Dit weekend kwamen Joyce en Dirk ons een tegenbezoek brengen en we maakten er gelijk een pyama-party van ;-). Zaterdag kwamen ze aan en we hadden ons voorgenomen om, als het mooi weer was, een ritje met de paarden te maken. Heerlijk uitwaaien op de koets, hondjes mee en vooral warme kleding. Want de sneeuw die er nu ligt, zat al in de lucht en de koude wind was wel te hebben maar wel met wollen wantjes en fleecemutsen van Kariega! Daar gingen we met het hele spul. Joyce ging al gelijk aan het snotteren, die is zo allergisch voor paarden dat zelfs zo’n buitenritje niet echt een ontspanning was. Wel qua omstandigheid, maar haar allergie speelde haar de rest van de avond wel parten. We hebben samen ook nog gekeken naar de foto’s van haar prachtige bronzen beeldjes. Bij de foto’s zie je daar een voorbeeld van een echtpaar, zo groot/klein als haar hand. Prachtig!

Dirk daarentegen is wel gewend met ponies en paarden om te gaan en hielp mee met inspannen, uitspannen en de paarden naar de wei brengen of weer lekker op stal te zetten. We hebben de zaterdagavond het kleurrijk 2013 menu van Het Sentiment eer aangedaan. Daarna lekker in onze eigen Herberg de open haard aangemaakt en daar zaten we gezamelijk te doezelen. Heerlijk ontspannen, iedereen de slofjes aan en ons Fritsje werd uitgebreid gemasseerd door Dirk. Daarna heerlijk onze bedjes opgezocht en geslapen als varkentjes (zou Albert zeggen).

‘s-Morgens als ontbijt serveerden we de eitjes van onze Jan zijn dames en daar aten we een heerlijke fruitsalade bij. Supergezond en overheerlijk! Vervolgens naar de bossen gegaan en een wandeling gemaakt met onze hondjes die helemaal in de 7e hemel waren met zoveel aandacht. Op de terugweg nog een kleine pitstop gemaakt bij het kasteel van Heeswijk-Dinther en bij thuiskomst een flesje champagne geopend bij , om onze vriendschap te vieren. Wat een heerlijkheden allemaal…..

Fritsje en Dirk

Fritsje en Dirk

Joyce

Joyce

Burre & Bram

Burre & Bram

Macho en Fritsie in het bos.

Macho en Fritsie in het bos.

Open haard

Open haard

Oergondische fruitsalade

Oergondische fruitsalade

Echtpaar

Echtpaar

Dikke vriendinnen

Dikke vriendinnen

Na een late lunch/vroeg diner gingen onze gasten huiswaarts en wij gingen naar de overkant van onze straat om deel te nemen aan de nieuwjaarsreceptie van de buurtvereniging. De houtkachel snorde en we hadden nog een paar gezellige uurtjes met een klein groepje buren. Het was super verzorgd allemaal en toen we naar huis wandelden kwamen we tot de conclusie dat we gezegend zijn met heerlijke mensen om ons heen. Dichtbij, verder weg, binnenland of buitenland. Als je er voor open staat, zijn er nog mensen die om elkaar geven en elkaar de ruimte geven. Daar fleurt de wereld gelijk van op!

Afscheid van het oude jaar….

Written By: Anita - jan• 02•13

Afscheid van het oude jaar, dankbaar voor die dagen….. Dat was een zin uit een lied wat ik vroeger mee zong in het dameskoor. Een lied dat we ook alleen in de mis van Oudjaar of Nieuwjaar zongen, maar wat wel een mooie verwoordde over de overgang van oud op nieuw.

Terwijl ik dit typ, is het jaar 2013 al weer twee dagen oud. Hebben we de nieuwjaarswensen van velen al ontvangen en elkaar toegewenst. Alles wat wenselijk is, vooral gezondheid is daarin een groot goed. Want al heb je nog zoveel geld of macht, gezondheid is niet te koop. Het is wel gemakkelijker om het uitgebreidere zorgpakket van je verzekering te kopen, maar dan nog word je niet zomaar “gezond”.

Mijn nieuwjaarswens op Facebook was als volgt:

Bij de 12 slagen van de klok, verandert je leven niet in één keer, maar je hebt wel 365 dagen om er iets anders van te maken! Een gelukkig en inspirerend Nieuwjaar.
Alle goeds van Jan & Anita XXX
Het is geen must om dingen te veranderen, als je compleet blij bent met jezelf, met alles om je heen en hoe het leven je vergaat. Maar mocht er ergens toch iets knagen, altijd op de achtergrond latent aanwezig zijn of soms zelfs prominent op de voorgrond spelen en dat herhalend terugkomt, dan heb je nu een kans om dingen anders te gaan zien. Soms moet je daarvoor in actie komen, soms een simpel bezoek brengen, soms sorry zeggen vanuit je hart en misschien moet je de zolder van je verleden een flinke poetsbeurt geven. Maar wat je ook doet (of niet), het is altijd goed als je geweten gerust is. Is het dat niet, dan kan het daadwerkelijk veranderen, een totaal vernieuwende draai aan je leven geven.
Ik geloof heilig in het feit, dat we mensen zijn, die zijn gevormd door onze opvoeding, onze omgeving zoals familie en vrienden, school en mensen en gebeurtenissen die een impact in je leven hebben. Meestal in de positieve zin, maar helaas ook ooit in een aanzienlijk minder prettige sfeer. Uiteindelijk is dit je “rugzakje” wat je maakt wie je bent geworden. En daar zit ‘m nou net de kneep. Want wat je bent geworden is niet altijd, wie je wil zijn…… Dat klinkt heftig en zwaar, maar kan ook op het lichtere vlak van toepassing zijn….
Je dromen naleven is nooit verkeerd en je bent nooit te oud om te leren (en te doen!). En dat is de rode draad van onze Nieuwjaarswens. Ik ben zelf altijd bezig om op één of andere manier tot een intensere, gezondere of plezierige manier ons leven te verbeteren. Gelukkig is mijn achillespees wat rekbaarder geworden en kan ik weer beter uit de voeten. Onze wandelingen worden langzaamaan uitgebreid en we genieten samen met onze hondjes van het buiten zijn.
Ook voeding is een hot item geworden in ons leven. We zijn bourgondisch en eten graag met vrienden onder het genot van een goed glas wijn! Dat blijven we ook doen, maar in de tussenliggende dagen gaan we “back to basic” en kiezen vooral voor gezonde, afwisselende etenswaren die ons lichaam ten goede komen. Dit is natuurlijk geen garantie voor de toekomst, maar wel een investering in onszelf, zonder dat we ons leven minder veraangenamen. Het is alleen een verandering……
Hoewel ik weinig met goede voornemens heb op 1 januari (ik begin er gewoon mee, wanneer ik vind dat iets nodig is), heb ik wel een aantal zaken die ik in mijn hoofd heb zitten, waar ik nog iets mee wil gaan doen. Ook voor mij is het fijn om dingen op zijn plek te hebben en er daarna afscheid van te kunnen nemen. Ik ben iemand die vrij veel in het hoofd bivakkeerd en weet inmiddels dat ik daar soms mijn “harde schijf” overwerkt laat worden. De ballast die ik daarbij ook maar “op blijf slaan”, is na een bepaalde periode dan ook geheel klaar om te “deleten”. Maar dat is moeilijk voor mij. Ik kan slecht loslaten en dingen maar laten gaan….. Ben nogal verantwoordelijk aangelegd (vind ik zelf dan 😉 ) en durf niet altijd af te wachten, wat het allemaal gaat worden als ik niets doe en geen actie onderneem. En dat wil ik graag wat meer gaan doen en kijken wat die verandering voor mij teweeg brengt.
Gelukkig heb ik ook nog 365 dagen om eraan te wennen…………

Een goede jaarwisseling toegewenst!

Written By: Anita - dec• 31•12

Fijne feestdagen en alle goeds voor 2013!

Written By: Anita - dec• 23•12
Wij wensen jullie allen fijne kerstdagen en een gelukkig en gezond nieuwjaar!
Σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα και ευτυχία και υγεία για το νέο έτος!
We wish you all a Merry Christmas and a very Happy and Healthy New Year!
Wir wünschen Ihnen frohe Weihnachten und ein glückliches und gesundes Neujahr!
Wesolych Swiat oraz Szczesliwego Nowego Roku!

 

Kerstwens 2012.

Kerstwens 2012.

 

Van nazomeren naar winterse buien.

Written By: Anita - dec• 12•12

Mijn laatste blog ging over nazomeren. Het lijkt lang geleden dat we zomerse dagen hadden en inmiddels hebben de winterse buien zich al laten zien. Sneeuw, nachten met vrieskou en kraakheldere nachten. Er zit ook aardig wat tijd tussen mijn blogs in. Zoals ik al eerder schreef, heb ik een meer dan leuk leven, maar het komt er op een of andere manier niet van, om dat aan mijn laptop toe te vertrouwen. Daarbij heb ik ook wel een beetje het gevoel, dat mijn leventje lekker doorkabbelt en de buitenwereld niet op mijn dagelijkse beslommeringen thuis zit te wachten.

Toch schieten regelmatig leuke onderwerpen, of dingen die mij bezig houden, mijn grijze massa in, en realiseer ik me dat dat mooie dingen zijn om over te schrijven. Ze zijn niet altijd fijn, vaak raakt het me persoonlijk, of ben ik er gevoelsmatig bij betrokken. Maar het is niet altijd iets, waar je zo maar over kunt schrijven……

In de tussenliggende weken, gebeurde er natuurlijk veel in de wereld en ik krijg vaak het gevoel, dat de wereld steeds verder van me af komt te staan. Of…ik sluit me er enigzins vanaf, dat zou ook kunnen. Natuurlijk is er een soort van overprikkeling in onze omgeving. Wat nu in China gebeurt, bijvoorbeeld, staat binnen een minuut op internet en gaat dan razendsnel de wereld rond. Wat een verschil met ± 50 jaar terug. Toen stuurde je een brief via de post, het duurde een aantal dagen voor die aankwam, zoniet weken of een maand als het buitenland er mee gemoeid was. Zo’n zelfde tijd nam het weer om een antwoord terug te krijgen. Telefoongesprekken werden handmatig doorverbonden en dat gebeurd ook niet altijd meteen.

Hoe anders is het nu, met onze social media. Ik schrijf een berichtje en krijg vaak a la minuut een berichtje terug. Of ik reageer binnen een paar tellen op een e-mail, sms of Facebookstatus. Erg betrokken, vaak erg gezellig en we delen vaak leuke, lieve, grappige of ook soms droevige berichten. Het leeft enorm en het is en blijft een mooie manier om met elkaar in contact te zijn. Maar soms is het ook lekker om de “buitenwereld” ook ff buiten te laten. En volgens mij is het voor de buitenwereld misschien wel fijn, als ik niet altijd mijn “binnenwereld” op internet zet. Het grappige is, dat ik vooral niet het idee wil hebben dat ik moet bloggen. Ik vind het leuk om wat te delen in mijn blog, maar wil er geen druk op hebben. Het mag leuk blijven ;-).

Ik ben net klaar met de kerstboom op te tuigen, het huis is nog niet helemaal in kerstsfeer, maar het werd al laat en ik had geen zin meer om het af te maken. Morgen weer een dag en ik heb nog wel een wasje weggevouwen/gestreken, terwijl mijn bad vol liep. De geur van de badolie overtroefd de harsgeur van onze kerstboom en ik verheug me op de warmte van het water. Terwijl ik alles weer mooi op een stapeltje in de kast leg gaan mijn gedachten naar kerst. Zoals altijd ben ik wat nostalgisch rondom deze tijd van familie en vrienden, die bij een kerstdiner of brunch elkaar opzoeken of een soort van verlate Sinterklaas met gedichten en cadeautjes onder de boom vieren. Het is de tijd van herdenken, missen of juist naar elkaar toegroeien tijdens de feestdagen. Oudjaar is voor mij een stukje afsluiten en gelijk is Nieuwjaar een nieuwe start…..

Soms heb ik in december het gevoel dat ik nog zoveel “moet”, omdat het einde van het jaar eraan komt…… Idioot natuurlijk want er komt ook weer een nieuw jaar aan. Maar toch geeft het me een gejaagd gevoel. En ieder jaar dat ik ouder word, neemt dat gevoel toe. Totdat alle leuke dingen op mijn pad komen, die ook bij december horen. Sint-Nicolaas vieren wij al lang niet meer. Vroeger dreigden ze, als je niet braaf was, dat je een jaar mee naar Spanje moest. Nu zou ik wel een jaar naar Spanje willen (of een ander zonnig oord) maar helaas heeft bij mij ook de zwaartekracht toegeslagen en laten Sint en Pieten me mooi hier. Geen gratis cruise, geen cadeautjes inpakken als straf, of pepernoten bakken dus. Volgens de Bijdehandpiet, hadden ze trouwens ook niet zo’n grote jute zakken op voorraad……

Dus blijf ik lekker in ons koude kikkerlandje en geniet enorm van de prachtige koude luchten, de eerste sneeuw, de prachtige zonsopgang en de kleuren in de wolken, als het zonnetje ons weer gedag zegt.

Ik ga mijn dagen vullen met heerlijke geuren in de keuken, we gaan oergondisch genieten van heerlijke en gezonde gerechten en af en toe gaan we ook lekker genieten van ongezonde lekkernijen. We gaan kijken naar het kaarslicht, naar de spelende vlammen in de houtkachel die brandend zijn gemoedelijke warmte afgeeft en we prijzen ons gelukkig met elkaar. En met vele mensen om ons heen, die we via social media, sms, telefoon en soms via een kaartje alle succes toewensen, soms sterkte toewensen of feliciteren met alle feestelijkheden, of een nieuwe baby,baan of huis. Maar soms…….kiezen we bewust voor elkaar en quality-time. En zo gaan we dus december in. Fijne feestdagen allemaal!

Nazomeren….

Written By: Anita - nov• 14•12

Ik heb mijn laptop op mijn schoot terwijl ik deze blog typ. Op TV is een prachtig verslag van Rail Away Classic, over treinreizen. Ze reizen deze keer door Griekenland en ik kijk regelmatig naar beelden, waar ik ben geweest. Athene, Thessaloniki en de Cycladen. Het is een oude opname, maar oudheid en cultuur is nog niet zo aan verandering onderhevig. Gelukkig word er met heel veel aandacht alles gerestaureerd en onderhouden dus kunnen we zelfs nu nog van al dat moois genieten. Deze week is het ook nog eens heerlijk weer in Griekenland. We hebben afgelopen vrijdag er nog uitgebreid gesproken met Ingrid en Frits, die nu weer naar hun huis in Geni, op het schiereiland Lefkas zijn. We zijn jaloers….. Nog 22 graden en een heerlijk zonnetje….. en dan zo thuiskomen!

Wij mogen ook niet klagen, het weer is vandaag fantastisch geweest. Ik heb mijn wasjes droog en we stappen vanavond in een meer dan fris bedje. Jan is druk bezig geweest in de tuin, er is gesnoeid en hij heeft weer een paar vrachten op het milieustation liggen. De avonden vallen al veel vroeger in en je merkt al dat er wat meer koude in de lucht zit, maar die geeft ook die frisheid in de lucht en de heldere nachten. De sterren staan kristalhelder in de lucht en ik houd wel van dit natuurverschijnsel. Als ik buiten kom en die zuivere lucht inadem, word ik blij. Zoals ik al schreef bij “herfstkleuren” vind ik dit jaargetijde erg mooi. Nu de kleuren al verder in het geel en roestbruin zijn en meer op de grond liggen, kan ik daar nog steeds genieten, zeker als de lucht dan strak blauw is.

Als Jan en ik met de honden wandelen in het bos, zien we de meest bijzondere spelingen der natuur. Vooral de paddestoelen zijn vaak grillig van model maar bijna kunst, als je er naar kijkt. We hebben een tijdje geleden er wat leuke foto’s van gemaakt.

Verder gaat hier alles zijn gangetje en hebben we het wel wat drukker met onze beestenboel. Burre heeft zich vorige week hoogstwaarschijnlijk verstapt/is uitgegleden en was een paar dagen kreupel. Afgelopen dinsdag kwam daar nog eens een koortspiek bij, die gelukkig weer net zo snel verdween, als ie opkwam. De dierenarts heeft hem onderzocht en er is nog bloed onderweg naar het laboratorium. Burre zelf staat weer te stralen op stal, eet met haast zijn eten weer op en is net even lekker gepoetst door Wendy. Paulus doet het erg goed tegenwoordig en geniet van het buiten zijn in de wei. Gastpaard Jordy ( hier liefkozend Brammetje genoemd ) houdt ze gezelschap en gezamelijk hebben ze het wel erg naar hun zin. Wat wil je met dit weer…

Kleine Chicky is al groot aan het worden en krijgt morgen haar eerste inenting voor 8 weken. Het is een pittig dametje en sinds vandaag loopt ze af en toe los buiten en klimt er vrolijk op los. Onze “hangjeugd” slingert regelmatig in de beuken haag ;-). Fritsje mag morgen mee naar de dierenarts, want haar lymfeknopen zijn opgezet. Ik twijfelde er al langer aan, maar jammer genoeg werd mijn intuïtie niet overgenomen en werden het vetbulten genoemd. Helaas….dus moet ze morgen mee om te kijken wat er precies is. Dat vindt ze verschrikkelijk, maar willen we haar in goede conditie houden, zal ze eraan moeten geloven. Ze is 13 en nog ongeloofelijk fit en dat wensen we haar nog heel lang toe. Het enige waar je aan ziet dat ze op leeftijd is, is haar witte snoetje. Voor de verdere rest is ze nog heerlijk speels. Dus morgen eerst even naar de dierendokter en dan naar de bossen! Nog even genieten van het nazomerse weer…..

Kreijendag 2012.

Written By: Anita - nov• 01•12

Zondag was het eindelijk zover! Na intensieve raadpleging van alle agenda’s en hier en daar een “vergeten” vakantie waardoor we weer een paar weken verder schoven, hadden we dan eindelijk een match. Dus togen we zondagmiddag 28 oktober 2012 naar Marjo en Mari, die deze keer de dag in mochten delen. Op toerbeurt geven we invulling aan een dag of weekend, net waar in overleg voor gekozen wordt. Om half één mochten we met honger komen en we moesten wel goede zin hebben! Nou, honger hebben we bijna altijd en goede zin (gelukkig) ook vaak…;-).

Dus werden we opgehaald door Jeanne (BOB) en Theo en togen we naar onze gastvrouw en gastheer die met een goed gevulde tafel al op ons zaten te wachten. Willem en Frank waren er al en we mochten gelijk aanvalluh. Het is altijd gezellig om zo met elkaar een dag te delen. Onder het genot van een heerlijk kopje koffie (De Kreijkes zijn allemaal grootverbuikers) gaan de luxe aangeklede broodjes erin, als koek. De dames Jeanne en Marjo houden een rookpauze buiten en na een glaasje, of nog een litertje koffie, wordt het programma uitgelegd en gaan we kegelen. We rijden richting de Vresschelse Hut waar baan 3 is gereserveerd en na indelenvan de volgorde wordt er fanatiek gespeeld, met en tegen elkaar. Sommige heren zijn erg goed en ik moet bekennen dat dit soort spelen niet voor mij gemaakt zijn, zo lijkt het. Vorig jaar met de HDC-club hebben we ook gekegeld en darts gespeeld en ook dat was geen succes. Ik gooi alles gewoon rechtstreeks de goot in, of naast het bord…..

De gouden tip kwam van Jeanne, die mij het advies gaf om “achterstevoren” te gooien. Hilariteit alom, maar met mijn k#nt richting de baan en tussen mijn benen door gooiend, glijden mijn ballen in één rechte lijn richting de kegels en gaan ze om…. Tja, een redelijke onorthodoxe manier om te spelen, maar het loont wel! Dus speel ik zo door en kijk gewoon niet waar ik gooi en dan gaat het goed. Het gaat zelfs zo goed, dat na een aantal rondjes nul gooien ik nog vóór Jeanne kom te staan in de eindstand. De uitslag wordt meteen op Facebook geplaatst zodat de overwinning van Mari meteen wereldkundig is. Aangezien Mari niet aan fees(t)boek doet, doe ik het en tag ik gelijk mijn schone zussen en schone broer die wel Facebook hebben. Daarna drinken we even een borreltje in een klein kroegje en gaan dan lekker eten bij de Griek in Sint-Oedenrode. We sluiten een gezellige familiedag af en prikken gelijk een nieuwe datum voor volgend jaar. Dit, om het euvel van een moeilijke planning, te voorkomen. Willem en Frank mogen de dag indelen en ze hebben al een idee. De datum staat vast binnen een minuut. De dames plannen gelijk een schone-zussen dag om in Tilburg te gaan shoppen en eindelijk Ine en Frans daar eens te bezoeken. Koffie drinken en dan de stad in! Altijd een succes. Vrienden zoek je zelf, en familie krijg je erbij…..zo zegt het spreekwoord. Nou, wij zijn erg blij met elkaar! Hoe verschillend iedereen ook is, de algemene deler is “samen” zijn. Elkaar respecteren en laten voor wat hij/zij is. Prachtig hoe dat werkt en we zo een hechte eenheid kunnen zijn…… Klik hier voor alle foto’s.

Vandaag is het 1 november en “vieren” we allerzielen. De dag dat we onze doden herdenken en stilstaan bij het gemis van familie, vrienden en bekenden. Terwijl ik naar huis rijd met de hondjes achter in de auto, staat er een pracht van een regenboog aan de hemel. Misschien heb ik het al eens geblogd, maar de 5 dagen dat mijn moeder “boven aarde” stond, heeft er alle dagen een regenboog aan de hemel gestaan! Ook Wiek de Laat gaf aan zijn kinderen mee, dat hij niet zou komen “spoken” na zijn overlijden, maar als er een regenboog te zien was, zou hij er voor ze zijn……en na de avondwake stonden de kleuren fel aan de hemel!

Hoe intens waren de kleuren van de regenboog om half vijf. Ik kreeg kippenvel en meteen trok er een glimlach over mijn gezicht. Hoe ver weg en toch zo dichtbij kunnen overledenen zijn, als wij ze ons maar herinneren! Dan word die speciale band in leven gehouden………………………..

Hoera, het is een meisje!

Written By: Anita - okt• 30•12

Ons kleine zwarte kattenkind blijkt inderdaad een poesje te zijn. Nog maar 5 weken oud en haar eerste visite aan de dierenarts, bracht aan het licht dat ze oormijt had en wellicht vlooien en wormpjes (via natuurlijke manier van mams meegekregen). Dus ging ik met haar huiswaarts met een vlooienspray, oorgel, wormenspuit en een kittenpakket. Over drie weken mag ze weer terug komen bij de dierenarts en dan krijgt ze haar eerste inenting. Giel heeft haar al die dag dat hij ze vond, Chicky genoemd en dus staat ze aldus ingeschreven. Volgens een meneer in de wachtkamer, heeft ze langere haren dan een normale Europeese korthaar, dus het zou nog wel eens een dame met lange haren kunnen worden…..

We zijn nu bijna een week verder en Chicky heeft zich al aardig ingeburgerd. Ze gaat keurig op de kattenbak, eet echt als een bootwerker en we hebben schapenmelkpoeder gehaald wat we aanmaken met warm water. Het ruikt zoetig, deze melk en Chicky is er dol op. In het kittenpakket zaten nog wat meer heerlijkheden zoals brokjes en een soort paté. Het gaat erin als koek en ik vind dat je nu al kunt zien dat ze wat dikker begint te worden. Dat mag ook, want ze woog maar 400 gram en dat is ruim 100 gram te weinig voor haar leeftijd. Speels is ze meer dan genoeg en als de paarden buiten zijn, heeft ze alle stallen tot haar beschikking. Eén grote speelplaats is het voor haar en ze klimt vrolijk rond. Vorige week vrijdag was ze in de prullenbak gevallen en gelukkig vonden we haar weer snel terug, toen de bak begon te bewegen…..;-). Onze beide oude poezen zijn mild gestemd en beginnen duidelijk aan het kleine zwarte gevaar te wennen. Ze heeft de rinkelbelbal van Muis gekregen en een speelgoedmuisje van sisal. Dat is totaal niet interessant, maar de paardendekens des te meer!

Als wij buiten zijn, rent ze mee in het rond en speelt met bladeren, schaduw en blikt oplettend rond……. die krijgen we wel groot!

Hiermede een paar plaatsjes van onze nieuwe aanwinst.